Tag Archives: auto

La jeunesse

Walking the dogs
Gezellig, zo’n boswandeling met zijn drieën, de een 25 m voor

Ja, daar zijn we weer.
Een klein hondenwandelingetje van een uur kostte me vorige week dankzij die hardnekkige griep zo’n moeite, dat de berg op in een bejaardentempo ging. Het gaat iets beter.
Of zou La jeunesse eindelijk hebben toegeslagen? Niet onmogelijk, volgens buurman P.

Walking the dogs
De ander 25 m achter.

Dat betekent achterstanden inhalen, gewoon werk, moestuin, tuin van diverse buren, tekeningen en schilderijen. En ligt dat nou aan mij of gaan de dagen nog veel en veel sneller? Ik hak een half uurtje in de moestuin, blijkt er anderhalf uur verstreken. Het is vandaag alweer 19 april 21 april, hoe kan dat nu? Ook een gevalletje jeunesse denkelijk.

Buurman P zei: als alles zo rap voorbijvliegt (?ça file !), is morgen de eerste etappe van de tour, inderdaad, buurman, en is hij overmorgen alweer afgelopen, zodat we daarna in razend tempo op de herfst afstevenen. Maar eerst de moestuin verder omspitten.

Vegetable garden ready for the next season
Zoon JP heeft moeders aardappelbed omgeploegd…

De berlingo heeft nu nieuwe kentekenplaten, die bandenspecialist Valdi in tien minuten voor me fikste. De eerste twee letters zijn DQ, makkelijk onthouden lulde ik voort met die niet te onderdrukken neiging altijd de leukste te willen zijn, Dominique, van DSK, want zo heet onze haan, meneer Valdi.

Haha, dat vond hij lollig (wist ik wel) en hij riep naar zijn vrouw, die burgemeester is van een commune 8 km verderop en toevallig in een zijhok de administratie aan het doen was, hoor je dat, haar haan heet DSK, haha. Nee, dat was echt lachen!
Ik vond het een beetje flauw van mezelf, maar was toch tevreden met dit succes.

Hedge and ancient wall destroyed
En heeft in ?©?©n moeite weer een heg en muurtje weten te verwijderen in het volgende weiland

Ondertussen bleek de huurder van vriendin L. uit Grote Wei ook aanwezig met een akkefietje met zijn auto. Ik had hem ooit 1 keer bij de benzinepomp ontmoet, waar hij zich bekend maakte, omdat hij me zoals iedereen herkende aan de eend. Als ik bij zijn buurman de Dierenfluisteraar op bezoek ga, zwaai ik wel eens uit de verte naar hem.
Hij begon een praatje en ik kletste een beetje terug, altijd dezelfde onderwerpen, het weer, de auto, de buren, vriendin L. die immers nu in het maison de retraite zit.

– Maar wat bent u beter frans gaan spreken, we kunnen een echt gesprek voeren, zei hij.
Wel nondeju! Dat soort kletskoek hield de postbode een tijdje geleden ook al. Dat zijn van die mensen met wie ik nog nooit, ik herhaal, nog nooit andere woorden gewisseld heb dan bonjour, ??üa va, il fait beau en ?‚Ć la prochaine en die beweren keihard dat zij kunnen zeggen of er enige verbetering is opgetreden.
Als de buren dat nu zouden zeggen, die hebben recht van spreken. Die zeggen dat ook, nu ik erover nadenk.

En trouwens, met met mij valt altijd een echt gesprek te voeren, ik word never nooit niet gehinderd door enige kennis van zaken. Desnoods met een woordenboek Duits-Russisch, weet je nog, Siebe, in Petersburg?

Ik tik dit in een noodtempo, zo dadelijk moet ik mijn niet-verkochte werk ophalen (2 tekeningen verkocht! Hoera!) en daarna misschien nog even spitten met een spa. Ik heb geen zoon met een trekker.
Maar eerst nog een uurtje in de olieverf.

Twee dagen later.
Drawing lots
Weer niks gewonnen in de loterij, gelukkig maar

Ik heb me ondertussen tijdens de afterparty bij onze burgemeester (foto boven, die voorzitter is van iets belangrijks met burgemeesters in onze regio) bekend gemaakt als iemand met idee?´n om het toerisme in de Creuse een boost te geven, want jaja, zo populair drukte ik me uit, alsof ik verstand van marketing had. Kwestie van opscheppen over talenkennis, internet , social media en mijn eigen briljante geest natuurlijk.

We gaan volgende week eens praten, want het prikkelde duidelijk zijn nieuwsgierigheid.
Ik zoek feitelijk een baantje.

Squirrel!

Broken side mirror
Spiegel zelf ligt op de grond (foto op z’n kant, anders past hij niet)

Toen ik laatst bij de familie van Bleu de deur van de eend een beetje te sportief dichtsmeet, donderde door de klap de zijspiegel uit de houder en viel in duizend stukken op de grond. Zo’n spiegel zit vast met een plastic rand van de soort die niet bestand is tegen de elementen en dan vooral UV-straling. Die brokkelt gewoon af. Ik heb een tijdje zonder spiegel rondgereden, wat wel gaat en merk nu hoe vaak ik erin kijk en dat is vaak.

Abandoned car (2cv camionette)
Ik zie nu ook dat er iets ontbreekt

Ik had wel een plannetje om aan een andere te komen. In het dorp 2 km verderop staat immers naast de stabulation een oude besteleend van boer Guy, bekend van de dode patrijs van vorig jaar. Die wilde mij vast wel een zijspiegel verkopen.
Donderdag reed ik er op weg naar de markt even langs, maar het terrein was met schrikdraad afgezet, waarschijnlijk omdat er koeien liepen die ik verder niet zag. Ik waag me voor geen goud tussen onbekend Limousin-vee, wat ook niet nodig was, want ik kon van die afstand al zien dat de zijspiegel ontbrak. Potverdrie!
Ik had er al vergeefs om gevraagd bij bandenkoning Valdi, die mij ooit velgen had verkocht. Nieuw bestellen zoals hij suggereerde kan natuurlijk altijd nog, dat is geen sport en trouwens veel te duur (55,91‚Äö?ᬮ bij de M?¬©hariclub) voor iemand zoals ik die financieel aan de rand van de afgrond staat. Goede raad was duur.

‘s Middags moest ik voor postzegels naar het postkantoor – de facteur was weer eens te vroeg en te snel geweest – en had Bleu gezellig meegenomen. Die moet voor zijn opvoeding af en toe autorijden, althans in de auto achterin meerijden en in plaats van te wandelen besloot ik met hem de berg op te rijden. Se promener kan tenslotte ook met de auto. Door dat vruchteloos geloer in die ontbrekende spiegel werd ik herinnerd aan onze Franse neef Christian Schijf, die daar een roestende Dyane had staan. Nieuwe kansen!

Zoals de honden in de film Up reageren op “squirrel!“, zo reageert de deuchiste op het geluid van een 2cv en inderdaad, ik had de eend nog niet eens voor zijn deur geparkeerd of hij kwam al aanhollen. Na het bekende eromheengeklets over de auto, het weer en de honden, kwam ik ter zake.
Nou, hij wreef over zijn kin, eigenlijk wilde hij de auto in zijn geheel verkopen, waarbij hij herhaalde wat hij indertijd had gezegd, 150 euro. Orties inclus? Haha, ja inderdaad.
Ik begreep het, zei ik, maar dan ging het over, want zoveel geld had ik niet en bovendien ontbrak me de tijd om eens lekker te gaan sleutelen, hoe leuk ik dat ook vind.
Ik nam niet meteen afscheid, maar bleef voor de gezelligheid nog wat hangen, omdat hij ook een vrolijke kletsmajoor is. We lieten de honden met elkaar spelen, ik bewonderde de werkelijk fantastische haag van bronzen venkel in zijn voortuin. Venkel? Is dat venkel? Jazeker. Hij riep zijn vrouw: is dat venkel? Neen, volgens zijn vrouw was het een plant met bloemen, ze had die ergens gekocht, maar niet als venkel. Enzovoorts, een volkomen zinloze discussie, waarin ik niet per se mijn gelijk wilde halen, maar dat wel had.

Kom, zei neef, we gaan die spiegel eens van dichtbij bekijken en liep naar de overkant, waarbij hij bijna platgereden werd door een gestoorde onbekende gek op een tractor met aanhangende hooimachine, die in een noodtempo langsreed alsof hij de trein moest halen. Die is gek, zei ik, het barst hier van de kinderen, oude mensen en dieren, hij is gek!
Dat deed die man altijd, zei het echtpaar, hij is levensgevaarlijk. (Toen ik dit later aan buurman P. vertelde, wist hij precies wie dat was, namelijk de broer van onze buurvrouwen en dat hij even roekeloos in zijn auto reed, zo erg dat hij zijn eigen moeder al eens had aangereden.)

Happy hour with the chickens
Happy hour met de kippen, deze keer zonder Bleu

Nadat de brandnetels opzij waren gebogen, probeerde neef de spiegel met zijn mini-tool met kleuterschroevendraaier eraf te halen, wat niet ging, dus ik haalde mijn WD-40 en de gereedschapskist erbij, ook al om hem te imponeren en hup, het ding was los.
– Een vrouw heeft een spiegel nodig om af en toe de lippen te stiften, zei ik om lollig te zijn. Haha, dat was leuk. Nationale sport licht flirten ken nooit geen kwaad. De vijf euri die hij ervoor wilde werden er vier, omdat ik niet meer bij me had. Nou! Was dat aardig of niet?
Of ik nog kippen wilde. H?®? Neen, ik had er genoeg en we spraken over het gebrek aan broedsheid bij kippen die je van handelaars koopt. Volgens hem ontbrak het ze aan moederinstinct, omdat ze uit de broedmachine kwamen en een lamp hun moeder was. Zou kunnen, zou kunnen, ze leren in ieder geval niet van een lamp hoe ze naar eten moeten zoeken of waar het gevaar dreigt. Ik wilde het niet nog een keer beter weten en de theorie van de broedloze legkippen te berde brengen, dus ik zei verder niks. Hij kruiste zijn dikke kippen met krielen, die feitelijk heel hinderlijk broeds zijn en daarom bijna niet leggen.
Ik kon bevestigen dat mijn nieuwe kipjes inderdaad geen idee hebben dat Bleu een grote gevaarlijke hond is. Ze lopen rustig op 2cm van hem naar eten te zoeken. Hij zit er dan trillend van de spanning naar te kijken.

Je moet hier overal rustig de tijd voor nemen, dan bereik je wat, is de moraal van het verhaal.

Clignotant

Car repair

Zaterdagmiddag besloot ik toch maar het gras met de motorzeis te gaan maaien, want dat staat ondanks de droogte alweer veel te hoog. Ik had al aan de asemmer gezien, die vanaf februari nog vergeten buitenstond, dat er geen drup was gevallen. De buren bevestigden het gebrek aan regen en vreesden voor hun hooi deze zomer. Regenen gaat het voorlopig nog niet, volgens alle weersvoorspellers, hoewel het misschien zondag gaat onweren, dachten ze net bij de mobiele bakker. Dat moeten we nog zien gebeuren, want op iets langere termijn het weer voorspellen is zelfs hier in Frankrijk niet mogelijk gebleken.
De bakker kwam trouwens plotsklaps een uur eerder dan normaal, dus het was maar goed dat ik dankzij het vroege vertrek van S. al helemaal bakkerbereid was.

In ieder geval, ik stuitte qua d?©broussailleuse tot mijn frustratie op hetzelfde probleem als 2 jaar geleden: de boel is van binnen vastgekoekt of gekleefd. Mijn 2takt-held meneer Dubar mopperde indertijd op het produit de con dat ik gebruikte als brandstof, me nota bene aangeraden door de verkoper van de machine zelf, maar nu had ik al 2 jaar non-stop zelf de benzine gemengd, me keurig aan de gebruiksaanwijzing gehouden, en de boel schoongemaakt en wel voor de winter opgeborgen. Dat was een lelijke tegenvaller, maar verder een probleem van niks natuurlijk, als je het wereldleed in aanmerking neemt.
Dinsdag kan ik pas weer bij Dubar terecht. C’est comme ??üa.

Bij vertrek vrijdag realiseerde ik me dat mijn mobiel nog thuis aan de oplader lag. Lekker slim. Wat moet je met je mobiel in het buitenland? Bellen en internet is veel te duur en bovendien doet hij het hier niet, vanwege het ontbreken van een signaal. Nu heb ik spijt dat ik hem niet heb, want ik gebruik hem als boek en wekker en ik had er net weer allemaal fijne boeken opgezet voor de komende tijd. Maar ja, ook weer een probleem van niks, wereldleed etc.

Car repair

Zondag moest ik de eend dan maar eens aanslingeren. Die deed het vrijwel meteen en geprikkeld door dit kleine succes ging ik me nu eindelijk op het knipperlicht (links voor) storten. Dat probleem had ik vorig jaar uitgesteld, omdat ik de bouten van het oude lampje niet loskreeg. Zie mijn stukje van 12 april. Deze keer heb ik grof geweld gebruikt en kwam er eindelijk achter, dat het essenti?´le deel ontbrak, namelijk het ijzeren lipje waar de massadraad aan vast moet: roest, roest, roest, weggeroest. Voordat het nieuwe lichtje het deed, moest ik heel wat systematisch testen en op S. mopperen, maar uiteindelijk lukte het, een halve zondag en hernia verder.

Ik zie nu dat er allerlei krassen op mijn mooie spatbord zitten. Hoe kan dat nu weer? Dat moet nomdunchien een beest zijn geweest. Zijn ze helemaal gek geworden?

Parkeren

De invalideparkeerplaats
De invalideparkeerplaats om 12:30 de volgende dag

Gisteravond laat liep ik door de stromende regen een laatste rondje met de hondjes, die ook zo snel mogelijk weer naar huis wilden. Voor buurtcentrum De Boomspijker deden we een stapje opzij voor een imitatie-Mercedes van Koreaanse origine. Vier man aan boord.
Die wilden parkeren op de invalideparkeerplaats. Ik dacht, laat ik deze keer mijn bemoeizuchtige snuit eens houden. De kans dat er een gehandicapte of parkeerwachter langs zou komen, was niet groot, moest ik toegeven. Ze parkeerden een meter uit de kant, wat wel logisch is, omdat je door het hekwerk onmogelijk aan de grachtkant kunt uitstappen. De eerste stapte uit en er klonk fijne bonkbonkbonkmuziek.
– Zet hem toch maar iets dichter bij de kant, zei die tegen de chauffeur. De hondjes en ik kwamen ondertussen geen stap verder wegens plotselinge drukte van allerlei auto’s, die niet verder konden door dat halfslachtige parkeren van die nep-Mercedes. We wachtten en keken zwijgend hoe de auto met luid gekraak zijn linkerspatbord in het gietijzeren toeristenhekwerk duwde. Oh shit.
– Je heb schade, ja, je heb geloof ik wel schade, ja, zei de passagier buiten.
Dat wilde de man naast de chauffeur ook wel eens bekijken en wierp het portier open op het moment dat de wachtende rij auto’s zich in beweging zette, omdat de weg immers weer vrij was. Nog een keer datzelfde afschuwelijke gekraak. Oh shit, ook nog de rechterdeur.
Snel naar huis, want we waren ondertussen drijfnat.