Category Archives: werk

Adel verplicht

BeforeZo beginnen we elke ochtend: met fris water en dito moed

Wat me enorm dwars zit en wat me het schrijven en het tekenen belet, zijn de zorgen en de shit die de afwikkeling van mijn huwelijk me brengen.
Ik kan er niet van slapen, ik sleep me daardoor halfdood naar mijn werk, veroorzaak net geen ongelukken en beland als de vrije dagen daar zijn, met koorts in bed zoals vorig weekend.

Als ik niet ziek ben, vergeet ik wel mijn sleutels, mijn handschoenen, mijn mobieltje of te tanken.
Boodschappenlijstje ligt nog op tafel of wordt op dit eigenste moment meegewassen in de zak van mijn schort in de wasmachine, ik laat het gas aanstaan, water lopen, doe de deur niet op slot als ik vertrek etc.

AfterEn dan ziet het er na een paar uur zo uit: net het echte leven

Ik heb geen zin om het er hier verder uitgebreid over te hebben, maar ik wil maar zeggen dat het speelt. Het deel van mijn hersens dat schrijft, schildert en tekent, wordt in beslag gemonen(sic!) genomen door stompzinnige fantasieloze zaken. Doodt alle creativiteit. Nou ja, dat doet het al jaren.

Een ander beletsel is de discretie die het beroep eist, want de verhalen liggen hier voor het oprapen en ik kan niks zeggen.

Nu kwam ik laatst aanrijden bij een klantje waar ik de auto altijd afhankelijk van de rijrichting, of aan de overkant of naast hun huis parkeer, logisch. Om midden op die weg te keren is niet zonder gevaar, omdat het tegemoetkomend verkeer 20 meter voor het huis altijd snoeihard uit een scherpe bocht aan komt vliegen. Dat gevaar geldt ook voor oversteken. Bovendien moet ik altijd in dezelfde richting voort naar de volgende.
We hebben het over de openbare weg.

Wat zag ik net op tijd liggen? Een dikke paal van beton dwars op de berm. De boodschap was duidelijk, Fou le Camp! en Verboden te Parkeren!
Ik ontweek hem net en parkeerde ervoor.

View on road to Les VerrinesIn de verte in het midden de weg die ik minstens 4x per dag neem

Aan mijn klantjes vroeg ik of ze die paal hadden zien liggen.
Ja, die hadden ze. Dat was hun buurman geweest, een als emmerdeur” bekend staande man.
– Hij is de zoon van een Nazi, zei R. (de man van mijn klantje) nog.
Daar kon hij niks aan doen, vond ik. Maar had ik de boodschap goed begrepen dat hij geen auto’s aan de overkant van de weg geparkeerd wilde zien? Inderdaad.
En waarom vraagt hij dat niet direct aan mij, in plaats van te hinten met beton?
– Omdat hij gestoord (cinglé) is en denkt dat hij overal de baas is. Hij wilde burgemeester worden van [..] en toen werd hij tot zijn grote woede niet verkozen, hahaha, kwaad dat-ie was! Alsof niet iedereen die conneries kent van die gek.
R. verkneukelde zich bij de herinnering.

Toen ik een tijdje later in de slaapkamer bezig was en een tapijtje wilde uitkloppen, hoorde ik buiten stemmen. Ik stak mijn kop uit het raam en keek midden in het smoelwerk van de zoon van een nazi.
Die vertrok geen spier maar ging door met indringend in te praten op R.
– Je moet tegen haar zeggen dat dat ze daar niet kan parkeren! hoorde ik hem wel 3 keer zeggen, terwijl ik hem geamuseerd bleef aankijken.
R. die niet wist dat ik er ook was, antwoordde helemaal niet, wat ik waardeerde.

Waarom die bolle man met zijn door zijn gedienstige vrouw gestreken overhemd en broek, die hij natuurlijk tot onder de oksel had opgetrokken, mij niet direct aansprak, begreep ik toen wel: hij had geen poot om op te staan en zag aan mijn grijns dat hij geen partij voor me was.
Van dat soort kleinburgerlijke types maak ik heel beleefd en met gemak gehakt. In het Frans, hè, in het Frans.

De volgende dag stond er een zwart autootje op dezelfde plek aan de overkant geparkeerd, wat ik al heel vaak had gezien.
– Kijk, moet meneer Emmerdeur niet uitrukken om die auto weg te sturen? vroeg ik aan mijn klantjes.
Nee, neen, dan had ik het niet helemaal begrepen: dat is Florence, die werkt bij hem.
Wat? Ik had het inderdaad niet begrepen. Het verbod gold alleen voor de bezoekers van iedereen, behalve die van monsieur Con. Ik dacht dat het hem om een smetteloze berm te doen was.

Ik kwam even in de verleiding een paar weken dagelijks mijn gebutste bak bij hem voor de deur te zetten, is niet verboden, is de publieke ruimte, maar zag er toch vanaf: je moet je niet tot datzelfde niveau verlagen.

Cake from a Nordic Ware Platinum Rose Cast Aluminum Bundt PanWe gaan maar weer iets lekkers bakken, zucht

En dat geldt voor ongeveer alles in het leven. Noblesse oblige.
(Toch even die nazi googlen)

Zomertijd

Frozen roof/ frostwork
Dak van de auto, net voor het verzetten van de klok, bij wijze van spreken

Zomertijd, kent u deze uitdrukking?
Als iemand me ook zou kunnnen uitleggen wat de zin van deze onzin is, zou ik er misschien vrede mee hebben. Maar geen mens die het begrijpt.
Vroeger in de jaren ’70 was het om energie te besparen, dacht ik. Ik zie Ome Joop Den Uyl zo voor me met sombere stem iedereen verzoeken de gordijnen dicht te doen en de lichten niet te laten branden.
Dat was de tijd vòòr de computer, mobieltjes, elektrische tandborstels en andere overbodige onzin die stroom vreten.
Nu iedereen 24/7 zijn FB, instagram of ander netwerk checkt of onder de dekens zijn Kobo leest (moi), heb het toch nergens meer voor nodig, lijkt me.

The neighbour's chickens
De klandestiene kuikens van buurvrouw

De buren hier hebben er ieder hun eigen manier om ermee om te gaan. Buurman P verzet gewoon de klok niet. Een half jaar loopt zijn horloge gelijk met de klok, de andere helft niet.
Ik moet altijd wennen als het weer zover is: ik schrik me te pletter als ik na een kwartier met hem ouwehoeren over iedereen en niks op die klok kijk en denk, WAT, zo laat? Rennen, merde! O, wacht.
Voor hem maakt het niks uit. Op zijn leeftijd (92) luistert hij naar zijn biologische klok. Hij gaat eten als zijn maag knort. Alleen de TV-programma’beginnen op een ander tijdstip.

PeachtreePerzikboom in de kippenren in volle bloei: een VanGoghje

Buurvrouw P moppert er enorm over, maar staat toch weer om 4:30 op. Ja, 4:30.
Als ik vraag waarom, want voor het vee is het nog 3:30, heeft ze geen antwoord. Ze is extreem plichtsgetrouw en verantwoordelijk.
En een geweldige buurvrouw en vriendin, want toen ik me vrijdag ziek voelde, koorts en alles pijn deed, vooral mijn buik, kwam ze steeds kijken of het wel ging. Zaterdag wilde ze me dwingen bij haar te eten, maar dat kon ik echt niet.

Wel jammer genoeg het lekkerste buurvrouwP-menu: kip(haan) uit de oven, aardappeltaart, sperziebonen en rijstpudding met caramelsaus toe, mijn lievelingseten feitelijk, maar nee, ik kon echt niet.
‘s Avonds kwam ze nog vragen of ik echt niet nog een stuk aardappeltaart wilde.
En nu zie ik haar ook weer aankomen lopen.
[..]
Ze wilde weten hoe het nu met me ging. Veel beter, lieve vriendin.

Omdat de wet dat eist, kwam de dokter vrijdags langs om me ziek te verklaren. Ze nam bloeddruk en temperatuur, luisterde naar hart en longen en zei: een virus.
Dat betekent: geen idee. En ze gaf me een verklaring dat ik tot dinsdag thuis mocht blijven, wat ik toch al zou doen.
Ik weigerde de pillen die me werden aangeboden: wat moet ik nou met nog meer paracetamol? Groot gelijk, vond ze.

Bleu, the border collie
Bleu staart zoals altijd naar andere dieren buiten

En omdat ze het interieur van ons huis sympa vond en verklaarde dol op honden te zijn, toen ze Bleu zielig buiten door de keukendeur naar binnen zag staren, gaf ik haar een doos verse eieren mee als beloning.

(Voor de liefhebbers van oude auto’s: ik heb 2x een tirant van de pot de suspension besteld, inclusief pare-poussière en embout, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Dat is 2x een ijzeren staaf, een stuk rubber en een kopstuk.
Ik heb alleen nog een brug of een gat in de grond nodig om de boel te de- en te -monteren. Hmm. Even denken.
Als tenminste de pot nog helemaal functioneert, wat ik dan pas kan constateren. Maar eerst mijn tekeningen afmaken. En de tuin. En een omheining. Hellup!)

Reparatiebedrijf

The geese (1 year)Blauwoog met zijn partner in crime

Sinds maandag werk ik officieel 4 dagen per week, waardoor het leven een beetje meer te verdragen is. Dat klinkt niet al te vrolijk en dat klopt, want dat ben ik niet, omdat daar geen enkele reden voor is.

Ik drijf weer eens over, zoals wijlen mijn moeder altijd zei, geef ik onmiddellijk toe.
Want ik heb nog steeds een heleboel lol met die types waar ik beroepshalve kom, ik eet elke dag heerlijk, mijn buren en de andere 594 bewoners van deze gemeente zijn bijna allemaal hartelijk en van de week was het zo warm, dat ik visioen had van een gele bosgrond bedekt met girolles. Ik kreeg de geur er gratis bij. Wat een mirakel toch, hersens.

A found axBijl gevonden in de aarde

Zover is het nog niet, vandaag is het ijzig koud en het wordt er volgende week niet beter op, als je het weerbericht gelooft.

Ik pook het fornuis dan ook stevig op en oefen aanmaakhout van bûches hakken met bovenstaande bijl, geslepen door buurman JP, wat ik laatst bij een van mijn favoriete klantjes (een hoofdstuk apart, in alle opzichten) moest doen, houthakken dan, iets dat streng verboden is door de werkgever.
Heel terecht, want als je mishakt en de bijl doorzwiept, splijt je je scheenbeen in plaats van de bûche. Ik doe daar wel meer dingen die niet mogen, maar als je dat verder niet doorlult, is er niks aan de hand.

Zo heb ik daar de losse gordijnrails vastgeschroefd, een aantal planken doorgezaagd met een slagerszaag bestemd voor dode koeien, hekken gerepareerd, telefoondraden doorgetrokken, een keuken geschilderd en de afstandsbediening van de TV, de telefoon en een automatisch aanfliepend schemerlampje weer aan de praat gekregen.
Nee, dat is niet waar, dat heeft niet allemaal op hetzelfde adres plaatsgegrepen. Jammer genoeg, want ik vond het wel goed klinken.

Boterham met kaasBoterham met kaas

Ik ben weer net zo moe als vorig jaar om dezelfde tijd, bij het opstaan het gevoel van een jetlag van hier tot Tokio, die de hele dag mijn brein verduistert.
De dokteres had last van hetzelfde probleem, toen ik om een vitamineD-recept kwam, want ze zei: doe maar een bloedonderzoek, en vergat vervolgens het vitamineD-gebrek aan te kruisen, waar de wijkverpleegster en ik de volgende dag achterkwamen toen het te laat was. Nu weet ik nog niet of dat de vorige keer heeft geholpen.

My idea of a fenceMobiele demontabele omheining met landbouwtouw

In ieder geval kreeg ik natuurlijk meteen een aanvaring met de apotheek, want die wilde me per se niet de hele portie vit D voor 2017 meegeven, maar slechts 1 ampulletje in plaats van 4.
Echt, dat ene ampulletje overhandigen kostte al een rit naar de apotheek, het eindeloos geklop op toetsen, uitprinten van nog meer papier en toen wilde ze er ook nog een plastic zak om doen.
– Mevrouw, zei ik, al verhit door ongeduld, nu moet ik nog drie keer ons mooie land vervuilen met die vieze diesel, u draait nog 3x overbodig papier uit en er moeten nog 3x mensen wachten tot die bureaucratische flauwekul klaar is. Geef me die zooi toch in 1 keer mee!
Ze weigerde: neen, ik mag u maar meegeven voor een maand.
– Dan moet u die ampul voor 2/3 leeg laten lopen, want die is zoals u misschien weet voor een kwartaal.
Ha, ik ben niet voor één gat te vangen en kan me daarbij geweldig opwinden over de serviele houding waar geen enkele logica of redelijkheid inzit. Daar hebben de ondergeschikte ouvriers hier in het algemeen wel meer last van, dat achterlijke onderdanige gehoorzame van:”Cest comme ça”.
– Goed, besloot ik, dan ga ik voortaan naar de andere apotheek, die mij de vorige keer wel alles heeft meegegeven.
Wat waar was.
Voordat ze kon reageren, was ik de deur al uit, die ik jammer genoeg niet kon dichtsmijten omdat het een automatieke was.

Trouble France TélécomReparatie van v/h France Télécom na een storm, 14/02/2017

Veel zin heeft het niet, je druk maken over niks. Aan de andere kant – ik heb er al vaker over gehad – wordt er ook flink de hand gelicht met de regels.
Bovenstaande oplossing om de telefoonkabel te repareren was leuk, direct nadat die boom erop was gevallen, nu meer dan een maand geleden, maar verder gebeurt er niks, want het werkt en niemand klaagt.
Ik rij en/of loop hier elke dag langs en grinnik. In september vorig jaar had ik op die manier een omheining voor de ganzen gemaakt (zie twee plaatjes hoger) en het voordeel hiervan is, dat je die op die manier makkelijk kunt verplaatsen, verkleinen of vergroten.

My way to find a solutionDouchegordijn is te lang

In het kader van die vrije maandag heb ik mijn moed verzameld en heb de naaimachine van buurvrouw S. geleend om nu eindelijk het douchegordijn te verkorten, opdat we geen wasknijpers meer nodig hebben. Die we wel nodig hebben, maar elders, wil ik zeggen.

Met diezelfde moed heb ik de ruimte achter de koelkast van spinnenwebben bevrijd en heb de deurtjes opengezet om hem te ontdooien. Moet je natuurlijk wel tegelijkertijd de stekker uit het stopcontact halen, slome. Zie sneeuwlandschap onder.

Forgot to pull the plugVriesvak heeft 24 uur opengestaan

Tenslotte tikte ik gisteren bij de kassa in plaats van mijn pincode het telefoonnummer om te klokken in en keek verbaasd naar het schermpje: onjuiste code.
Zucht. Van die dingen. Aan een stuk door. Ik geef het op. Wachten op de lente dan maar, als de eend weer rijdt.

Op cursus

Bleu at the chapel in Le Mas st Jean
Bleu op cursus bij de katholieken

Voor het eerst in bijna twee jaar ben ik door mijn werk op 3-daagse cursus gestuurd, waar ik al bij mijn aantreden om had gevraagd.
(De cursus werd gegeven in een cursuscentrum bij Guéret en toen ik vroeg waar dat precies was, dacht de cheffin even na, herinnerde zich mijn liefhebberijen en zei: tegenover het dierenasiel. Oh, ja, daar. Ik heb een uiterst beperkt arsenaal aan referenties.)
Ik had namelijk geen idee hoe je nu echt een zwakke bejaarde uit of in zijn stoel of bed moest helpen. Alles wat ik weet heb ik van Medisch Centrum-West, St Elsewhere of van Dr. Drake Ramoray.

Dat kordate verpleegstersgedoe van arm onder de oksel en hijsen maar (“Nu gaan we opstaan, meneer van Druten“), dat is dus helemaal fout, daarmee ontwricht je de fragiele sleutelbeenderen, de nek, de schouders en de arm van de hulpbehoevende, om over je eigen hernia maar te zwijgen.


Deze gezellige methode van HOP! met z’n tweeën kende ik nog niet

DIY bij Bejaardenhandling op Youtube – zie boven – gaf me enigszins inzicht, hoewel de voorbeelden ideaal zijn gesitueerd, met ziekenhuisbedden van alle gemakken voorzien en andere medische hulpmiddelen.

Niet in frustrerend kleine kamertjes, met extreem lage bedden, geen of nauwelijks ruimte tussen bed en muur, als er al ruimte is, overal stoelen of juist geen en mensen die zo zwaar zijn, dat je niet weet welk onderdeel je nu moet ondersteunen zonder zelf zwaar geblesseerd te raken.
Het gemiddelde Franse plattelandsinterieur kenmerkt zich door veel zware eikenhouten meubels, stoelen, tafels, kasten en vooral schoorsteenmantels en buffetten, vol porseleinen snuisterijen, de zogenaamde door mij verfoeide bibelots, die er alleen maar zijn om het ons, hulpjes lastig te maken, omdat die dingen eeuwig afgestoft moeten worden, als ik ze niet per ongeluk aan gruzelementen laat donderen door het gebrek aan ruimte, vandaar dat ik ze verfoei.
God, wat heb ik een pesthekel aan die dingen. En aan afstoffen. Ik ben namelijk ongeschikt voor dat werk, wat niemand zal verbazen.

Small collection of trinkets
Onze eigen verzameling nutteloze snuisterijen, waaronder een oude olievulpijp van de eend

Wat ik wel kan, is de treurigen opbeuren, door de vertedering die ik voel als ik die betraande rimpelsnoeten zie, en dankzij de Rogeriaanse gesprekstechniek die ik in mijn jonge jaren heb opgedaan.
En zelfs als je niet in staat ben tot empathie, kun je hiermee met gemak de schijn ophouden, lijkt me. Dat laatste is misschien niet waar.

Na een halve dag op elkaar te hebben geoefend, begon de stemming er lekker in te komen, de meesten van ons kenden elkaar niet echt, behalve een enkeling van gezicht in het voorbijgaan. Het gegiechel begon, maar we bleven serieus dooroefenen met ons technisch materieel en opgedane kennis, ondertussen gemeenschappelijke klantjes besprekend.
Ik kan jammer genoeg de foto’s hier niet laten zien, want in dit land zijn ze enorm op de beeldrecht- en privacywetgeving, dus ik probeer het niet eens.

Dat is het rare van dit werk: je werkt met en voor mensen, maar nooit met je collega’s en zo’n cursus is dè gelegenheid frustraties uit te wisselen en te constateren dat je niet de enige bent die ergens tegenaan loopt. Ik blijf de snelheid waarmee zo’n groep vreemdelingen vertrouwelijk wordt, altijd weer fascinerend vinden.
Tussen de middag lekker gratis in de cantine scolaire eten voor vooroorlogse prijzen, die ook nog eens door de werkgever werden betaald. Het was nuttig, lollig en interessant.

First wild primroses / Primula vulgaris
De eerste primula’s vanochtend in het bos gespot

Ondertussen hield er op maandag een storm huis, waar ik me in waagde toen ik even naar huis reed om een broek aan te trekken (dat leuke jurkje was niet handig) en ik onderweg in Balsac huilende mensen de zaag in hun schitterende omgewaaide fruitboom zag zetten. Ik zweer het, ze snikten het uit. Ik was bijna gestopt om mijn deelneming te betuigen.
Twee doden door omvallende bomen op auto’s las ik de volgende dag in de krant. Had ik mijn leven weer eens gewaagd.

pot de suspension
Dit is een pot de suspension

Vanochtend heb ik de eend gediagnosticeerd en ja, er is een onderdeel gebroken, waarvan ik niet weet hoe het heet. Ik moet de hele catalogus van http://renov-2cv-mehari36.com/ en de Haynes erop naslaan, want hoe heet zo’n ding in het Frans? Ik heb het over die staaf ijzer tot en met het rubber. Ik bedoel, alleen die moer van die staaf is gebroken bij de rode pijl. Of moet ik dan toch een hele pot kopen? En een tweede voor de andere kant? Ik ben bang van wel. Wel makkelijker te monteren, dunkt me. Ik ga ze wel bellen.

(Ik had helemaal iets anders willen vertellen, maar er kwam iets tussen, waardoor ik de draad niet meer te pakken kreeg, sorry, jongens)

Leven en dood

Snowdrops in the rain
Sneeuwklokjes in de regen, niet in de sneeuw

Ik zat me af te vragen, zal ik het vandaag hebben over buurman Peut-être met zijn buffet op zolder, of liever over dat vrouwtje waar ik zaterdag naar toe ging nadat de eend het had begeven?

Of smerige gewoontes waarvan ik getuige mag zijn, zoals nagels knippen in de kamer en ze gewoon op de grond laten liggen, maandverband of Tenalady in de houtkachel mikken, de pleebril onderkakken, de bilnaad laten zoals als die is na wcbezoek en dan vooral geen handen wassen na afloop.
Eéns in het jaar de lakens verfrissen en je dan afvragen waarom je elke dag koppijn hebt, als je de slaapkamer potdicht houdt met de verwarming op 10.
De sponsjes voor de afwas gebruiken voor alles, echt ALLES en ze nooit uitspoelen. Boos worden als ik weiger die dingen zelfs met handschoenen aan te raken en verongelijkt veinzen doof te zijn, als ik schone eis.
Maar wel ALTIJD vragen of ik wel de gang met chloor heb gedweild. Wat ik niet doe, omdat ik een parketvloer mishandelen met chloor misdadig vind en daarom liegend met een stralende lach ja zeg.
Etc.
Laten we het maar op een lichte vorm van dementie houden, die vieze dingen.

Farmyard
Een willekeurig boerenerf

Het werk blijft dus in mijn opvatting een vorm van theater, dat had een van de intelligenste klantjes meteen door toen ik daar over de vloer kwam.
Een boze depressieve vrouw die de kamer blauw zette met haar nicotineverslaving en de eerste keer al meteen defensief riep dat ze echt niet zou stoppen, omdat ze dood wilde en dit het proces zou bespoedigen.
Ga vooral door, zei ik, paf er lekker op los, moet ik nog een pakje voor je halen? Want zelf kwam ze de deur niet meer uit.

Haar humeur ging er na enige maanden opvallend op vooruit doordat de medicatie was aangepast, zei ze. We hebben de tijd daarna nog veel gelachen en geschaterd, tot haar onverwachte dood daar ook weer een einde aan maakte, wat me meer raakte dan al die anderen.
Er gaan er namelijk nogal wat dood in dit werk, het is in feite de doelgroep van de man met de zeis. Ik word er niet altijd van op de hoogte gesteld, als ik er niet toevallig moet werken en de annulatie wordt doorgebeld.
Mijn informatie haal ik net als de rest hier uit de krant.

Dat vrouwtje van zaterdag behandel ik wel een andere keer. Maar weet je wat, buurman kan hier nog wel achteraan:

Neighbour's house and garden
Het huis bestaat feitelijk uit twee huizen

Hij is zoals sommige lezers wel weten non-stop en obsessief bezig met grasmaaien, beton storten, muren bouwen en ander kluswerk. Kan geen seconde stilzitten.

Zo had hij twee jaar geleden de zolder van zijn huis helemaal gerenoveerd zodat een gedeelte als slaapkamer gebruikt kon worden. De trap naar beneden had hij voorzien van een fraaie eikenhouten leuning en de andere helft van de zolder, die zich in feite boven het tweede gedeelte van het huis bevindt en een meter hoger ligt dan de andere helft, voorzien van muur en deur.

Nu wilde het geval dat zich in dat eerste gedeelte een buffet bevond, bomvol glazen en ander serviesgoed, wat er voor het verhaal verder totaal niet toe doet.
Wat bleek toen hij besloot het meubel naar de begane grond te verhuizen? Dat dat niet meer kon.
Het kon niet meer! De uitgangen waren te klein! De trapleuning belemmerde de noodzakelijke draai! De deur van de andere zoldergedeelte zat op een meter hoogte en was te smal om dat ding er zelfs vertikaal doorheen te wurmen, als je het al kon draaien.
Een klassiek geval van de man die een zeiljacht op zolder bouwt, maar dan anders.

Volgens de zoon van de andere buurman was hij al 2 jaar bezig met het zoeken naar de oplossing van dit logistieke probleem.
Die was voor ons glashelder:
1. laat dat ding staan en koop een ander.
Of:
2. zaag de trapleuning om. (Zoon van andere buurman had al over de kettingzaag, maar dat was een beetje onder de gordel)
Buurman Peut-être had een derde: het buffet uit elkaar halen en het in stukken verhuizen, waarop ons antwoord was: peut-être.

Ikea rules
Archiefbeeld “Ikea rules”

Want dat ding kon gemakkelijk worden gesloopt, maar het weer in elkaar zetten was iets anders. Zo geweldig was de kwaliteit nu ook weer niet. Veel spijkers met ouderwetse verbindingen die van zijn levensdagen niet zonder schade zouden zijn los te tikken. Zelfs een Ikeakast met ikea-dingetjes is gemakkelijker weer in elkaar te zetten.

Toch denk ik dat die het gaat worden. We wachten geduldig af. Hebben we gelukkig nog iets te lachen in deze trieste tijden van dood en verdriet.