Makelaartje

Bleu the border collie. No, don't look like that.
Bleu, kijk niet zo

Het huis van de buurman D staat nu al een aantal jaren te koop en omdat ik de sleutels heb, thuis ben op internet en een beetje publiciteit kan verzorgen, heb ik al heel wat mensen het huis laten zien, dankzij een advertentie op leboncoin, op Engelstalige en Nederlandse sites en een bord aan het hek met mijn telefoonnummer voor de toevallige passant.

Anderhalve maand geleden parkeerde een mevrouwtje voor het huis en vroeg aan buurvrouw P, die weer aan mij vroeg of ze binnen mocht kijken.

Ik had de voordeur nog niet opengewrikt of ze riep al: “Oh, wat een heerlijk huis, helemaal mijn smaak, echt un coup de coeur!”
Dat ging wel heel snel.
Ze herhaalde dat wel 5 maal en wilde helemaal niet alles zien, want toen ik de cave, de garage en de grange wilde laten zien, zei ze, neen, dat hoeft niet, ik zie wel dat het allemaal in de orde is.
Ok, goed.

Bleu the border collie. No, don't look like that.
Hij kijkt altijd een beetje schuldig

Ik noteerde haar gegevens en stuurde buurman een berichtje met deze ontwikkelingen. Ook dat ik een lichte aarzeling voelde, omdat ik me niet kon voorstellen dat je een huis koopt, zonder dat je alle kamers hebt bekeken en deze dame een beetje te opgewonden was in mijn ogen. Niet onvriendelijk, maar geagiteerd, een beetje van de hak op de tak en snel afgeleid.

Aan de andere kant kon ik ook wel begrijpen dat je voor een huis valt en omdat alle huizen tegenwoordig een officiële verklaring van “diagnostics techniques” = asbest, elektriciteit, septische tank, energieverbruik etc. moeten hebben, kun je je er minder een buil aan vallen dan wij indertijd hebben gedaan.

Ze belde me een paar dagen later of ze langs mocht komen voor foto’s om aan haar kinderen te sturen en toen probeerde ik haar alsnog te dwingen de andere ruimtes te bekijken. De zolder heb ik haar niet opgekregen en de grange mocht op slot blijven. Wat doe je eraan? Niks.

Bleu the border collie.
Bleu, wel mijn kant opkijken

Niet helemaal toevallig kwam op hetzelfde moment buurman Peut-Être langs met L, een van mijn bejaarde vriendinnen bij wie ik af en toe ook werk en die zich afvroeg waarom ik nooit meer bij haar kwam poetsen. Een vraag die me vaak gesteld wordt, maar waar ik geen antwoord op heb, behalve dat ik er niet over ga.
Il faut pas chercher à comprendre hoe de hersens van de dames op het hoofdkantoor werken, al sla je me dood, ik heb er nog nooit enig systeem of doel in kunnen ontdekken, behalve dan bij iedereen irritatie opwekken.

– Kom maar eens mee, zei buurman (nooit gehinderd door wat dan ook) tegen de aspirant-koopster, ik heb ook een huis te koop.
Oh, hellup. En ondanks licht verzet sjokten we met zijn allen als makke schapen achter buurman aan.

Bleu the border collie.
Ja, ho even

Buurvrouw Peut-Être werd dus plotseling overvallen door een kleine menigte met éen potentiele koper en haar eigen man die haar huis onder haar dinges vandaan wilde verkopen. Toen ik vroeg of ze dat wel een goed idee vond, deed ze net of ze me niet begreep. Ze heeft niks te vinden of te zeggen, dat is het.

Wij, de dorpsgenoten denken namelijk dat het niet zo’n goed idee is, hoewel ze het natuurlijk helemaal zelf moeten weten. Hij heeft ook wel een beetje gelijk dat ze een dagje ouder worden en dat de winkels en alle andere diensten zich in de Grote Stad Châteauroux om de hoek bevinden.
De vraag is bijvoorbeeld of er hier op het achterlijke platteland nog een huisarts beschikbaar als ze (en we) de 80 zijn gepasseerd, want dokters wensen zich hier niet te vestigen en dat is weer begrijpelijk. Er is hier geen klap te doen en de partner van de dokter (m/v) heeft ook een baan, die je niet zomaar naar de Creuse kunt overplanten.
Maar elke dag van het jaar opgesloten te zitten in de stad met buurman Peut-Être, waar geen ontsnappen aan is, neen, dat is geen goed plan en evenmin een lolletje.

Ik luisterde ondertussen naar de zorgen van vriendin L, terwijl deuren werden geopend en gesloten en de staat van het huis door buurman aangeprezen werd.
– Nee, hoorde ik de koopster zeggen, ik vind dat andere huis veel fijner.
Ze wond er geen doekjes om.

Bleu the border collie.
Nee, niet zo

Een of twee weken later vloog buurman D. uit Engeland naar La S. voor een afspraak met mevrouwtje en een notaris, want ze wilde per se niet de bekende notaris uit haar woonplaats, die volgens haar veel te hoge tarieven rekende en dus een boef en oplichter was. Ik kan me niet voorstellen dat andere notarissen goedkoper zijn.

Nu bleek de afspraak tot grote verbazing van D. helemaal niet met een notaris maar met een adviseur van de bank, waar hij helemaal niet geacht werd bij aanwezig te zijn, maar dat wel was. Ze kwamen in ieder geval tot een overeenkomst nadat ze zonder afspraak toch nog een notaris gesproken hadden.

Het wachten is op de instanties die de vereiste technische rapporten moeten opstellen, voordat het voorlopig koopcontract kan worden getekend.
En daar heeft mevrouwtje geen geduld voor, want ze komt om de haverklap hier kijken of er al iets gaande is. Ze wilde eigenlijk al gaan schoonmaken met haar dochter en haar spullen verhuizen.
Ik moet haar elke keer uitleggen dat de technische jongens de opdracht hebben ontvangen en dat de boel in beweging is, hoewel die gasten werkelijk nooit eens een beetje snel zijn. En dat ze niet eerder kan verhuizen dan wanneer het geld is overgemaakt en ze de sleutels plechtig in ontvangst heeft genomen.

Laatst stond ze hier weer voor de deur. We praatten wat toen ze plotseling vroeg: “Die meneer uit Châteauroux, is die wel helemaal..?”, en ze maakte met haar wijsvinger een draaiende beweging naast haar hoofd.
Nee, ik barstte niet in lachen uit, maar beheerste me, terwijl ik haar verzekerde dat hij heel aardig was, maar nogal vaak van gedachten veranderde. Wat niet helemaal gelogen is.

We zullen zien hoe dit verder gaat.

Bleu blaft, die heeft hier een glanzende carrière als deurbel. Verdomd, daar zal je dr alweer hebben. Wat doe ik, wegduiken of de deur open? Er is geen ontsnappen aan.

Niet lekker

Bin containers
De vermaledijde containers, rechts tuin van buurman

Over de vuilcontainers hierboven tegenover buurman Peut-être was een aantal jaren geleden nogal wat te doen, ik weet niet of ik dat al eens heb genoemd. 
De SIERS die daarover gaat, wilde kennelijk om logistieke of onbegrijpelijke andere redenen van de vier containers er plotseling twee aan de kant van de weg midden in de brandende zon in de greppel tegenover het terrein van buurman hebben. Ze stonden oorspronkelijk in het midden van het dorp in de schaduw tegen de achterkant van een een paar schuren, waar ze niemand tot last waren, integendeel.

Grapes
De oorspronkelijke plek van de containers

Die verplaatsing was om verschillende redenen een slecht idee.
Ten eerste de zon: in de zomer begint dat allemaal lekker te gisten en een merkwaardige onaangename putlucht af te geven.
Ten tweede de greppel: als je de klep opendoet, lazert gegarandeerd de hele container om en zie hem als bejaarde zwakkeling maar weer eens overeind te krijgen.
En ten derde de locatie: de vaste bewoners wonen dichter bij de oorspronkelijke plek van de vier containers. De enige voor wie dat qua afstand beter uitkomt, is buurman P-E, die er alleen in de zomer is en dus te maken heeft met die vuilnisbakkenrottingsgeur.

En tenslotte, als je een volle container treft, moet je met je hele zooi naar de andere kant van het dorp voor de andere die leger is. En als het nou een wereldstad was, ons gehucht, maar het aantal vaste bewoners is 8 personen inclusief een kleuter. In de zomer zijn we misschien met 16. Allemaal zinloze veranderingen die aan een bureau bedacht zijn.

Neighbours' garden
Het gazon van buurman met appelbomen 

Het was een heel “typisch Frans” gedoe volgens onze Engelse buurman D. indertijd, want ik geloof dat ze eerst van plan waren ze helemaal aan de buitenkant van het dorp te zetten bij de visvijver, waardoor je met je troep over een grotere afstand en een niet-geasfalteerde landweg ook nog eens een helling zou moeten nemen. Buurman P protesteerde daar heftig tegen vanwege slecht ter been zijnde, wat hij gelijk had.

Goed, ik ging een paar dagen geleden de reclamefolders en melkpakken weggooien in de containers van de foto, omdat de kans dat die minder vol zijn groter is, om genoemde logistieke redenen.
Buurman was op zijn nieuwe tracteur tondeuze beneden in zijn tuin zijn gemaaide gazon aan het maaien, zoals we van hem gewend zijn. Volgens JP ligt het zwaartepunt van dat ding te hoog, waardoor de kans bestaat dat buurman een keer met grasmaaier en al gaat omvallen als hij een hellinkje neemt. Nu was hij op een redelijk plat stuk bezig. Nee, hij gaat in dit stukje niet omvallen, n’ayez crainte.

Ik deed de klep van de container omhoog en liet hem rusten tegen de hogere kant, omdat ik geen drie handen heb om die klep vast te houden en er tegelijkertijd een bak met afval erin te legen.

Ik had al gezien dat ik gespot was, maar lette er verder niet op, tot het geluid dichterbij kwam, hij op zijn grasmaaier plotseling de weg overstak en me gebaarde op te hoepelen bij die container.
Ik moest inderdaad maken dat ik verdomme wegkwam, want hij ging uit het niets het gras rond de containers maaien en bedolf me in éen moeite met rondvliegend gras.

Is die man wel lekker, vraag je je dan af. Waarom in godsnaam pardoes daar gaan maaien?
Il ne faut pas chercher à comprendre.

Fly agaric / Amanita muscaria
Paddo’s in grote hoeveelheden tussen de cèpes: de vliegenzwam

De volgende keer zal ik het hebben over de gebeurtenissen rond de verkoop van het huis van onze Engelse buurman en de kandidaat-koper. Dat was me ja weer wat.
Buurman vormt toch een onuitputtelijke bron van vermaak. Niet dat hij niet aardig of behulpzaam is, nee, hij is alleen maar incomprehensible.

Een mandje

Ceps
Verse boleten

Afgelopen twee weken ben ik vòor en na het werk en in het weekend alleen maar op cèpesjacht geweest, natuurlijk samen met Bleu, die hors piste het allerfijnste uitlaten van de wereld vindt. Ik ook, eigenlijk.
Hij verdween laatst weer eens voor het eerst sinds jaren spoorloos en reageerde op geen fluit of roep.

Dat moet een hert geweest zijn, dacht ik, haalde mijn schouders op en ging door met het scannen van de boslucht met mijn neus, want zo doe ik dat: ik ruik ze.
Ik zou er zonder neus nooit zoveel vinden en ik moet soms wel vijf keer goed kijken, voordat ik de paddenstoel eindelijk eens zie. Ze vermommen zich als ze jong zijn vaak als kastanjebladeren.

Ceps
Een paar verse van gisteren

Ik begon na tien minuten afwezigheid van mijn beste kameraad mijn concentratie een beetje te verliezen, tot ik gekraak van takken hoorde en nog net opzij kon springen om een dikke ree te ontwijken die mij ook niet had gezien.

Dat was alweer de derde keer dat ik bijna omver werd gelopen. De vorige keer schraapte een reetje mijn achterste (p.i.), toen ze de weg overstak tussen Bleu en mij met Bess aan de riem.
Mij lijkt tam zijn evolutionair niet al te slim met het oog op jagers.

Vijf minuten na dat hert kwam Bleu onder de modder en versierd met bramentakken doodmoe aanzetten. Prutser. We sukkelden weer naar huis met twee grote zakken vol boleet.

Our village in France
Uitzicht vanuit boletenbos

Omdat ik er veel teveel had, besloot ik de mooiste paddestoelen onder mijn liefste klantjes te verdelen.
Criteria waren en zijn: niet zelf meer kunnen zoeken, geen kinderen die dat doen en in een vorig leven wildplukker geweest zijnde. Alleenstaanden krijgen voorrang. Klojo’s komen niet in aanmerking.

Ceps
Een kleintje

Alles werd met vreugde in ontvangst genomen, tot ik bij de gebochelde kwam, die er éen had besteld, en voor wie ik een werkelijk topexemplaar van 400 gr had gereserveerd, een dikkerd, niet aangevroten door naaktslak en/of zwarte torren + een kleintje om de halve kilo vol te maken.

En wat was haar reactie? “Oh, wat is dat, ééntje? Ik had eigenlijk een màndje in gedachten.”
Ik kon even niks uitbrengen door deze schandelijke ongerijmdheid, vooral ook omdat ik speciaal was omgereden om haar die bos-schat meteen te overhandigen vanwege beperkt houdbaar.
Eens maar nooit meer dus. Vinkje achter de naam. Tjonge, jonge.

Chicken and chicks
Gezellig met moeder Molly in het zonnetje

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na mijn laatste werkdag voor mijn vakantie van een paar weken, toen buurvrouw P me toeriep:”Je kip is vermoord! En de kuikens kan ik niet vinden!”
WAT??
Wat was er gebeurd? Twee onbekende loslopende jachthonden hadden zich vergrepen aan die arme gehandicapte Molly, die geen schijn van kans had, omdat ze niet echt kan vliegen, noch (door haar korte pootjes en misvormde tenen) hard kan lopen. De kleintjes hadden zich dankzij het feit dat ik het gras al lange tijd niet had gemaaid, kunnen verstoppen en mankeerden niets, behalve de schok dat ze geen moeder meer hadden.
Ik vond de kop van Mollie met nog een stuk ruggegraat op het pad naast de schuur. Ik kon alleen maar vloeken.

Chicks hearing a crow
Kraai in zicht!

De eigenaar meldde zich niet en na ze een dag en een nacht in een lege stal te hebben gehouden, heeft JP ze de deur uit geschopt. De kleintjes hebben zich nu volledig op mij gestort en laten ze makkelijk pakken, sommige springen al op mijn hand om opgetild te worden. Ze slapen ‘s nachts met een kruik in het oude caviahok en blijven roepen om hun moeder, ook als ik de gordijnen al heb dichtgedaan.

Gelukkig hebben ze een niet al te best geheugen. Dat heet dan Natuur.

Been

Sunflowers
Kijk die vrolijke gezichtjes eens

In het begin van mijn huidige wereldcarrière moest ik naar een meneer in een dorp dat ongeveer op de grens van het aanpalende departement ligt.
Ik was die week al eerder in hetzelfde dorp geweest bij een dame die ik ook nog nooit eerder had gezien en die in een zo’n statig vierkant huis woonde, die je bij ons in de buurt nauwelijks ziet, zoiets als waar J&H in wonen.
In dat dorp zijn er wel meer, waardoor het iets deftiger oogt dan dat zooitje bij ons.
(Die dame had toevallig net de huisarts op bezoek en ik had geen van beiden ooit van mijn leven gezien, maar desondanks zei ze bij wijze van begroeting: “U kunt de tafel afruimen”, alsof ik de butler was en al jaren bij haar familie diende. De jonge dokter en ik keken elkaar aan en hij onderdrukte een grijns. Ik kon mijn lachen niet houden.)

Tagliatelle
Elke dag paddenstoelen

Dit keer ging ik naar een eenvoudiger huis, waar ik door een hond op de binnenplaats werd begroet. De papieren meldden dat meneer diabeet was ten gevolge waarvan er recent een been was afgezet.
In een typisch interieur volgepakt met donkere meubels en prullaria zat meneer op een stoel bij het raam. Krukken naast hem, prothese en andere voet in pantoffels gestoken, niets nieuws, zie je overal.
De hond was van de zoon des huizes die met vakantie was, zei hij, toen ik het lieve dier over zijn kop aaide.

We praatten een paar minuten, hij begon al onmiddellijk over Algerije waar hij had gezeten, zoals alle mannen hier van die leeftijd, tot er een mevrouwtje verscheen: “La patronne”, zei hij, dat me meenam naar de keuken, waar me op het aanrecht een enorme afwas stond te wachten.

September swallows
Boerenzwaluwen verzamelen zich voor de grote trek: we begonnen met 6 vogels in april

Het huis was al niet al te licht en in de keuken waren de luiken niet open, terwijl het al na 14:00 was, maar dat kon tegen de hitte zijn. De eikenhouten uitvoering van kasten, aanrecht en meubilair deed er ook geen goed aan, ook al omdat er overal op de grond mandjes en emmers, krukjes stonden, terwijl de tafel in het midden afgeladen was met servies en pannen.
Mevrouw kondigde aan dat ze even ging liggen en dat ik haar kon roepen als ik klaar was.

De man was me ondertussen gevolgd, omdat hij het over die vuile oorlog wilde hebben, nu er eindelijk weer eens iemand was die dat wilde aanhoren en hij liep behoorlijk goed met zijn krukken.
De informatie die we van de organisatie krijgen, is vaak niet up to date, omdat ze de eerste tekst van de intake nooit meer veranderen. Ik heb me eens suf gezocht naar een huis waar een enorme zilverspar in de tuin zou moeten staan, die al drie jaar daarvoor bleek te zijn omgehakt. Aan huisnummers doen ze nauwelijks.
Die amputatie moest dus ook al enige tijd geleden hebben plaatsgevonden, anders kun je niet zo handig met je kunstbeen uit de voeten. Pun intended.

Mushrooms in my pockets
Rosés de pré in mijn vestzak

Hij kletste over het verdriet van Algerije en Franse dienstplichtigen, terwijl ik afwaste en -droogde en de juiste geluiden en opmerkingen maakte, waardoor hij lekker op stoom kwam en met steeds meer verhalen kwam: handig toch, die automatische rogeriaanse techniek, want ik herinner nauwelijks iets van de inhoud, denkelijk omdat het mij te racistisch werd. Dan kun je nog zo zielig zijn met je been, dat is geen reden om al die propaganda uit de jaren vijftig te herhalen.

Ik onderbrak hem af en toe om te vragen in welke kast ik alles kwijt kon en tenslotte slofte hij terug naar zijn stoel bij het raam.

– Waar kan ik uw vrouw vinden, vroeg ik hem daar. Hij wees naar een deur en zei, toen ik die opendeed:
– Dat is mijn vrouw niet…
en ik met een schok oog in oog kwam met een enorm dikke man in een ziekenhuisbed, zuurstofbril in de neusgaten met het bekende geplof en gesis van het apparaat.

De vrouw lag op het bed ernaast. Ik kon me niet onmiddellijk herstellen, zo verbijsterd was ik, maar ik stak goed gedresseerd mijn hand uit, stelde me voor en realiseerde me veel te langzaam dat dìt h’m was, niet die Algerije-veteraan, maar deze meneer was mijn ware klantje.
– Ze hebben vorige week mijn andere been ook afgezet, zei hij zonder introductie.
Ik bleef nog een tijdje sprakeloos, hoe ik door meneer Algerije op het verkeerde been (p.i.2) was gezet en hoe mijn hersens heel langzaam de waarheid begonnen te accepteren.
– Het is mijn zus! hoorde ik krukmans roepen vanuit zijn stoel.

Cemetery Saint Sulpice le Dunois
Graf van oud-burgemeester Raymond, die “gewoon in de aarde ligt”

Ik ben daar maar éen keer geweest. Ik kan me de naam van het dorp niet meer herinneren, noch die van die mensen. Ik weet ook niet hoe het nu met ze gaat.

Maar weten jullie hoeveel spreekwoorden met been/benen/voet erin zijn? Ik heb me weten te beheersen.

Hitte en andere dingetjes

Some flowers for the old neighbour
Boeketje voor d’oude buurman

De temperatuur is helemaal dolgedraaid, we zitten al een aantal dagen in 32+° met een warme bloedhete bries.
Volgens la météo zitten de buren in de Allier midden in een canicule, maar wij in de Creuse niet, terwijl we precies dezelfde hitte te verduren hebben.
Dat heb je met die algoritmes, die individueel op een departement worden losgelaten. Ik zou dit weer bij ons toch een hittegolf willen noemen. Of vague de chaleur, dat mag van mij ook.

The Russians are coming III
De tomaat Russe heeft geen haast

Dat schreef ik een week geleden. Ondertussen is de temperatuur 20 graden gezakt naar 17º en ‘s nachts zelf 11º of 10º, ook weer niet goed natuurlijk, want hoe worden nu ooit de resterende tomaten rijp?
Ik had in maart een zak aarde bij zo’n bricodinges gekocht, terwijl ik normaal de aarde gebruik die onder de kastanjebomen hier verderop te vinden is. Dat is fantastische bladaarde, vermengd met mest van koeien die daar schaduw zoeken, jammer dat je dan meteen een onkruidenkwekerij in je bloempotten begint.
Die gekochte aarde was verschrikkelijk: niets kwam op en als dan per ongeluk een kiempje zijn snuit liet zien, bleef het wekenlang in dezelfde houding en grootte. Wat ze daar voor een gif in hebben gestrooid, Joost mag het weten.
Veel te laat ben ik naar de echte aarde uitgeweken en daardoor lag de tuin zwaar achter op schema.

Tuin voor en na
Voor en na. Klik: voor grotere foto’s in flickr

De linkerfoto hierboven is van 22 mei en gebeurt bijna niets! We zien aardappels opkomen en een stervende lupine, die zo door luizen was aangevallen, dat hij uiteindelijk de geest heeft gegeven. De foto rechts is gemaakt op 20 augustus.
Van de zonnebloemen die ik eerst direct in de koude grond had gezaaid is er geen éen opgekomen: muizen denk ik.
De reserveportie zat in potjes met die enge aarde en de plantjes begonnen pas te groeien 6 weken nadat ik ze had verplant. En hoe! Ze zijn door de 3-meterbarriere geschoten met in verhouding kleine lullige bloempjes. On n’est jamais contente.

Pole beans, sunflowers and more
De rode zinnia’s zijn 1,5m, zie het verschil in hoogte beter in flickr (klik!)

Aardappels zijn enorm dit jaar. Ik heb ongeveer 15 kg uit de grond gehaald. Daar kunnen we voorlopig mee vooruit.
Ik eet ze op alle mogelijke manieren, maar het heerlijkst is de paté de pommes de terre of patates, zoals ze hier zeggen: in feuilletédeeg (of pâte brisée) dunne schijfjes geschilde aardappel doen, met veel room, zout en peper, naar smaak gefruite sjalot op de bodem (doen wij), deksel erop van hetzelfde deeg en 50 minuten in de oven op 220º. Je kunt na het eten van een punt geen pap meer zeggen, wat de bedoeling is. Stevige boerenkost.

Fresh potatoes

De zakelijke kant van de scheiding is bijna afgerond: zaterdag ging ik even naar de notaris om de onroerendgoed-zaken te regelen en dat was in 5 minuten gepiept. Ik moet allerlei papieren verzamelen, aktes, bewijzen etc, hij heeft alle papieren van het huis in zijn dossier en dan is het kwestie van schuiven met geld en tekenen. Vijf minuten is veel te snel voor hem, dus we kletsten nog twintig minuten door over onze knappe kinderen, die elkaar kennen van de manege in Saint Sébastien.
Ook wel eens fijn om het eens niet over het weer of over depressies wegens stokoud te hebben.

Molly en haar toekomstig kroost
“Molly” en haar toekomstig kroost

En over 16 dagen kunnen we kuikens verwachten. Ik heb in het kader van inteeltvermijding eieren van vriendin P geruild met de mijne, maar ja, haar kippen komen voor een deel uit mijn stal, dus veel zal het niet helpen. Als ze een beetje raar zijn, kunnen we ze altijd nog opeten. Ook als ze normaal zijn, n’ayez crainte, zoals een van mijn klantjes altijd zegt.

De laatste drie weken van oktober heb ik vakantie: dan wordt de 2cv eindelijk gerepareerd, hout gehakt en ander achterstallig onderhoud gefikst. Dat hoop ik. Moeten er geen catastrofes plaatsgrijpen. Ik heb het over Trump, die mij een beetje te trigger happy is met zijn kernbomknop.

(Hoe ik eindelijk die vakantie heb kunnen krijgen, vertel ik de volgende keer. Waarom makkelijk, als het ook moeilijk kan dat staat geborduurd op onze bedrijfskleding. Tjongjonge.
Ik ben minder moe en ik had zo’n vertederend 90+klantje zondag, dat ik de rest van de dag een brede glimlach op mijn snuit had.)

Dagelijks leven in Frankrijk