Tag Archives: boswandeling

Zelfredzaam

Chickens in the garden
Kijk die verwende kinderen toch weer eens zeuren om snoep

Plotseling is het echt herfst, glashelder en dus een stuk kouder.
We wilden wel eens iets anders, Bleu en ik, dus we namen de auto en reden naar de plek waar een beek door een kleine vallei loopt. Dat piepkleine riviertje vindt o.a. hier in het ?©tang achter ons dorp zijn oorsprong.
Door deze Ruisseau de Champotier lopen we wel minstens vijf keer per week, zoals ik twee jaar geleden al beschreef. Op de kaart kun je zien dat er meer stroompjes samenkomen die zich dan uiteindelijk, niet ver hiervandaan bij de Creuse voegen.

Ruisseau de Champotier
We liepen langs die blauwe kronkellijn

Volgens de zoon van buurman P zouden daar girolles grises te vinden zijn, maar ik heb niets kunnen vinden, niet eens een gewoon melkzwammetje. Misschien had ik de beek moeten oversteken over de gammele plank met een zelfgeknutselde brugleuning. Het was ondertussen zo donker geworden dat er geen foto meer te maken viel, dat doe ik de volgende keer.
Die duisternis kwam ook omdat dat riviertje zich daar in een duizelingwekkende diepte vol bomen bevindt, waar de zon niet kan komen en waardoor ik plotseling door een merkwaardige hoogtevrees werd bevangen.

Ruisseau de Champotier
Aan het begin van de wandeling, Bleu vindt het allemaal dolletjes

Later vandaag gaan we eens aan die andere oever scharrelen, stom natuurlijk, zaterdag, dan zijn tegen de tijd dat wij eens aankomen, alle paddenstoelen al geplukt en bovendien wordt er gejaagd.


Toen het leven nog eenvoudig was

Maar eerst vandaag de kwartels. Als je how to cull quail googelt, kom je er wel achter, maar wil je dat ook? Dat is de kwestie.
Met een keukenschaar het kopje eraf knippen, is misschien snel en effectief, maar daar word ik een beetje misselijk van, Buster Fonteyn. Dan maar methode vriendin P, die knijpt even het keeltje dicht. Oh jee.

‘t Is me ja wat, dat autarkische bestaan.

Wachtlijst

Limousin cattle, bull and cowsKoeien onderweg

Twee keer per dag lopen we hier lange enden door de omgeving. Achter ons dorp gaat de weg slingerend omhoog, door het bos naar de twee dorpen die iets hoger liggen en naar de N145 richting Gu?©ret. De bochten kun je, zoals overal in dit land, als voetganger afsnijden via de kleine paadjes die kriskras door het bos lopen. Elke keer ontdekken we weer andere, die langs kleine stukjes weiland lopen of een ?©tang.

Dog in the forest
Bos met hond

Kleine Bleu luistert meestal wel naar mijn roep, hoewel hij ook een schijtlaars is en bij onraad de benen neemt. Gisteren liepen we langs de Creuse in La Celle Dunoise, waar overal mensen in badkostuum naar hun zwemmende kroost zaten te kijken, toen er plots drie kleine tekkels op hem af kwamen, die overigens ook helemaal niet heldhaftig waren, dat kon je wel aan hun stemmetjes horen en aan hun gezichtjes zien. Bleu schrok zich te pletter, maar moest door, omdat ik hem aan de riem had, de sufferd. Staart tussen de benen.

Blue-eyed border collie
Sentimentele dweil met blauwe ogen

Vandaag ga ik een van de buurhonden op hem uitproberen, anders denkt hij dat Bess en buurhond Rafel (waar hij totaal geen respect voor heeft) de maat der dingen zijn. Dat gebrek aan respect komt misschien ook omdat de buurvrouw (baas van Rafel) een heel gek stemmetje opzet, als ze Baby Bleu ziet, waardoor hij niet begrijpt wat ze nu wil en hij haar niet durft te benaderen. Alle andere bewoners begroet hij enthousiast en zonder reserve.

S. en Y. overlapten elkaar net 1 dag, voordat ze terugging naar NL. Hier zijn we eindelijk in de zomer terechtgekomen, gelukkig maar, want in de regen een telefoontje vanuit NL afwachten dat je aan de beurt ben, is weer minder. We spelen vakantie zolang het duurt.


Hondje luistert naar de baas

Ik wil best meer stukjes schrijven, maar ik wil niet over priv?©zaken van ons of anderen kletsen, neen, ik lieg, dat wil ik heel graag, maar dat is niet behoorlijk, hoe smakelijk die ook zijn. En elke keer de komst van de bakker, de vrouw van het postkantoor, de moestuin en die nieuwe hond, dat kan allemaal, maar dat verveelt na de zoveelste keer. Even geduld.

Voor de liefhebbers: ik zet af en toe foto’s en filmpjes online.
Flickr en Vimeo.

Een wandelingetje

The river Creuse
Hoog boven de rivier

Gisteren liepen we een wandeling uit het boekje, langs de rivier bij La Celle Dunoise en in de schaduw van de bomen, want het was bij toeval weer mooi weer. Hondjes gingen mee, die hadden geen keus.

Map
Kaart uit de gids

De wandeling begon en eindigde bij de Salle des Loisirs, maar je kunt net zo goed of eigenlijk beter bij Auberge des P?‚Ñ¢cheurs beginnen (en eindigen), waar je de auto in de schaduw kunt parkeren. Het ging langs de rivier, omhoog en weer naar beneden, langs een parallel lopend stroompje en hup, weer omhoog, allemaal in de schaduw van de bomen. We liepen langs weilanden met vee en maisvelden, en duizelden, als we iets te diep de diepte in konden kijken. De hondjes waren niet ontevreden, vooral toen ze de rivier in konden. Ze liepen tot hun buikjes het water in en dronken. Ze wilden er niet meer uit, maar voort moesten we, want S. had Runkeeper op zijn iPhone aan en we moesten weer een of ander record vestigen.
We kwamen verder geen mens tegen.

Toen we weer bijna thuis waren, kwamen we dierenfluisteraar Jean P. tegen, die net zijn koeien aan het verweiden was met behulp van een van zijn talloze hondjes. We stapten uit en kletsten wat, tot Bess in de razernij-mode schoot en zo van de achterbank door het open raam van de voorbank sprong, niet gehinderd door het te korte riempje waarmee ze aan de achterbank vastzat. Ze bungelde heel lullig naast de auto, 50 cm boven de grond, woest om zich heen happend. Dat was makkelijk weer naar binnen hijsen, voordat de rest van de meute gealarmeerd hun lid te hulp kwam schieten. Toen we wegreden, waren we omringd door minstens 7 kleine keffertjes, die Bess wel rauw lustten. Die was niet onder de indruk. Het blijft een lastpak.

L1160878.jpg
Impressie van hond met auto

11e Randonn?©e Multi-Sports

Buurman op quad
De buurman van het grote huis op z’n quad

We meldden ons om 08:30 uur bij het stadion van de bourg, waarvan we niet eens wisten dat het bestond. Het ligt 250 m voorbij het restaurant, geen wonder dat we het niet kennen, verder reikt onze actieradius niet.
De quads en moto’s stonden al klaar, stoere jongens, ferme knapen en wij, benzineloze losers, hadden net geen noddic wokkers bij ons (over my dead body).

Vertrek quadcolonne
Vertrek quadcolonne

De hele wandeltocht bleek 1 grote avondvierdaagse met om de 5km foerage in de vorm van een tafel met limonade, koekjes, cake en chocolade, verzorgd door een lid van het Comit?© des F?™tes met auto. We liepen langs de weg, door het bos, klommen en daalden en liepen door gehuchten, waar we nog nooit waren geweest.

De wandelaars
De wandelaars

Het aantal wandelaars beperkte zich tot een man of 15, die we al snel kwijt waren omdat we met 2 anderen als enigen de 16 km deden. Die route leidde tenslotte door ons eigen dorp en verdomd als het niet waar was, voor de zoveelste keer langs de weg die in een beek verandert.

We hoorden het gegil en gelach van de twee jonge vrouwen v????r ons, tot ik dezelfde geluiden begon te maken. Het was namelijk geen stevig zand, maar stinkende blubber, waar ik niet op, maar in sprong. Shitterdeshit! Of eerder: Merde! Hilarisch gegil van die twee anderen. Siebe speelde vals en liep in het weiland ernaast.

Stade
Het stadion

Bij de finish moest ik aan iedereen mijn bemodderde broek laten zien, in plaats van medailles of duizendschoon. Al snel ging het gesprek over de beroerde internetverbindingen, en dat Orange als verweer had: we hebben geen klachten ontvangen, dus er is niets aan de hand. Om helemaal knettergek van te worden. Wie zei dat ook weer? Oh ja, die geblondeerde.

Over kappers gesproken, ik was zo brutaal aan de giechelende dames te vragen waar zij zich lieten knippen en ze riepen in koor: in Bussi?¬Ære! en wezen naar de vrouw die bij de inschrijving onze namen had genoteerd. Zij bleek een mobiele kapster te zijn, die heel handig aan huis komt. Hoe zou dat dan gaan? Heeft ze dan zo’n haarwasbak bij zich en moet je zelf je haren bij elkaar vegen? En praat je dan niet met elkaar via de spiegel, wat ik altijd gek blijf vinden?
Daar ga ik volgende week achterkomen als ze hier langskomt.

Slipjacht

Meute
De kerry beagles van de jacht

Gisteren deden we op amateuristische wijze het Amsterdamse Bos. Het zou een wetenschappelijk onderzoek worden, met Runkeeper op de iPhone en SportyPal op de Android, kijken of ze dezelfde resultaten zouden geven. Maar eigenlijk werd Kwint daar uitgelaten, omdat we er toch in de buurt waren. Arme Bess kon niet mee, dat is bekend, wegens auto-angst en knoklust.

Op 1-2-3 zetten we onze mobieltjes gelijk. Na 10 minuten bleken ze al volkomen andere gegevens te vertonen. We wandelden toch gewoon naast elkaar. Terwijl we geen idee hadden hoe we moesten lopen en maar een willekeurig pad insloegen, dat een beetje in de gewenste richting ging, hoorden we al blaffen en het herkenbare jachtgetoeter. En jawel, uit het niets schoot een hele meute langs ons, die maar voor ?©?©n ding oog (neus) had, de geur van de vos. Kwint bestond niet.

Ruiters van de jachtpartij
Still uit de film

Na de honden kwamen de paarden. De camera kan in RAW maar ?©?©n plaatje/10 sec aan, dus maakte ik een filmpje. De ruiters groetten ons vrolijk in het voorbijgaan. We liepen verder en kwamen steeds bij hetzelfde punt uit. Op de routekaart van SportyPall is dan ook een soort dronkentorbeweging te zien.

Bij de geitenboerderij begon het regenen en vervolgens zo verschrikkelijk te plensen en te hozen dat het niet leuk meer was. En zo’n bos, daar is toch eigenlijk ook niets aan. Wat is daar nu aan? Bomen, bomen en nog eens bomen. Niks aan. En je wordt er ook nog eens kletsnat. Neen, dat was geen succes.

Dagrecreatie

En jawel, ook in het Amsterdamse Bos heb je weer van die bordjes met recreatie-instructies, zoals ook in Spaarnwoude te zien zijn. Ik word er altijd zo balorig van, van info hoe de recreanten het precies leuk moeten hebben. Dat moet toch iemand ergens ooit verzonnen hebben. Laten we daar nu dat bord neerzetten, en dan niet meteen verbieden, maar wat wel mag. Ja, leuk!
Overdag je tent opzetten (“overnachten uitsluitend op de camping”). Barbecue?¬¥n (“eigen hout meenemen”). Parkeren. Lollige namen ontbreken hier gelukkig.

We hadden natuurlijk de site van het Amsterdamse Bos moeten raadplegen, daar zijn de routebeschrijvingen van wandelingen te downloaden. Maar eigenwijs, h?®, ik weet zelf wel hoe ik dat moet aanpakken, wandelen, recre?´ren, parkeren en het leuk hebben.

Weer bij de auto bleek dat van onze wetenschappelijke research ook niets terecht was gekomen: S. had na 1 kilometer Runkeeper per ongeluk op pauze gezet. Prutsers, dat zijn we.