Omdat Siebe gisteren toch in Den Haag moest zijn, greep ik de gelegenheid aan mee te liften en het gemeentemuseum weer eens van binnen te bekijken. Dat was 2 musea voor de prijs van 1, omdat de hoogtepunten van het Mauritshuis daar op dit moment te zien zijn, waar het jammer genoeg verboden was foto’s maken en het ook niet mogelijk was dat stiekem te doen, want de suppoosten hielden alles streng in de gaten. Wat een onzin eigenlijk, want mooie prentbriefkaarten van de kunstwerken hadden ze niet.

Dat is toch weer heerlijk, al die schilderijen op een kluitje, dus ik heb een goede studie kunnen maken van de zaken waarin ik nu mee bezig ben, dat wil zeggen piepkleine landschapjes. Ik moet alweer bekennen dat ik misschien als kind bovenstaand schilderij live heb gezien en daarna nooit meer anders dan op plaatjes, maar ik neem alles terug wat ik erover heb beweerd: het is een prachtig schilderij en veel groter dan ik me ooit heb gerealiseerd: 235,5 x 339 cm, niks piepklein landschapje, en met de meest fantastische details. Je kunt de snorharen van de koe bijna aanraken. En kijk eens wat daar rechts op de achtergrond allemaal gaande is!
Je ken er feitelijk in wonen.

Tot 28 mei ook nog het werk van Alexander Calder.

(Morgen een verhaal over kruidenvrouwtjes en heksen uit onze Franse omgeving, want die bestaan bij ons nog echt.)

Ik zit weer in Nederland en ben, als ik goed over nadenk, toch enigszins de draad kwijt. Waar en wie ben ik en waarom, van die dingen, zoiets als Bess na de dood van Kwint. Niet dat ze treurig was of naar hem zocht, maar meer dat ze haar tolk en vertaler kwijt was. Wat bedoelen de mensen? Even naar Kwint kijken.

Een bijkomend voordeel is dat ze nu zonder enige overtuiging andere honden afkeft en het soms helemaal zelfs laat zitten, dat gekef. Die andere honden hadden de nep van de veronderstelde agressie veel eerder door dan hun bange bazen, want ze trokken zich toch al geen fluit aan van onze hysterica. Maar het gedrag van deze week heeft een nul-niveau qua adrenaline bereikt. Ze vindt plotseling bijna alle andere honden leuk, op een enkel klein kuthondje na, waarvan de bazin met enge starende ogen zo’n onaangename lichaamstaal laat zien, dat Bess die vrouw ook toeblaft als ze geen hond bij zich heeft.

Jonge meloenen op de verwarming

Ondertussen kijk ik elke dag op meteo.fr of mijn plantjes daaro wel water krijgen. De jonge dahlia’s moesten weer mee terug, net als de meloenen en de peperplantjes, die me al via de post vanuit Engeland waren toegestuurd door de bekende fotograaf Cynthia Boll. Ze staan hier binnen een beetje aan te sterken op de centrale verwarming. Want buiten lijkt het verdomme wel te vriezen.

Het bezichtigen van het hondje in de Dordogne werd vrijdag uitgesteld door de begrafenis van onze arme buurman, die net 6 dagen in het verpleegtehuis had gezeten, toen hij overleed. Een volle kerk met mensen waarvan ik de helft toch min of meer bleek te kennen. Op weg naar de kerk werd bij het gemeentehuis stilgehouden, de kist werd voor het monument opgesteld, waarna vijf oude mannen met de vlag van hun regiment uit Algerije hun makker een laatste groet gaven. Die ellendige oorlog waarin de jonge mannen, weggeplukt uit hun eenvoudige bestaan en gehoorzaam aan het gezag, plotseling een heel andere functie hadden dan boer, timmerman en huisvader. De regen gaf de plechtigheid een extra grimmig en verdrietig karakter.

De toren van de kathedraal

Omdat het nogal een eindje rijden was, hadden we de afspraak op 2 uur ‘s middags gezet, na de maaltijd, zodat wij van tevoren in de stokoude hoofdstad een hapje konden eten. Het was voor de verandering een schitterende zonnige dag en Périgueux heeft een aantrekkelijk centrum met opvallend vriendelijke mensen. We bekeken als echte toeristen de kathedraal, waar de organist net op het gigantische orgel aan het studeren was. Het klonk helemaal niet religieus wat hij deed.

We schoven om 12:00 aan op een terras waar de de mensen al hun eerste plat du jour geserveerd kregen, en dachten: het lijkt wel vakantie, een terras onder de lindenbomen, de zon, aardige mensen, lieve bediening. Maar we moesten voort.

Juffrouw Tomtom stuurde ons de juiste richting op en we kwamen tenslotte op een hele mooie plek onder de zon terecht, met een Engels stel dat daar al jaren aan dierenopvang doet.
De beoogde hond bleek na enige observatie ongeschikt om met onze kleine vulkaan samen te gaan wonen. Bess moet een niet-dominante, vriendelijke, grotere mannelijke hond hebben, die blaakt van het zelfvertrouwen. En dat laatste, dat ontbrak bij deze ex-zwerver.
Dat gaat vast wel komen, maar niet bij ons, met de terreur van die terrier, die niet zo erg is als ik haar altijd afschilder, hoor. Ze denkt dat ze King of the Lab is, dat is het en die grootheidswaan wordt af en toe afgestraft door een hond als Rokko, Rafel (Raphale) of Tantbelle. Dan houdt ze zich weer een paar dagen koest.

De helaas te vroeg overleden campinghond Vlok (of Floque, Phloc, Phlocque)

Maar ze kan ook als een blok voor sommige types vallen, net zo hevig en overdreven als ze boos kan worden. We zien wel wat ons pad gaat kruisen.

Om 08:00 uur stapte buurvrouw S. binnen met de vraag of ik meewilde – over een kwartiertje – naar de maandmarkt in Les Hérolles, waar we op de dag af 3 jaar geleden voor het eerst en het laatst waren. Jottum!
Ik had net mijn eerste kopje thee op, nog niet ontbeten, een beetje traag zullen jullie opmerken, beste lezers, en dat is ook zo, want voordat de hele handel hier een beetje op gang is, moet er heel veel gebeuren. Houtkachel aan, water koken, thee zetten, thee drinken, douchen, aankleden, hond uitlaten, krant lezen, wakker worden. Alleen de eerste vier fases waren doorlopen. Ik liet douchend de hond uit, greep mijn spullen en holde de deur uit.

Had ik moeten kopen, slome (1) die ik er ben

Op de plaats van bestemming ontdekte ik dat ik het SD-kaartje thuis had laten liggen, slome (2)! We kleumden over het terrein, verbaasden ons over de fantasieprijzen, de uitdrukking hors de prix, die ik recent in het postkantoor voor het eerst had gebruikt, was niet van de lucht.
Ik zag zo’n plastic cubi van 1000 liter, die ik wel wilde (75 euro), jammer genoeg hadden we geen aanhangertje bij ons en een chevalet vonden we nergens. De anderen slaagden wel met een dekrammelaar, groente en een paar plantjes.

Grote mensenmassa’s

Ik dook weg toen ik een paar meiden met oranje pruikjes zag, die zich heel hard afvroegen of de cd-handel ook André Hazes verkocht, maar ik had ze natuurlijk moeten fotograferen, slome (3), je kunt nl zonder kaartje nog wel een paar foto’s opslaan in het interne geheugen. Neen, echt slim was ik niet bezig. Kennelijk nog niet wakker.

Weer thuis ging ik langs buurman P. waar we het over de ouderdom van dit soort markten hadden. Ik had ergens gelezen dat Louis XIV daarachter had gezeten, dat hij althans dit soort markten politiek, economisch en fiscaal had gefaciliteerd. Zo, allemaal deftige woorden op een rijtje.
- De Roi-Soleil van deze tijd heeft nog een week, voordat hij wordt afgezet, zei buurman tevreden. Gaat alles dan anders worden met Hollande? Neen, natuurlijk niet. Misschien lijkt het wat in het begin, maar de ervaring is dat alles bij hetzelfde blijft.

Ik vroeg naar een exemplaar van de bijbel en las voor uit Prediker:
- Vanité des vanités, dit l’Ecclésiaste, vanité des vanités, tout est vanité.
Dat klonk in het Frans een stuk literairder.
- Ce qui a été, c’est ce qui sera, et ce qui s’est fait, c’est ce qui se fera, il n’y a rien de nouveau sous le soleil. S’il est une chose dont on dise : Vois ceci, c’est nouveau ! cette chose existait déjà dans les siècles qui nous ont précédés.
On ne se souvient pas de ce qui est ancien ; et ce qui arrivera dans la suite ne laissera pas de souvenir chez ceux qui vivront plus tard.

Dat ik dat toch als ongelovige zo snel kon vinden! Maar zo is het natuurlijk wel. Maken we dat ook eens mee.

Gisteren maaide ik met de motorzeis allerlei onhandig te maaien stukken met brandnetels, munt en ander ongerief, helemaal vergetend dat daar de asperges stonden, die ik dan ook een kopje kleiner maakte. Die zijn vandaag met een stukje wilde zalm gebakken en opgegeten.

Gisteren at ik alweer een omelet. Naar aanleiding van de overdreven sentimentele serie Two Greedy Italians op de BBC, herinnerde ik me ineens dat die met zuring kon worden gevuld, zoals Jane Grigsons Groentekookboek inderdaad bevestigde.

Mik de zuring in een pannetje met boter

Die twee Italiaanse chefs Antonio Carluccio en Gennaro Contaldo reizen door hun geboorteland, in dezelfde stijl als een tijdje geleden Raymond Blanc in The very Hungry Frenchman in Frankrijk. We zien Gennaro met een oude dame wilde kruiden plukken (“wild plukken” noemen de Nederlandse culi’s dat tegenwoordig en doen alsof zij het hebben uitgevonden) om die in een frittata te verwerken. Gennaro kan zijn tranen niet bedwingen, want ze doet hem aan zijn moeder denken, het plaatselijke kruidenvrouwtje uit het dorp.

Duizelingwekkend verrukkelijk

In het Italië van deze serie bestaat geen politiek, maffia of ander ongemak. Iedereen is gelukkig, ze eten alleen de heerlijkste dingen, zo van het land en iedereen houdt van elkaar.

Zoiets als hier in ons Franse dorp dus.

Ik ging 10 dagen geleden onverwacht met buurvrouw S. naar onze lieve Germaine (90), die hoestend en proestend in het ziekenhuis was opgenomen. Daar lag ze aan de zuurstof, herkende ons gelukkig en at toch na een beetje aandringen met smaak haar soupe op, zoals de avondmaaltijd hier wordt genoemd.
Als je goed kijkt en de omgeving kent, kun je op de foto boven het landschap van Les Trois Cornes zien, waar we in oktober hebben gewandeld. Alleen stond het bed zo gedraaid, dat ze precies tegen die lelijke nieuwbouw aankeek.

Gisteren ging ik voor een tweede keer langs, want ze was overgebracht naar een revalidatiecentrum, (ook een goede valse vriend, zoek maar op) in La Sout, waar ik in één moeite bij de Lidl boodschappen wilde doen en bij de Bricomarché kijken naar een chevalet voor de kettingzaag, door mij gemakshalve met zaagbok vertaald. Die hadden ze niet, bleek. Wel gehad, zei de jongeman beleefd.

Onze dorpsgenoot lag niet in bed, maar zat in een stoel, herkende me pas nadat ik enkele zinnen had uitgesproken en smikkelde met plezier de gâteaux op, die haar dochter me voor haar had meegegeven. We kletsen gezellig, over het ziekenhuis, het herstel, boter maken, nieuwe Franse woorden verzinnen.

Vroeger maakten ze kaas en boter, want het kunnen dan wel vleeskoeien zijn, als het kalf weg is door bijvoorbeeld verkoop, moeten ze door melken de melktoevoer afbouwen. Boter deden ze in fraaie moules, die in reliëf een koe of een ander melkgevend dier lieten zien. Ik had bij Giraud ooit boter met een bloem gekregen. Neen, zij hadden alleen dierenvormen. En zo ontfutselde ik haar al keuvelend weer informatie van vroeger, lachten we af en toe vrolijk om gekke woorden, tot het tijd voor me was om te gaan.
- Blijf nog een paar minuten, je hebt toch wel tijd?, zei ze, zoals ze altijd zegt. Steeds ook weer grijpt de ontroering me zachtjes bij de keel, als ik uit zo’n instituut kom.

Sprot heet sprat

Thuis wachtte het hout me (zagen met behulp van de antieke chevalet van Rémy, de vader van Monique, die inderdaad niet al te groot was, waardoor de moderne mens na vijf minuten zagen al een hernia ontwikkelt), moest ik verslag uitbrengen aan de familie en kon ik eindelijk om 19:00 uur me hongerig storten op de gerookte sprot, die ik bij de Lidl had gevonden.

Het lijkt iets warmer te worden, zaaigoed mag eindelijk buitenspelen.