Het is eindelijk zo warm als te verwachten in dit seizoen. De buren kijken bezorgd naar de smetteloze blauwe hemel en vrezen onweer. Gewoon even buienradar raadplegen en je weet dat het voorlopig onbewolkt blijft.

Gisteren genoot Kipje Witkraag ‘s ochtends nog even van haar vrije bestaan, tot ze ‘s middag plotseling besloot – ik zag het gebeuren – toch maar naar het nest terug te keren om daar in trance de komende 3 weken door te brengen. Vanochtend zat ze er nog steeds en maakte absoluut geen aanstalten met de meiden mee naar buiten te gaan, wat nog een hoop gedoe gaf, omdat de twee anderen op diezelfde plek wilden leggen, wat niet kon, want die had ik afgesloten. Ze pakten het trigger-ei in het reserve-nest een paar keer van elkaar af tot ze eindelijk luidkeels kakelend allebei hun ding hadden gedaan. Hè, hè.

De honden en ik konden daarna met een gerust hart een wandelingetje maken. Toen we uit het bos kwamen en ons dorp in de diepte zagen liggen, zag en hoorde ik een hels misbaar van alle vogels, de kraaien, eksters, gaaien en merels krijsten en gilden dat het een aard had. Het leek op het weiland achter ons plaats te vinden. We begonnen te hollen en toen ik ging kijken, honden in huis gedumpt, hield de boel eindelijk stil, toen ik hard iets riep en in mijn handen klapte.
Haan zat bibberend van angst achter het kippenhok, de dames waren nergens te bekennen. Shit, shit, shit! De couveuse zat gelukkig onverstoorbaar in haar broedse trance. Na een half uur verscheen kip1, die doodsbang over het grasveld rende om zich bij de haan te voegen, waarna ze zich met zijn tweeën voorlopig niet verroerden.

Toen we nog gelukkig waren

Hoe ik ook heb gezocht of geroepen bij de Schotten en op het grote weiland, kipje3 is niet meer verschenen. Ik heb niets gezien van bloed, veren of een of andere PD, niks naks noks. Ze is weg, meegesleurd door een vos of een buizerd, de arme ziel. Gelukkig hebben we de eieren nog.
Buurvrouw P. mopperde op de verdomde écologistes, die ervoor hebben gezorgd dat de vos (en de buizerd) beschermd is (zijn), wat ik wat de vos betreft ook een beetje idioot vind, gezien het enorme aantal en het feit dat ze nu geen enkele natuurlijke vijand hebben.

Wat nu? Ik heb geen zin om de kippen de hele dag op te sluiten en dat helpt trouwens helemaal niets. Bij de buurvrouw zitten ze achter een hek en toch is er bij haar dit voorjaar een aantal vermoord. Je doet er niks aan. Wel heel erg vet balen.
Ik ga zo als het een beetje schemert, nog een aantal eieren onder Witkraag leggen volgens de instructies van de buren, opdat de kans op succes iets groter wordt. We moeten flink wat reserve hebben. Over de eieren die 3 weken geleden in de broedmachine zijn gestopt, heb ik nog geen bericht. We weten dus nog niet of haantje wel vruchtbaar is.

Handig, hoor, zo’n snelle vliegverbinding Limoges-London met gratis uitzicht vanwege het mooie weer. We zagen achtereenvolgens Poitiers, de beide kusten, de kanaaleilanden, de koolzaadvelden in Engeland en de Grote Stad London glashelder onder ons.
We logeerden bij de jongste dochter in de multiculturele woonwijk Hackney, in een erg aantrekkelijk huis, bij de lieve au-pairfamilie van Saar, een jong hardwerkend stel (young professionals zogezegd) met een gezellige peuter.

Bushalte naar het centrum

Vlak om de hoek is een lange winkelstraat met talloze Turkse supermarktjes, kappers, kledingzaken en eettentjes. Hier en daar een kerk of een moskee. Het publiek bestaat uit van alles, van stevige zwarte vrouwen tot totaal gesluierde dames, schoolkindertjes van alle soorten, oude mannetjes, kantoortypes enz. We zagen een Japansachtig vrouwtje met haar witte terriertje in een speciale hondenbuggy, alsof het arme dier haar kind was en hij nog niet kon lopen.

Die vrouw zagen we op weg naar een verwaarloosde begraafplaats vlakbij, Abney Park Cemetery, feitelijk een verwilderd park met grafstenen en een op instorten staande rouwkapel. We kregen sterk het idee dat we in een decor van een horrorfilm terecht waren gekomen, niet eng en niet echt. Op de plattegrond blijkt het een behoorlijk oppervlak te beslaan, midden in zo’n stad. Op de graven stonden teksten als viel in slaap in plaats van overleed of ging dood, maar dan in het Engels natuurlijk. Veel Leger-des-Heilsdoden, waaronder de oprichter.

We vervolgden onze toeristische route naar het nieuw gebouwde stadhuis, naast de Towerbridge, zie foto boven, maar dat zag er van binnen enorm saai uit, lage plafonds en van de architectuur was binnen nauwelijks iets te zien. Ik vond het helemaal niks, in tegenstelling tot de British Library, waar we twee dagen later waren. Die sneue eeuwige kroonprins Charles had daar nog iets lelijks over gezegd. Moeten we aandacht besteden aan meningen van mensen die er de ballen verstand van hebben? Welneen. Eerst maar eens koning worden, dan praten we verder.

We deden alles met de bus met de Oyster-card, door Saar – ons economisch toerismewonderkind – geregeld en uitgezocht, ook tijdens de rit voortdurend alert via de smartphone: “De 76 komt over 2 minuten!”
In zo’n dubbeldekker kun je ook fijn naar buiten en naar binnen kijken. Alle maten en soorten mensen.

Een ons onbekend persoon op de Borough Market

Op de door Jamie Oliver bij ons bekend geworden Borough Market aten we een heuse pie, kochten drop(!) en zagen dat het gewoon een dure eetspullenmarkt was, niks authentieks Londens, of juist wel, dat kan natuurlijk ook. Echt Engels aten we ‘s avonds bij Sutton & Sons, een vishandel die in Stoke Newington High Street een Fish&Chips was begonnen.

Bij Suttons & fils

Dat centrum van Londen is een merkwaardig architectonisch rommeltje, bleek de eerste dag al. Er zijn wel gebouwen met allure, zoals de musea of de kerken, maar het lijkt stedebouwkundig allemaal willekeurig bij elkaar gezet. Gelukkig hebben ze een rivier, dat scheelt een hoop en geeft een beetje leiding aan de rommel.

De “Augurk” tussen de gebouwen

Ik zit ondertussen weer in Frankrijk, de familie is vanochtend vertrokken en ik ben de vakantiefoto’s als het ware in het digitale album aan het plakken. We hebben musea van binnen bekeken, langs het Kanaal (Regent’s Canal) gelopen, over de Broadway Market geslenterd, de British Library bezocht en het hoogtepunt, The Tempest van Shakespeare in de Globe gezien. We kunnen van een succes spreken.

Queueing bij The Globe

Ik werk me suf in de tuin en op de computer en heb nauwelijks tijd voor iets anders. Over twee weken is Londen voor de dochter afgelopen en komt ze een maand hier, voordat het serieuze studeren begint. Ze kan dan misschien wel de eerste kuikens meemaken, want kipje witkraag is broeds en zit in trance op een paar plastic eieren. On verra.

Ik heb geen enkele gelegenheid te schrijven of foto’s te bewerken en klaar te zetten. Op flickr staat een selectie onbewerkt materiaal en er volgt meer.
De verhaaltjes volgen later. Ik moet nu hollen om de bus te halen. We gaan naar de Globe, The Tempest van Shakespeare kijken.

- Bedankt, hè baas, zeiden de kippen toen ze de doperwtenplantjes zagen, neen, hoeft niet worden ingepakt, we eten het zo wel op, en hup, daar voegden ze de daad bij het woord.
Ik wist niet hoe snel ik de cavia-ren over mijn net geplante spruiten moest zetten. Als ik ze wegjaag, nemen ze meteen een bocht van 180° en staan weer achter me. Malignes, die kippen, de buurvrouwen zeiden het al.

Of het iets uitmaakt voor de oogst van dit jaar, weet ik niet of er zou een klein meteorologisch wonder moeten gebeuren. Ik reed gisteren om 13:00 langs zo’n digitale reclamethermometer in de grote stad: 10°C! Het is bijna juni, mensen!

Morgen komt de familie. Truien en winterjassen.

Nagekomen mededeling: regenjassen, herstel: paraplu’s, kaplaarzen, houtvlotten.

Ik heb het net getest: terwijl ik Alle 13 Goed , dwz Les 50 Plus Belles Chansons met de net overleden Georges Moustaki via Spotify beluister, probeer ik ook Bas Heijne in de NRC te lezen, alles digitaal en op allerlei handige gadgets etc.
Dat kan ik niet. Ik kan niet lezen èn naar muziek luisteren en ik kan ook niet de muziek in mijn hersenpan naar de achtergrond laten verdwijnen.
Is dat een afwijking of hebben veel mensen dat? Ik kan weer wel tekenen en schilderen met John Coltrane of J.S. Bach, dat gaat zelfs extreem goed en de grap is dat die muziek dan eeuwig aan het kunstwerk vastgeplakt zit. Zelfs als ik het schilderij een jaar later weer eens bekijk, gaat de jukebox in mijn kop aan. Kun je ook af en toe knettergek van worden.

Kapotgeregende bloemen van de Rucola

Ik geloof dat woensdag de zon zich even liet zien en de regen hield ook tijdelijk op, toen ik met de honden de berg ophuppelde, ja, huppelde, want wat een genot, die zon, je gaat de eenvoudige dingen van het leven toch meer waarderen, als je 5 maanden zonder hebt gezeten. Halverwege de wandeling zagen we een boerenauto staan en een meneer die in de bosjes scharrelde, iets wat in een stadspark rillingen bezorgt, maar hier gek genoeg als normaal ervaren wordt. Ik zei gedag en: hoera, de zon, waarop hij natuurlijk een praatje begon, of beter gezegd, hij ging op de uitnodiging in.
Hij bleek een soort communale jachtopziener te zijn en had gereageerd op het bericht van een van de bewoners dat er die ochtend bij het krieken jonge vosjes op de weg waren gesignaleerd. Ach, zo lief. Hij zocht hun burcht, opdat ze er zondag een drijfjacht (battue) op konden houden. Oh verrek.

Nu zijn jonge vosjes werkelijk vertederend, zoals op volgdevos.nl te zien is, maar een uiteengerukte kip wordt hier minder op prijs gesteld. Net als babyloirs, -muizen, -reetjes, -mensjes enzovoorts schattig zijn, totdat ze een keertje hebben huisgehouden en aan je spullen hebben gezeten, dan piep je wel anders.
Ik had wel sporen van vossen gezien, maar nog nooit een vos of jonge vosjes, omdat die natuurlijk op andere tijdstippen dan ik buitenspelen en zich hoogst waarschijnlijk uit de voeten maken als ze ons horen aankomen.
Ik wees naar de honden en dacht dat zij dat vossenhol wel binnen 5 minuten gespot zouden hebben, en dan vooral tante dominante Bess, die daar in feite voor geknipt is. Doe toch maar niet, ze is al hysterisch genoeg. We zeiden gedag en lieten hem verder zoeken. We horen zondag wel vanzelf of er iets gebeurt, kwestie van je kop uit het raam steken.

Tweede serie bietjes komt eindelijk op, kennelijk slingerend door een dronkenman gezaaid

De regen klettert door en door, en warmer wordt het ook niet, integendeel, ik zag vanochtend een buitentemperatuur van 3°C en nu is het 8°C. Eind mei in midden-Frankrijk, 8°C.
Buurman P. zei dat hij nog nooit, echt nog nooit van zijn leven de kachel in mei had aangestoken, maar nu brandde die. Hij wordt dit jaar 89, kun je nagaan hoe uitzonderlijk deze voortdurende winter is. Ik heb de courgette-, cornichon- en komkommerplanten die feitelijk al waren afgehard, weer binnengehaald want ze begonnen verkleumingsverschijnselen te vertonen.

Kleine pauze toen de zon even scheen

Buurmans werkster kwam hier net 5 minuten geleden langs en vroeg om eieren, voor een vriendin die een broedmachine had. Nu wilde ik net weer stapels cadeau gaan doen, dus dat kwam goed uit. De reputatie van de kippen (elke kip dagelijks een ei) en onze DSK (tig keer per dag er bovenop) heeft zich in de wijde omtrek verspreid. Over 21 dagen zijn er kuikens als alles goed gaat. Niet voor mij, voor de vriendin. Ik maak foto’s als het zover is.

- Ze worden geel, dus die tomaten zijn eraan, ze hebben De Ziekte, zei buurvrouw en vriendin P., als altijd optimistisch en ging haar planten alsnog inpakken in grote plastic zakken. Gelukkig had ze er nog een aantal in de geïmproviseerde kas van boomstammen en stukken plastic – gebaar in de richting van de schuren – , maar die groeiden weer niet.

Als die regen nu niet gauw ophield, kon er ook niet gehooid worden, omdat al het gras plat op het land lag, de uien begonnen ook al te rotten en de koeien kleumden alleen nog maar een beetje op kluitje in de luwte. Voorzover die er is, die luwte, zeg ik hier even terzijde, want al dat bomen omhakken en heggen opheffen maakt de weilanden niet erg comfortabel onder deze omstandigheden. Dat domme korte-termijngezaag.
Het ene na het andere doemscenario kreeg ik voor mijn kiezen en ik kon er helemaal niets tegen inbrengen. De temperaturen ‘s nachts en overdag zijn vrijwel gelijk, probeerde ik, wat ik weer gunstig vind, je moet toch ergens hoop vandaan halen, maar neen, te koud ‘s nachts, vond ze.

Ik moet toegeven dat ik nu ook wel een beetje moedeloos word, vooral omdat niet kunnen buitenspelen me helemaal gek maakt. Bleu staart voortdurend uit het raam om dezelfde reden.

Typische elzdekorteconstructie

Dat de tomaten niet tegen non-stop regen kunnen, is waar en daarom ben ik ook maar een afdakje gaan knutselen, op de bekende volkstuinderswijze en met het bekende volkstuindersmateriaal als plastic, blauwe tomatentouwtjes van vorig jaar, rotsblokken, spuug, paperclips en dikke boomtakken. En nu maar denken dat het helpt.

(Nagekomen stommiteit: de honden komen elk keer met modderpoten van de binnenplaats achter – en dan heb ik nog niet over hun natte vachtgeur – en daarom had ik een emmertje met speciaal plavuizensop klaarstaan, waarmee ik de vloer onmiddellijk schoon dweil, dwz als de pootjes nog nat zijn.
Wat doet de blauwe hond? Hij steekt zijn grote kop erin en vindt de smaak uitmuntend, slokslok, lebberlebber. Tjesus, beest! Zou dat dodelijk zijn, of op zijn minst zijn nieren naar de kloten helpen? Geen idee, maar ik gaf hem onmiddellijk een liter melk te drinken, dat lees je wel eens bij vergiftigingen, dat je dat moet doen. Emmer snel in de badkamer gezet, naast de douche.
Wil ik druipend en naakt vanochtend de handdoek van de haak naast de douche grijpen, valt die in de emmer. Natuurlijk. Ik geef het op)