Tag Archives: bejaardenzorg

Het personeel

Bees collecting pollen from the common Dandelion
Lieve bijtjes aan de stuifmeel in de paardenbloem

Ik had een tijdje de zorg over een bejaard hokkend stel, waarvan de vrouw (86) zeker in het begin niet te harden zo onaangenaam was. Toen ik me de eerste keer meldde, zei ze bij wijze van hartelijk welkom: U bent te laat. Wat niet zo was, ik was te vroeg.

Dat begon goed. Na een tijdje behandelde ik haar als alle zuurpruimen en antwoordde dan: ik ben ook heel blij je weer te zien, Madeleine! (Germaine, Suzanne en hoe ze ook allemaal mogen heten) Ik noem iedereen hier bij de voornaam en zeg u, tenzij ze zelf meteen beginnen te tutoyeren.
Ik moest er elke dag heen, met lood in mijn schoenen, omdat mevrouw ervan hield te commanderen en ik een beetje moe werd net te doen alsof ik haar niet hoorde. Mijn doofheid verdween onmiddellijk als ze het vriendelijk vroeg. Conditioneren heet dat, lieve lezers. Werkt altijd.

No walkie walkie today
Een andere onwillige bejaarde

Haar vriend (81) was van een heel andere orde, vriendelijk, behulpzaam en dol op flauwe grapjes. Hij hield er nogal uitgesproken politieke ideeën op na, waarbij hij zich enorm opwond over de corruptie van vooral de types rond Sarko, waar hij gelijk in had en hij legde eenzelfde passie aan de dag voor de homeopathie, waarvan hij de kennis had opgedaan uit een pocketboekje, waarschijnlijk in de jaren 70 gratis gekregen bij twee pakken muesli.

De eetkamer leek wel een apotheek, de stapels dozen met pillen, druppels, elixers en andere hulpmiddelen reikten tot het plafond, op de tafel was nauwelijks ruimte voor de borden tussen nog meer pillendozen en buisjes met versterkende balletjes van suiker en andere nutteloze troep, die ik grotendeels terugvond op de vloer onder tafel en kastjes en die ik meteen in de vuilnisbak mikte.

Warré hive under construction
Halve warré-bijenkast

– We laten ons niet inenten, we doen dat met natuurlijke middelen, verklaarde zij, waarop ik in het begin nog beweerde dat de beet van de zwarte mamba ook natuurlijk is, maar dat na een tijdje opgaf, omdat ze me glazig aankeken: watzegtzewatzegtze?
Ik vertelde ze wel – nieuwsgierig naar hun reactie – dat ik me had laten inenten tegen de griep. Ze deinsden vol angst achteruit: ga je ons besmetten? Neen, juist niet! was een antwoord dat niet werd gehoord. 

Arme huisarts die bij ze langs moet, dacht ik nog eerst, want ze hadden altijd wel iets te zeiken of wisten het beter, tot bleek dat het die ongelooflijke klojo was van een tijdje geleden en die gunde ik alle ellende van de wereld en vooral onmogelijke patienten.
Oh, zoete wraak.

Dog smelling something interesting at the fishpound
Bleu ruikt denkelijk beverratten

Als de man in de gang iets tegen me zei, klonk vanuit de eetkamer haar stem:
– Ik betaal de werkster niet om te praten, maar om te werken!
De werkster, dat was ik dan. Ik lachte me een kriek, want ik wist dat ze geen cent betaalde, omdat alles door de staat werd gesubsidieerd.
Hij had één anekdotische mop, die hij 100 keer herhaalde en waarin de pointe al onmiddellijk in de eerste zin werd prijsgegeven door de onwaarschijnlijke details. Hij had alleen de clou onthouden en wist de spanning niet op te bouwen:

“Er was er eens een vrouw (naamloos) die een hondje had, dat Pire heette. (oh jee, ik vrees al waar dat toe leidt). Op een dag was het hondje weg en de vrouw sprong op de fiets, maar had geen onderbroek aan (daar zaten we op te wachten). Toen ze een man op straat zag, vroeg ze, terwijl op hetzelfde moment haar rok omhoog waaide: heeft u Pire gezien? Nee, zei de man, je n’ai jamais vu pire.”

Een misogyn rotverhaaltje, waar ik met de beste wil van de wereld niet om kon lachen, ook al omdat het zo waardeloos werd verteld. Geef die vrouw een naam, verzin nog meer bijzonderheden en verwerk daar die blote kont in. Maar het vrouwonvriendelijke karakter maakt het zelfs als grapje niet leuk. 
Maar dit even terzijde.

Hij fluisterde regelmatig dat zij de dochter was van de bekende Creusoise vrijmetselaar [..] en dat ze het daarom hoog in de bol had. Haar vader had haar wijsgemaakt dat ze ver verheven boven alles en iedereen stond en het was mij van de eerste seconde duidelijk dat ze dat inderdaad ook dacht. Ze sprak met een soort deftige stem, die ik belachelijk vond klinken in dat beschimmelde krothuis met zeil op de vloer met parketpatroon.

Salamander in the fishpound
Salamandertje gespot in de visvijver achter ons dorp

Die vrijmetselaars, dat was volgens hem een maffiose kliek, die hun tentakels overal in het bestuur en de politiek hadden, en trouwens, die politici…, ging hij heel zacht verder, terwijl hij op dreef kwam, maar zij was jammer genoeg niet doof en hoorde het gesmoes en schreeuwde dat hij moest stoppen.

Ik heb nog een beetje gegoogled, maar kon niks vinden op haar naam. Volgens buurman P is het wel zo dat de Franse politiek vergeven is van dat geheime witte-mannengenootschap, wat mij alweer niets verbaast. Dat komt regelrecht uit de infrastructuur van de katholieke kerk.
(Deze homeopatische gelovige was trouwens dezelfde die zijn buurman de zoon van een nazi had genoemd.)
 
Af en toe werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis en dan hadden we weer even rust. Ze had altijd last van haar ingewanden, wat me niet verbaasde, want ze zat non-stop te eten en de vraag was natuurlijk of al die zelfmedicatie zo onschuldig was. 

Soms beweerde ze rustig, nou ja, niet rustig maar meer verontwaardigd over zoveel onrechtvaardigheid, dat ze niets naar binnen kreeg, zo ellendig voelde ze zich, ze had niets kunnen eten, ja, een paar biscottes (6) met boter, een banaan en een peer, maar nee, ze kon niets eten. Behalve aan zelfmedicatie deed ze kennelijk ook aan zelfbedondering.

Some acorn giving it a try
Eikel doet zijn best

Met kerstmis kreeg ik plechtig een doos chocolaatjes overhandigd, want “we geven altijd iets aan het personeel met kerst”. We, dat waren niet zij en haar partner, maar zij en haar vrijmetselende vader.  Ik was het personeel. Dat mocht je willen, dacht ik.

Er is tenslotte een einde aan gekomen toen zij niet langer thuis kon blijven, omdat hij helemaal gek en zelfs ziek werd van haar gecommandeer. Tot diep in de nacht moest hij glaasjes water halen, haar helpen vervolgens te plassen en haar overeind helpen als ze ondanks alles op de grond was terechtgekomen. Hij liep helemaal krom van de rugpijn en vertelde helemaal geen geintjes meer, maar mopperde wel op de eikel van een huisarts die hem slechts een pijnstiller had durven geven.
Ik was het met hem eens: de bron was eerder sociaal-psychologisch dan medisch. Maar ja, ook wel ongeneeslijk.

Weekendrust

Watering the cows
Buurvrouw drenkt het vee

Ik heb zaterdag en vandaag flink wat achterstallig huishoudelijk onderhoud moeten plegen en dat zou ook op de tuin hebben moeten gebeuren, als ik die niet min of meer had laten versloffen. Verstoffen omschrijft het beter.
Ik weet niet hoe lang geleden de laatste druppel water is gevallen, maar de dahlia’s zijn zielig, de aardappelen verdorren, de tomaten vinden het fijn, het gras is gewoon korkdroog en bestaat vrijwel niet meer.

Cow panorama
Het koepanorama heeft dorst. Let op het gras

Enkele anonieme kippen hanen hebben een stofbad in de tuin genomen, zodat een aantal dahliaknollen, courgette- en broccoliwortels nu bovengronds verder moet. Ach ja.
Het besluit is gevallen twee hanen van februari op quatorze juillet voordat het d?©fil?© op de TV begint, een kopje kleiner te maken, dan heb ik een dag vrij en tijd genoeg ze te vider.

Verder gaat alles prima. Volgende week weer een weekje toeren naar de klantjes van vorige week en daarna mag ik een poosje hier dichter in de buurt rondhangen.
Ik heb soms zo’n bijzonder contact met de mensen, dat we allebei denken: BFF!
Ja, die dingen gebeuren al na een uurtje.

Un apr?®s-midi jeux intervillages (Dun, Saint-Sulpice-le-Dunois, Bonnat, Maison-Feyne et Villard)
FF een potje touwtrekken in het weekend, let op het bouwvakkersdecollet?©

Ik zal snel een paar avonturen van vorige week online zetten. Wat me toen overkwam, dat leek net niet echt, zo raar, bizar en vermakelijk.

Weten jullie wat het is, ik zit in een krankzinnige theaterproductie en weet nog steeds niet of ik com?©dienne, regisseur of toeschouwer ben. Ik ben ook wel een beetje moe, zeg maar totaal uitgeput. Komt misschien ook door die 100km/dag, zou kunnen.

Broodoven

The cat and his siesta
We zitten in een hittegolf, geen probleem voor het mormel

Ben ik toch helemaal vergeten foto’s te nemen gedurende mijn eerste werkweek en dat, terwijl ik in de mooiste dorpjes met de meest fantastische uitzichten ben geweest. Wat is dat heerlijk, ik rij dwars door dit aantrekkelijke landschap en leer alle onbekende hoekjes van de Creuse en hun bewoners kennen.
Ik ben als de bakker op tournee, ik meld me om 07:30 bij de eerste hulpbehoevende en kom – met een onderbreking tussen de middag – soms ‘s avonds om 20:00 of 20:30 thuis. Niet elke keer, vandaag heb ik er twee uur opzitten en de laatste twee werden onverwacht afgebeld, waardoor ik nu een vrije middag heb.

Nu sprak ik net de factrice, die feitelijk ook hetzelfde doet, behalve dat ze net zomin als de bakker de bedden hoeft op te maken, bejaarden te wassen of vloeren te dweilen, maar zij dus, zei net, oh, dat zullen de mensen wel fijn vinden, h?®, want contact maken, dat is helemaal jouw ding (votre truc).
Dat kun je wel zeggen, ja, ik heb er zelden zoveel plezier van gehad.

Ik heb ze in alle maten en soorten en alle stadia van dementie, van normaal niks aan de hand tot vergeetachtig of totaal de draad kwijt. De helft heeft alleen fysieke problemen. Veel alleenstaanden, weinig echtparen. Zonder uitzondering zijn ze vriendelijk en ontvangen me vol vertrouwen, wat het werk erg makkelijk maakt.
Ik ga geen namen of dorpjes noemen, want discretie in my middle name en trouwens, anders lig ik er natuurlijk meteen uit, gelijk zouden ze hebben, maar op mijn tweede dag kwam ik in een dorp dat ik wel wist te vinden, omdat we er altijd doorheen reden, toen we nog paardreden.

Daar woonde een ouderwetse boerin in een ouderwets huis van het type dat ik wel ken, want die huizen heb we hier gewoon ook: houtfornuis, smetteloze tegelvloer, geen prullaria of het moet een beeldje van Maria zijn, een moestuin en een loei van een TV. Ik moet tussen haakjes zeggen dat mijn shoes of shame overal een uitmuntende indruk maken, omdat ik me dechausseer. Dat vinden de mensen fijn.

Little village in the French country
Zo zien ze er allemaal een beetje uit

Deze pittige dame had een accent zoals de 89-jarige nichtjes uit Vierzon en waarschijnlijk had ze dezelfde leeftijd. Ze sprak patois (in dit geval een lichte vorm van l’occitan, goed te volgen als je het accent uit de streek kent en een beetje Spaans verstaat) en ik werd meteen aan het werk gezet, het bed opmaken.

Nu denken jullie, makkie, bed opmaken, maar dat is een verkeerde opvatting: toen ik mijn handen uitstrekte naar het bed, riep ze: NEEN! HELEMAAL FOUT! Ik mocht de dekens niet uit het raam laten hangen, dat ik net had opengegooid, want anders zouden de adders zo, hup, via de dekens zich toegang verschaffen tot haar bed.
Ok, dan leg ik ze even op een stoel. FOUT!
Ik hoorde haar zoon die het weekend over was uit Parijs en in de keuken een soepje aan het maken was, gniffelen. Die kende zijn moeder langer dan vandaag.
Het beddegoed bestond uit een groot aantal halve lakens en andere lappen, die op een speciale volgorde, manier en methode ingestopt moesten worden. Ik kon niet veel goed doen, haha.

The village rooster under the oak tree
Uitzicht vanuit het huis van een van mijn klantjes

Na dit uitputtende werkje liet ze me de vloer vegen. Ook niet veel soeps, vond ze. Ze zei dat er een tijdje geleden een Engelse hulp was gekomen en die snapte er nog minder van dan ik.
Toen ze had gevraagd of die de lucifers wilde pakken, die achter de deur van de oven lagen, had die vrouw geen idee gehad waar ze moest kijken. Nu is lucifers in een oven bewaren op zijn minst een beetje merkwaardig, maar ik snapte het wel, want ik had de klep van de broodoven bij binnenkomst onmiddellijk gespot. In de muur boven het houtfornuis, logisch.
Douze points voor mij, jongens, jammer dat ik verder bien pour rien was, maar ach, ze zat nu eenmaal met me opgescheept en bood me hartelijk een kopje oploskoffie aan, wat ik zelf moest zetten.
Zelf wilde ze niet.

View from the car
Door de ruit van de auto genomen

Aan tafel hoorde ik haar uit over haar werkzame leven van boerin, een geschiedenis niet anders dan die van onze Germaine, man tijdens de oorlog 5 jaar als slaaf in Duitsland en zij in haar eentje de boerderij runnen.
Ploegde ze met ossen, wilde ik weten? Neen, maar die had je wel, zij ploegden met paarden. Er waren nog geen tractors.
En had ze nog iets anders gezien dan dit gehucht en zijn directe omgeving? Neen, vakantie bestond niet en ze hadden toch geen cent te makken? Werken werken werken.

??¢en keer in haar leven was ze op reis geweest en in een hotel met zulke aardige mensen en goed verzorgd allemaal! Drie dagen met een touringcar naar Lourdes. Dat was een ervaring, die ze nooit zou vergeten, zo prachtig.
РIl y avait du monde ? vroeg ik zoals iedereen altijd vraagt als je van de markt of de intermarch?© komt.
Enorme mensenmassa’s, zoveel mensen en winkels en hotels, het was allemaal geweldig geweest. Neen, dat waren de drie mooiste dagen van haar leven.

Hay bales
Te weinig hooi dit jaar en het moet al worden gevoerd wegens l’herbe grill?¬©e

We namen hartelijk afscheid en terwijl ik me spoedde naar het volgende adres, grinnikte ik nog lang na.
En dit is nog maar ?©?©n van de 25 klantjes die ik heb bezocht. De anderen zijn iets minder veeleisend, hoor, maar niet minder interessant.

(Volgende keer maak ik serieuze foto’s, ik vergeet het gewoon)