Tag Archives: boerderij

Leesbril

Goats in their stable
Een geit (l) en de bok (r)

Jammer dat de bok een beetje bang van me was, want toen ik het erf van de Dierenfluisteraar opstapte, hing hij als een jordanese huisvrouw met zijn ellebogen over de onderdeur. Dat deed hij de godganse dag volgens de vrouw van Jean. Maar niet toen ik er was. Een hele lieve bok zonder horens, dat was ook nog eens erg gemakkelijk.

Ik was daar om een broedse-kippenadresje van Jean af te troggelen. De kippen planten zich bij hem als konijnen voort en ik wil zo graag weer kuikens, dat ik nu verdomme eens een echte broedkip ga aanschaffen.
Die slapjanussen van mij lopen een beetje te niksen in plaats van voor nageslacht te zorgen. Iedereen wil eieren van me om onder h??n broedse kippen te leggen, die ik dan ook tandenknarsend afgeef.

Carton box
Een kartonnen doos met kip met neigingen

Bij een kopje lekkere opgewarmde koffie in de grote kamer, met in elke hoek of op elke schoot wel een hond of kat, raadpleegden we de gele gids. Ik kon geen letter onderscheiden wegens het ontbreken van een leesbril.
Het echtpaar ruziede een beetje over brillen: waar is jouw bril nou, weet ik niet, waar heb je hem gelaten, dat weet ik toch niet! enzovoorts tot ik de enorme jaren-70-bril van Jean van de tafel pakte (Maar die is vies!, wat hij ook was) en naam en adres noteerde.

Nu er toch was, kon ik meteen vragen hoe hij die kippen toch zo aan het broeden wist te krijgen. Dat was nogal eenvoudig. Als een kip neigingen vertoonde, zette hij er een kartonnen doos overheen. Werkt altijd.
Hm. Het is een idee.

Room halen

Cows in the courtyard
Koeien na het melken op weg naar de wei

We (S. en ik) zitten weer gezellig tussen onze lieve buren en de koeien. De reis ging zonder grote problemen, maar duurde langer, omdat we meer pauzeerden dan anders. De Man met het Litteken zat naast de bestuurder (moi) en leed af en toe duidelijk pijn. Geen filevorming of vertraging.

Sinds gisteren is het prachtig weer, strakblauwe luchten en aangename temperaturen. Je kunt ‘s nachts de melkweg zien schitteren.

Ik belde de melkboerderij voor room en kreeg de oude boerin aan de lijn, die me zowaar herkende, me tutoyeerde en onmiddellijk naar de gezondheid van S. vroeg. Ze had dinsdag al aan de mobiele bakker gevraagd of we er weer waren en neen, die had ons nog niet gespot. Handig toch, die nieuwsdienst.
De bakker (“Anne“) en dan die haar man, die had een klant en die heeft weer een broer van onze Bleu, dus feitelijk zijn we allemaal een beetje familie, daar komt het op neer, vandaar dat iedereen meer dan normaal nieuwsgierig naar elkaars wel en wee is. Ze zijn ook gewoon aardig, hoor.

Thirsty siblingsDorstige diertjes

Bleu herkende zijn moeder en zus en gedroeg zich zoals gewoonlijk onderdanig. De moeder was al meteen niet meer ge??ònteresseerd en zus had er plezier in, hem om de 2 minuten tegen de vlakte te dwingen, als hij naar haar zin teveel aandacht kreeg van een van de familieleden Giraud.
Toen we op het punt van vertrek stonden, werd de kudde melkvee toevallig net weer naar buiten gestuurd, een kans die zus en broer (6 maanden) met beide handen aangrepen: hysterisch happen in koeienstaarten en voort! voort! met dat rundvee!
Ik floot, ik riep en stond in mijn hemd, temeer daar ik 5 minuten daarvoor had opgeschept dat hij zo goed luisterde. Niks daarvan, en zus was van hetzelfde laken een pak.
– Ze komen wel weer, zei de boer en dat was ook zo.
Beide schurkjes wierpen zich tevreden in de eendenvijver op het erf en dronken gretig modder. Daarna zetten ze het op een spelen.

Om te kijken of hij nu de smaak van ongehoorzaamheid te pakken had en koeien jagen zijn nieuwe hobby was, liep ik gisteren langs de Grote Wei (“Grand Prat“), waar de enorme kudde van het aanpalende dorp stond, met slechts een (meestal niet-werkend) schrikdraadje tussen zandpad en koe. Hij keek gespannen, maar verroerde zich niet. Goed. Elke dag maar weer gedisciplineerd oefenen.

Vrouw zoekt boer

Dairy cows
Ik lag op mijn buik op de weg

Toen ik de zoon van de dierenfluisteraar belde om te vragen of ik mee mocht met melken, zei hij, dat moet je aan mijn vader vragen, maar bel hem pas na 6 uur, want waar hij uithangt, dat weet je nooit. En natuurlijk kon ik me daar ook ophouden tegen melktijd. Ik dacht een aarzeling te horen. Neen, tr?®s bonne id?©e.

Aanpalend gehucht
Zicht op de boerderij (2005)

Aangezien ze daar kippentijden aanhouden, dwz om 19:00 zijn de luiken dicht en ligt de hele bende op 1 oor, inclusief honden, katten en wat er nog meer rondloopt, wordt er om 16:00 uur gemolken.
Ik fietste op mijn dooie akkertje naar beneden en nam alvast een kijkje op het erf, waar een minstens zo mooie haan als bij Feyt rondliep. Hup, op de kiek.

Three geese and a duck
Boerenbewakingsdienst

Daar werd ik gespot door de bewakingsdienst in de vorm van drie ganzen en een eend die dacht dat hij een gans was. Omdat ik niet maakte dat ik wegkwam, maar ze daarentegen beleefd begroette, ondertussen fotootjes makend, sloegen ze vlak voor me rechtsaf in een poging hun figuur te redden. (“We moesten toevallig die kant op, nou en?”)

De zoon kwam tevoorschijn, die evenmin als ik zijn vader had gezien, maar die wel wist waar de Normandi?´rs zich ophielden, namelijk daarboven achter de maisonnette, zoals het spoorhuisje genoemd wordt. Of ik in afwachting van de kudde de geiten wilden zien? Natuurlijk. En daar zaten een aantal geiten in een stalletje met een bok met hele mooie horens.

The billy-goat
Gehoornd diertje

En daar kwamen ze, de koeien, omringd door slechts zeven hondjes (zei de zoon grinnikend), twee melkloze koeien in het ene stalletje, de rest in een ander.
– Wil je de kuikentjes zien?, vroeg zijn vader. Tuurlijk! In een kamertje zat in een doos afgedekt met een omgekeerde groentekrat een vette kip met weet ik hoeveel kleine pluisbolletjes. De honden en katten dromden er omheen, zonder dat iemand gevaar liep. Maar daarna moest er koffie worden gedronken, met een koekje en met zijn vrouw en de kleindochter, ook boerin en net moeder geworden. We kletsen gezellig over kinderen krijgen, kinderen hebben, de eerste tandjes, het moedergeluk, tuinieren, hoe plat en geconstrueerd Nederland was, de enorme tomatenoogst van vorig jaar, terwijl ik af en toe geen idee had waar het over ging, omdat er patois werd gesproken met een voor mij niet te ontwarren accent. Overal scharrelden katten en honden. Een familie naar mijn hart.

Toen ik een blik uit het raam wierp, omdat het plots enorm aan het hozen ging, zag ik net de kudde de berg weer afdalen, de vader met zijn honden er achteraan. Shit! Heb ik het hele melken gemist!
Ik mocht niet vertrekken, zolang het regende, moesten ze me met de auto naar huis brengen, wilde ik kleren lenen, enzovoorts. Ik wacht wel even, zei ik, en liet zien dat ik 5 lagen over elkaar aanhad. Toen ik uiteindelijk vertrok, vroeg de dierenfluisteraar, wil je eieren?
Is dat hartelijk of niet? Ik heb ze tomaten beloofd en ik moet nu toch weer terug. Misschien kan ik mijn tomatenplanten ruilen voor twee kuikens. Dat is pas een goed idee.

Dieren op de boerderij

France, the rooster/leader of the pack
De Markies van Feyt

Voordat ik vrijdagochtend naar de Haute-Vienne reed, belde ik Radio Creuse en zo beschaafd en hartelijk ze hier in dit land live zijn, zo weerzinwekkend grof en arrogant kunnen ze zich aan de telefoon (of op de snelweg) presenteren, zoals die radiomuts. Verder zeg ik er niks over, anders word ik weer kwaad.

Op de oude boerderij van de familie Feyt waren ze aan het schuiven met kippen, de nieuwe, net gearriveerde kuikens moesten in een binnenruimte, en de vorige bewoners, iets oudere kipjes, mochten naar buiten. Voor de kuikens was het ‘s nachts nog te koud, legden ze uit, maar de hele zomer liepen alle kippen vrij buiten. De gebouwen lagen op een idyllische heuvel met uitzicht.

Three little pigletsDrie kleine biggetjes

De varkentjes zaten gesorteerd op leeftijd in verschillende ruimtes, met stro en genoeg ruimte om te kunnen hollen en spelen, wat ze dan ook deden, toen ze eenmaal aan me gewend waren en ik niet interessant bleek. Eerst snuffelden ze aan mijn schoenen, lieten hun kopjes door me krabben en bleven me nog een tijdje hoopvol aankijken met hun lieve toetjes. Foto’s maken viel niet mee in het halfduister en stilzitten, ho maar.

Happy little pigletsWat doet ze, wat doet ze

Ik sprak een tijdje bij de varkens met Nelly, over de interessante niche waarmee ze met hard werken een mooi inkomen weten te vergaren, deze kleinschalige producenten van kwaliteitsvlees, waarbij de dieren een aangenaam en natuurlijk leven leiden met zo min mogelijk stress. Dat vergroot de kwaliteit, gelukkige dieren, vond ze en ik kon beamen dat hun waar uitmuntend was en niet te vergelijken met industrieel geproduceerde spullen, die wel goedkoper zijn, maar naar niks smaken.
Vroeger bestond er niks anders dan deze traditionele manier, maar nu besteedden de mensen hun geld aan elektronica in de vorm van computers, internet en mobiele telefoons, dacht Nelly, weet je hoeveel dat elke maand allemaal kost. Ja, het was een kwestie van prioriteiten, dat dacht ik ook.

A pack of guinea fowlsHysterische loopvogels

Er liepen behalve heel veel kippen ook eenden, hysterisch hollende parelhoentjes – het is dat ze lekker zijn, maar als gezelschapsdier is er geen klap aan – en een aantal koeien en konijnen. Verderop hadden ze schapen met lammetjes, zei Henri, die me tenslotte de haan wees, de trots van de boerderij en die ik net zolang achtervolgde tot ik ook zijn stevige voeten in beeld had, want hij bleef zich maar ophouden in het hoge gras. Wel een beetje een uitslover, die haan.

France, Haute-Vienne
Uitzicht achter

Ik reed tevreden terug, alweer blij met die aardige mensen, die me verzekerden dat ik altijd langs mocht komen. Thuis heb ik mezelf en al mijn kleren meteen in de tobbe gestopt vanwege een merkwaardig luchtje, dat niet weg te krijgen was. Varkentjes.

Later vandaag: De Vernissage! Ik heb me weer bijzonder vermaakt.