Ik heb ondertussen niet stilgezeten, want ik produceer en produceer steeds vrolijke plaatjes, die naar ik hoop geld gaan opbrengen. Ik werk feitelijk aan mijn pensioen, dat is het, als de mensen tegen die tijd tenminste nog iets te besteden hebben.
Omdat ik – niet helemaal serieus, maar toch eigenlijk ook weer wel – op LinkedIn bij werk: Painter at Résidence Secondaire (“Uw Eigen Huis Thuis”) heb toegevoegd, voelde ik me gedwongen die site een beetje op te fluffen, zoals ik dat ook recent heb horen zeggen.

Die goeie ouwe Bondi heeft geen firewire

Dat betekende een zoektocht in digitale bestanden, want ik had geen zin alles weer helemaal opnieuw te gaan scannen en of fotograferen. De oude diesel Lacie (Lassie) bleek alles gewoon te hebben, het probleem was alleen: op welke computer zit er nog een oude firewire-aansluiting?, want op al die nieuwe zitten de vierkante blokjes, in plaats van die halve-hypodroomvormige, als jullie begrijpen wat ik bedoel. De stokoude iMac (de eerste Bondi met het laatje!) heeft helemaal geen firewire, maar het exemplaar dat ik ooit eens tweedehands (25€) via internet in Haarlem geloof ik aanschafte (Bondi met gleuf) heeft hem wel en startte ook nog zonder morren. Hoe leuk is dat.

Afdeling lino’s

Ik heb Résidence Secondaire dus gevuld met plaatjes en zal nog wel af en toe iets veranderen of helemaal omgooien. Voorlopig moet dit het maar wezen. Nu moet ik nog op zoek naar een tweede expositieruimte ergens in de Limousin of daar in de buurt en ik kan weer eens nuttigs doen.
Oh ja, ik ga eens kijken of ik in de zomer niet ergens les kan geven. Jaja, pompiedom, tralala.

Gisteren liet de BBC de documentaire Lucian Freud – Painted Life zien, die me onmiddellijk bij de kladden had. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik nog nooit een Freud live heb gezien, maar hoe fascinerend zijn werk is en was, werd in de film duidelijk. Zijn dochters kwamen aan het woord, zijn modellen (sitters), collega’s, kunstkenners, zijn schilderijen, enzovoorts. Francis Bacon die een hele grote invloed heeft gehad op Freuds inhoud, techniek en stijl – dat had ik al jaren geleden op grond van de plaatjes geconstateerd – liep ook nog even door beeld.
Beide mannen hebben een familie-schijfachtige puinzooi in hun atelier. Freud werkte met een heus palet, zag ik en dat lijkt me helemaal niet zo gek, als je zijn techniek van dichtbij bekijkt, wat de camera af en toe deed, zodat je goed dikke verfstrepen over de naakte lichamen kon zien.
Ik heb de film onmiddellijk gedownload, want ik wil hem nog wel een paar keer van dichtbij bekijken.

Hieronder geeft Davind Hockney een verslag van zijn sitter-ervaring:

Klik voor meer info, films, foto’s van de schilder en schilderijen op deze link:

Waar in Nederland of Frankrijk hangt een echte Freud? Dat zoeken we ook op, want niets is voor een schilder stimulerender dan kijken naar een goed schilderij.

(Haha, ik vind er al meteen een: Lucian Freud, Naaktportret in een rode stoel, 1999, 120 x 88 cm, collectie Scheringa Museum voor Realisme, Spanbroek)

Vroeger zei onze leraar modeltekenen tegen het eind van de les: “Nog even de oogjes erin tekenen en dan opruimen, jongens!”, een opmerking die mij altijd een plezierige rust gaf vanwege het drempelverlagende karakter, want tekenen in een grote groep en dat iedereen kon zien hoe je aan het klunzen was, dat vond ik en vind ik nog steeds niks, hoewel het me tegenwoordig geen bal meer kan schelen, wat de mensen ervan vinden.
Dat is natuurlijk helemaal niet waar, ik blijf een faalangstige zenuwenlijder, kind van mijn vader, maar ben er langzaam aan gewend geraakt.

Nu zit ik de hele tijd aan het denken hoe die man nu ook weer heette. Ik google en vind bijvoorbeeld bij IMDB wel de even sympathieke Ben van Voorn, van wie we aquarelleren leerden en die in die tijd art director werd bij de eerste Bommelfilm. Die woonde me daar toch prachtig in het golvende landschap van Drenthe in een geheel zelfgebouwd huis & atelier. Ze haalden bouwmateriaal van de sloop in Amsterdam, zeventiende-eeuwse raamsponningen, plavuizen, bakstenen en vloerdelen en ga maar door.

Maar hoe heette die modeltekenleraar nu toch ook weer? Ik kom er zo dadelijk op.

Voor de geïnteresseerden: ik ben fulltime in mijn hok portretjes aan het schilderen. Na 16:00 uur doe ik er nog keywords&captions bij, want voorlopig levert deze bezigheid nog niks op, hoewel er wel veel belangstelling is.

Deadline 1 april.

Dat valt niet mee, Amsterdam, binnen zitten en centrale verwarming. Gelukkig is het topweer, het ijs is geweldig, hoorde ik van alle kanten. Hebben we geen tijd voor, we moeten werken, ik citeer de melkboerderij Giraud.

En kijk eens aan, de Armeense kerk heeft nu op elke hoek van het dak een gouden kruis, moet ik meteen aan Jacobse & Van Es denken omdat ik die woorden onmiddellijk hardop of bij mezelf (mezelluf) op zijn Haags uitspreek.
Toen we gisteren naar deel 1 van de documentaire van Coen Verbraak over Koot&Bie keken, kon ik constateren dat ik ze zolang ik ze ken, minstens 5 maal per dag citeer:
ikke likken Bie?, [..] zakt als een oude onderbroek, is uw man thuis?, is uw tuin al winterklaar? wat is mijn bal nou? Maison Pretty Boy, Voor Al Uw Dameswensen en hou je er buiten, klok, als de beiaardier van Zuiderkerk te opdringerig speelt, enzovoorts enzovoorts.

Komt dat Haags nou sterker terug, naarmate ik ouder word? Het lijkt er wel op.

Eerste deel bij Uitzendinggemist

Tot Antwerpen ging het goed, tot het echt begon te sneeuwen. We ontsnapten via de andere tunnel en reden langzaam, zonder stilstaan over glibberige wegen naar Amsterdam. Hebben we toch nog geluk gehad, lees ik in de Standaard: 1275 kilometer.

We zijn er weer, de kachel gaat vanzelf aan en uit, de tassen en hun inhoud ruiken als vanouds naar rookworst.

Waar is Kwint, denk ik.