Tag Archive for 'Amsterdam'

Tijd vliegt

Published by Elz on 16 March 2013 in Amsterdam and Frankrijk. 5 Comments

Flowers sent by post
Moederdagbloemen

De jongste dochter die de mensen graag een plezier doet, stuurde me via de internet een werkelijk smaakvol voorjaarsboeket, omdat het in de UK waar ze zit, vorige week moederdag was. Zo lief!

Ondertussen is het alweer de zaterdag voor vertrek, en ik neem een kleine pauze om een stukje te schrijven, wat er deze periode helemaal bij ingeschoten is. Waarvan pauzeer ik dan, vragen de lezertjes zich af, en dat is het stress veroorzakende INPAKKEN, vooral van nutteloze troep, die ik op de brocante van quinze août te koop wens aan te bieden. Donderdag vond ik op straat de eikenhouten deur van een oude linnenkast, met een fraai gevormde, gave en manshoge spiegel erin. Hoe ik die zonder ongelukken naar huis en mijn hol heb weten in te slepen, met de blauwe hond aan de riem, die nog steeds onverhoeds naar passerende auto’s wil happen, mag een wonder heten. Probleem is alleen dat hij veel te zwaar en te groot is om deze keer mee te kunnen.
Ik was het bestaan van een andere spiegel, kleiner, maar ook in een mooie houten lijst, helemaal vergeten. Oh ja, die was er ook nog. Gevonden op de Oude Waal bij het vuil en in mijn werkplaats klaargezet voor vervoer.

Dijksgracht Amsterdam
Dijksgracht in het ochtendlicht

De blauwe hond heeft deze tijd naast de fiets leren lopen, ook niet helemaal zonder risico, hoewel dat beperkt blijft door het tijdstip (07:00 ‘s ochtends) en de route (via de centrale bibliotheek, langs de Dijksgracht, hup Piet Heinkade oversteken, de “In Gelul Kun Je Niet Wonen”-brug over en hoppetee, 6 rondjes racen over de kop van Java-eiland, als er tenminste geen vriendjes zijn, waarmee hij nog veel beter kan uitrazen).

Dog and gentle leader
Pas op, hij bijt

Om hem een beetje in bedwang te kunnen houden, onze boerenpummel in de stad, heb ik hem op de fiets een zg gentle leader aangemeten, door de marktvrouw abusievelijk cheerleader genoemd, met als bijkomend voordeel, dat de mensen nu achteruitdeinzen, omdat ze denken dat hij gemuilkorfd is en dus gevaarlijk, in plaats van dat eeuwige Oh wat schattig, mag ik hem aaien, waar gekke Bleu helemaal hysterisch van wordt.
Ik ga zo’n hondenstang voor aan de fiets bestellen, dan kan ik datzelfde trucje ook in FR uithalen, met minder gevaar. Hoop ik.

Ikea-framed chicken drawing
Lijst inclusief passepartout: 6,99, waarom niet gewoon 7,00?

Het Ikeabezoek ging tenslotte voor de verandering zonder stress of gekmakende dwaaltochten door de toonzalen, omdat ik dat geestelijk en technisch voorbereid had en ik precies wist wat ik wilde. Al doende leert men.

Zo’n tekening ziet er toch lollig uit, nietwaar? En geen geld.

Maandag nieuwe berichten uit het Beloofde Land, over de a.s. exposities en hoe mijn kippenportretten ontvangen gaan worden.

Ikea in het Stedelijk

Published by Elz on 6 March 2013 in Amsterdam, kunst and mopper. Closed

Escalator
In de badkuip van het Stedelijk

Dat viel gisteren niet mee, dat nieuwe Stedelijk. Misschien dat ik er niet voor open sta, dat kan, volkomen nutteloos natuurlijk om me tegen deze stad te verzetten, moet ik er niet naar toe gaan, eigen schuld enzovoorts, maar familie, vrienden en kunst zien verzachten het leed dat 2 weken in de grote stad zijn heet.

Alleen dat Stedelijk. Mijn verwachtingen waren misschien te hoog gespannen na die jarenlange sluiting en verbouwing. Het begon al bij de kassa. Heb je een museumjaarkaart, moet je toch nog bijdokken (€ 2,50). Ik geef toe, ik ben een zuinige krent, temeer daar mijn geld feitelijk op is. Gelukkig hing daar onmiddellijk na de poortjes het portret van de majesteit van Luc Tuymans, waar de omstanders allemaal opvallend genoeg hardop commentaar (“ik vind het niet mooi“) op leverden, dat maak je niet vaak mee bij een kunstwerk. Ik vond het lollig, dat portret, goed gelukt ook en toen ik het doek van dichtbij bestudeerde, viel me op dat het palet van Tuymans eigenlijk ontzettend smerig is, dat wil zeggen, het lijkt wel of hij zijn kwasten niet schoonmaakt tussendoor, wat je bij Edvard Munch ook wel ziet. Dat is geen kritiek, dat geeft alleen een bepaald soort kleurloosheid, geen grote contrasten, terwijl het onmiskenbaar daardoor een zeer herkenbare Tuymans is.

Goed, dat was dat. Ik zwierf door de oude zalen, snoof de muffe lucht van die goeie ouwe Beanery op, maar werd nergens, maar dan ook nergens gegrepen door een spannende zindering, die verzamelingen interessante kunstwerken normaliter bij mij veroorzaken, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vond het saai, ouderwets en ik verlangde naar het Rijksmuseum en het Boijmans. En wie heeft in vredesnaam die zalen ingericht? Hoe saai kun je die maken? Ik dacht zelfs op een gegeven moment even dat ik in een meubeltoonzaal van de Ikea terecht was gekomen.

Stedelijk Museum Amsterdam
Meubeltoonzaal

Neen, vandaag kijk ik als ik een momentje heb, of Van Gogh er een beetje leuk bijhangt.

Nu hol ik naar de tandarts, vanmiddag rond ik de BTW voor 2012 af en dan heb ik weer een paar dagen om kippen te tekenen. Over Ikea gesproken, daar moet ik ook nog heen voor lijstjes voor diezelfde tekeningen. Dat is dan weer jammer, omdat ik me immers had voorgenomen die zaak nooit meer te betreden.

Ja, jongens en meisjes, jelui merkt het, ik zit weer even in Nederland.

VUmc

Published by Elz on 2 September 2012 in Frankrijk. 7 Comments

Preparation for heart operation
De zuurstofbril wordt opgezet, de patient kan nog lachen

Dinsdag hoorden we na een telefoontje van onze kant dat Siebe zich de volgende dag moest melden. Donderdagmiddag zou hij dan worden geopereerd. Ik zou een heel weblog kunnen wijden aan de falende communicatie van deze instelling, als ze dat niet zelf al gedaan hadden met die ellende van Oerlemans en de longartsshit annex IC. Google maar even op VUmc en je bent weer op de hoogte.

Kijk, die wachttijd na het eerste onderzoek dat was 6-8 weken, een belachelijk lange tijd volgens onze Franse vrienden, want in het beloofde land ben je vrijwel meteen aan de beurt. Het is ook gek, want de wachttijd blijft altijd maar dezelfde, inlopen doen ze niet, bedoel ik te zeggen, integendeel.
Dat wachten heeft de stress wel vergroot, vooral ook omdat die VU-telefoonjuffrouw ons op het hart drukte al vanaf 5 weken wachttijd te gaan bellen of het zover was. We dachten nog even, gaan ze daar niet met vakantie, neen, hoor, er wordt gewoon doorgewerkt, beweerde men. Nou, dat is dus niet zo, wisten ze ons woensdag te vertellen. Doen ze normaal 3 operaties/dag, in de zomer zijn dat er 2.
Waarom, ik herhaal, waarom wordt dat niet verteld? Daar weet ik wel het antwoord op: omdat ze niet kunnen communiceren bij het VUmc. (Vraag me maar eens naar mijn ervaringen 18 jaar geleden, ik kan me er nog steeds kwaad over maken)

Ave Caesar, morituri te salutant
Neen, die jongen is niet van de straat, leest deftige Franse boeken in het Frans

Ondertussen is de patient al weer op zaal, dat wil zeggen, hij ligt op een kamertje alleen, met uitzicht op de aanvliegroute van de traumahelikopter. Het valt heul niet mee, het postoperatieve tijdperk, maar er zit enige verbetering in. De chirurg had nogal wat geweld moeten gebruiken bij het breken van het uitzonderlijk stevige sternum, zei hij. Au. Au. En nog eens au.

Nu is het wachten op het herstel. Het gaat in ieder geval de goede kant op.

Beursplein

Published by Elz on 30 January 2011 in Amsterdam and mopper. Closed

Beurs, BeurspleinBeurs van Berlage

Wat een van de mooiere en intiemere pleintjes van Amsterdam zou kunnen zijn, ik heb het over het Beursplein, is een genante vertoning. Het verbaast natuurlijk geen mens, want de route erlangs en naar de Munt en de Vijzelgracht, over het Damrak en het Rokin vanuit het Centraal Station, is dat ook. Een genante vertoning. Het begint al bij het station, dat het uitzicht op een van de meest interessante features van een stad wegneemt, de rivier. Een stad zonder rivier is de moeite niet waard en Amsterdam heeft er alles aan gedaan om van die rivier af te komen.
Over de frietkraamroute die Damrak heet, wil ik het al helemaal niet hebben, hoeveel gemiste kansen liggen daar niet? Negeer de shit en kijk maar eens naar de gevels, wat een aantrekkelijke straat zou dat kunnen zijn.
(Bram Vermeulen, die van Neerlands Hoop, vertelde ons dat zijn moeder, toen hij 18 was, een kamer gezocht en gevonden had op nummer 10, een reden dat ik altijd naar dat pand kijk, de enkele keer dat ik er langs fiets.)

Op drukke dagen zoals zaterdag- of zondagmiddag is het onmogelijk je fiets te parkeren in de buurt van de Bijenkorf of de C&A. Het lijkt wel of iedereen gewoon zijn fiets uit zijn handen laat vallen, zo liggen die dingen kriskras door elkaar. Op een gegeven moment verscheen vlak voor de Bijenkorf een omheinde en betaalde fietsenstalling. Betaald? Ja, betaald. Wat ze daarmee wilden bereiken, was een raadsel. De stalling was steeds half gevuld, logisch, want als ik even 10 minuten de HEMA in wil en mijn fiets kwijt moet, ga ik niet 1 euro betalen. Maar waar je hem dan moet neerzetten, is de vraag. Laat hem dan maar vallen.

Een tijdje geleden zag ik dat de betaling was afgeschaft, wat verder niet tot enige verandering in het straatbeeld leidde, ik zou bijna zeggen: integendeel. Gisteren zette ik voor het eerst van mijn leven mijn fiets binnen de hekken, ondanks het grote bord met VOL!, wat het niet was. Ik kreeg een nummer aan mijn stuur geniet en een reçuutje, waar overigens bij het ophalen geen enkele blik op werd geworpen: “U bent te vertrouwen, mevrouw, dat kan ik zo zien!”.
Op de een of andere manier was het prettig binnen de hekken, een rustig eiland in die grote puinhoop, met een vriendelijke Amsterdamse bewaker in de vorm van een oudere man, een treurig muziekje op de achtergrond.
Een hele, hele schrale troost.

« Older Entries