Tag Archives: Bleu

Makelaartje

Bleu the border collie. No, don't look like that.
Bleu, kijk niet zo

Het huis van de buurman D staat nu al een aantal jaren te koop en omdat ik de sleutels heb, thuis ben op internet en een beetje publiciteit kan verzorgen, heb ik al heel wat mensen het huis laten zien, dankzij een advertentie op leboncoin, op Engelstalige en Nederlandse sites en een bord aan het hek met mijn telefoonnummer voor de toevallige passant.

Anderhalve maand geleden parkeerde een mevrouwtje voor het huis en vroeg aan buurvrouw P, die weer aan mij vroeg of ze binnen mocht kijken.

Ik had de voordeur nog niet opengewrikt of ze riep al: “Oh, wat een heerlijk huis, helemaal mijn smaak, echt un coup de coeur!”
Dat ging wel heel snel.
Ze herhaalde dat wel 5 maal en wilde helemaal niet alles zien, want toen ik de cave, de garage en de grange wilde laten zien, zei ze, neen, dat hoeft niet, ik zie wel dat het allemaal in de orde is.
Ok, goed.

Bleu the border collie. No, don't look like that.
Hij kijkt altijd een beetje schuldig

Ik noteerde haar gegevens en stuurde buurman een berichtje met deze ontwikkelingen. Ook dat ik een lichte aarzeling voelde, omdat ik me niet kon voorstellen dat je een huis koopt, zonder dat je alle kamers hebt bekeken en deze dame een beetje te opgewonden was in mijn ogen. Niet onvriendelijk, maar geagiteerd, een beetje van de hak op de tak en snel afgeleid.

Aan de andere kant kon ik ook wel begrijpen dat je voor een huis valt en omdat alle huizen tegenwoordig een officiële verklaring van “diagnostics techniques” = asbest, elektriciteit, septische tank, energieverbruik etc. moeten hebben, kun je je er minder een buil aan vallen dan wij indertijd hebben gedaan.

Ze belde me een paar dagen later of ze langs mocht komen voor foto’s om aan haar kinderen te sturen en toen probeerde ik haar alsnog te dwingen de andere ruimtes te bekijken. De zolder heb ik haar niet opgekregen en de grange mocht op slot blijven. Wat doe je eraan? Niks.

Bleu the border collie.
Bleu, wel mijn kant opkijken

Niet helemaal toevallig kwam op hetzelfde moment buurman Peut-Être langs met L, een van mijn bejaarde vriendinnen bij wie ik af en toe ook werk en die zich afvroeg waarom ik nooit meer bij haar kwam poetsen. Een vraag die me vaak gesteld wordt, maar waar ik geen antwoord op heb, behalve dat ik er niet over ga.
Il faut pas chercher à comprendre hoe de hersens van de dames op het hoofdkantoor werken, al sla je me dood, ik heb er nog nooit enig systeem of doel in kunnen ontdekken, behalve dan bij iedereen irritatie opwekken.

– Kom maar eens mee, zei buurman (nooit gehinderd door wat dan ook) tegen de aspirant-koopster, ik heb ook een huis te koop.
Oh, hellup. En ondanks licht verzet sjokten we met zijn allen als makke schapen achter buurman aan.

Bleu the border collie.
Ja, ho even

Buurvrouw Peut-Être werd dus plotseling overvallen door een kleine menigte met éen potentiele koper en haar eigen man die haar huis onder haar dinges vandaan wilde verkopen. Toen ik vroeg of ze dat wel een goed idee vond, deed ze net of ze me niet begreep. Ze heeft niks te vinden of te zeggen, dat is het.

Wij, de dorpsgenoten denken namelijk dat het niet zo’n goed idee is, hoewel ze het natuurlijk helemaal zelf moeten weten. Hij heeft ook wel een beetje gelijk dat ze een dagje ouder worden en dat de winkels en alle andere diensten zich in de Grote Stad Châteauroux om de hoek bevinden.
De vraag is bijvoorbeeld of er hier op het achterlijke platteland nog een huisarts beschikbaar als ze (en we) de 80 zijn gepasseerd, want dokters wensen zich hier niet te vestigen en dat is weer begrijpelijk. Er is hier geen klap te doen en de partner van de dokter (m/v) heeft ook een baan, die je niet zomaar naar de Creuse kunt overplanten.
Maar elke dag van het jaar opgesloten te zitten in de stad met buurman Peut-Être, waar geen ontsnappen aan is, neen, dat is geen goed plan en evenmin een lolletje.

Ik luisterde ondertussen naar de zorgen van vriendin L, terwijl deuren werden geopend en gesloten en de staat van het huis door buurman aangeprezen werd.
– Nee, hoorde ik de koopster zeggen, ik vind dat andere huis veel fijner.
Ze wond er geen doekjes om.

Bleu the border collie.
Nee, niet zo

Een of twee weken later vloog buurman D. uit Engeland naar La S. voor een afspraak met mevrouwtje en een notaris, want ze wilde per se niet de bekende notaris uit haar woonplaats, die volgens haar veel te hoge tarieven rekende en dus een boef en oplichter was. Ik kan me niet voorstellen dat andere notarissen goedkoper zijn.

Nu bleek de afspraak tot grote verbazing van D. helemaal niet met een notaris maar met een adviseur van de bank, waar hij helemaal niet geacht werd bij aanwezig te zijn, maar dat wel was. Ze kwamen in ieder geval tot een overeenkomst nadat ze zonder afspraak toch nog een notaris gesproken hadden.

Het wachten is op de instanties die de vereiste technische rapporten moeten opstellen, voordat het voorlopig koopcontract kan worden getekend.
En daar heeft mevrouwtje geen geduld voor, want ze komt om de haverklap hier kijken of er al iets gaande is. Ze wilde eigenlijk al gaan schoonmaken met haar dochter en haar spullen verhuizen.
Ik moet haar elke keer uitleggen dat de technische jongens de opdracht hebben ontvangen en dat de boel in beweging is, hoewel die gasten werkelijk nooit eens een beetje snel zijn. En dat ze niet eerder kan verhuizen dan wanneer het geld is overgemaakt en ze de sleutels plechtig in ontvangst heeft genomen.

Laatst stond ze hier weer voor de deur. We praatten wat toen ze plotseling vroeg: “Die meneer uit Châteauroux, is die wel helemaal..?”, en ze maakte met haar wijsvinger een draaiende beweging naast haar hoofd.
Nee, ik barstte niet in lachen uit, maar beheerste me, terwijl ik haar verzekerde dat hij heel aardig was, maar nogal vaak van gedachten veranderde. Wat niet helemaal gelogen is.

We zullen zien hoe dit verder gaat.

Bleu blaft, die heeft hier een glanzende carrière als deurbel. Verdomd, daar zal je dr alweer hebben. Wat doe ik, wegduiken of de deur open? Er is geen ontsnappen aan.

Plannetjes

Border collie asleep on the couchKijk die kleine er nou onbeschaamd bij liggen

Nog even en we, of liever ik, want ik rij, rijden weer naar ons Franse landgoed. De pati?´nt, die genoeg heeft van het pati?´nt-zijn, gaat nog steeds boven verwachting goed en liep bijvoorbeeld gisteren op het strand, waar we de hond uitlieten. Het kwam niet alleen door het tijdstip dat er geen mens was, maar ook door het kenmerkende regenbogenweer, zon, dreigende wolken en jawel, een regenboog. Op het strand waren vrachtwagens bezig de strandhuisjes weg te halen. We kregen bij aanvang een ferme plensbui op ons hoofd.

One man and his dogEen bijna leeg strand

Afgelopen zaterdag gingen we bij wijze van nieuwe ervaring voor Bleumans met de pont (IJveer) naar Noord, ook al omdat er een soortement van kunstbeurs was met louter tekeningen en een aantal ons bekende galeristen. Die pont! Die zat zo vol en de massa bleef er zo afstromen, dat ik me afvroeg of er niet stiekem aan de achterkant nieuwe toevoer was. Hoe pasten ze daar allemaal op? Die bootjes zijn kennelijk groter dan ze er uitzien. De hond kon het avontuur maar matig waarderen.

Amsterdam, IJUitzicht vanaf NDSM

Die Amsterdam Drawing (Emsterdem Drowing) was verrassend leuk, ook al omdat ik erg van tekeningen en ander werk op papier hou en omdat ik onmiddellijk idee?´n voor nieuw werk opdeed.
En dat IJ is ook zo heerlijk, vooral als er een windje staat. Dat gebiedje rond de NDSM-werf is nog een aantrekkelijk rommeltje, hoewel men in een hoog tempo bezig is alles netjes te zetten. Jammer, maar niet tegen te houden.

Morgen gaat ons blauwe mannetje in Hippolytushoef laten zien of hij iets met schapen kan. Ik neem de camera mee, dat jelui het allemaal ook kunt meemaken.

Jullie merken het, ik probeer steeds maar net te doen alsof ik niet in een stad woon. Strand, IJ, Java-eiland en Hippolytushoef. Waar had ik die plaatsnaam nu ooit eerder gehoord? Oh ja, in 2009 in Perpignan, tijdens de busreis naar het vliegveld in Gerona. De chauffeur had er gewerkt.

Tout va bien

Op bovenstaand filmpje kunnen jullie zien wat ik elke ochtend doe: de Jan Schaeferbrug overlopen en kijken naar de cruiseschepen. Bleu let eindelijk veel minder op de voorbijjakkerende auto’s, maar te vertrouwen is hij nog niet, hij moet ze af en toe dwangmatig nakijken vanwege schaapherderneigingen, die hij deze week in het echt mag laten zien als hij op snuffelstage gaat.

Iets anders: de geopereerde is sneller dan verwacht uit het ziekenhuis ontslagen en wint elke dag aan kracht, zelfs zo dat hij zich soms een beetje vergaloppeert. Straks gaan we het strand proberen, de v/h patient mag de krant lezen op het terras en ik laat Bleu een fiks eind lopen en springen.

Morgen misschien nog een beetje gemopper over het VUmc en andere ervaringen.