Tag Archives: breien

Modder

Modern and ancient slippers for wooden shoes
Twee jaar oude textielfabriekrommel (l) en bijna honderd jaar oude handgebreide huisvlijt (r)

Sinds gisteren regent het niet meer, zet u dat maar in de krant. Eergisteren leek de lente begonnen, tot een veel te lang durende hagelbui ons optimisme weer kletterend de bodem insloeg. Door die nimmer aflatende dagelijkse stroom water is het hier op het platteland een bende van jewelste.

Cattle in de mud 2015
Baggeren bij de hooidispenser, zelf verzonnen woord blijkt echt te bestaan

De koeien die het hele jaar buitenstaan, staan tot hun buik in de blubber, dat is niks nieuws, ik noemde vorig jaar al die van Tintin aka Laurent en hier thuis is het op kleinere schaal rond het kippenhok een pak van hetzelfde laken.
Ik schrijf buitenstaan, maar wil die woorden liever los schrijven. Lees dit maar eens.

Ik heb er met de paar originele vloerstenen van v????r de nieuwe vloer een pad van stapstenen gemaakt, waar ik bijna dagelijks vanaf glibber. Als het nou eens flink zou vriezen!
Die hoop is ook vervlogen na de enorme kraanvogeltrek (69.000 stuks) van gisteren.

Mud around the coop
Het vroor vanochtend wel aan de grond, hoera

En dan de op- of afrit naar de schuur, die door de laatste houtlevering door buurman JP zijn tractor zo verschrikkelijk naar de vaantjes is geholpen, dat ik er met de eend niet meer uitkom, zelfs niet in zijn achteruit.

Vooruit, er zijn ergere dingen. Het wordt morgen 19¬?C en strakblauw. Kuikens naar buiten.

Chicks and chicken outside
Filmstill met kip en kuikens buiten, klik maar

Maar wat hebben die breiwerkjes nu te maken met modder? Dat zit zo. Je kunt hier feitelijk niet zonder kaplaarzen naar buiten. Wil je daarna gezellig meuten bij de buurvrouw, moet je ??f buiten blijven staan en door het keukenraam communiceren, ??f je laarzen proberen uit te doen, want die kunnen echt niet binnen. Alleen zijn die laarzen niet uit te krijgen zonder om te vallen, vloeken of zonder dat je sokken onderin blijven zitten.

Daarom wissel ik van schoeisel en ga op mijn klompen, die lekker gemakkelijk zijn uit te doen, waartegen de buren weer luidkeels protesteren. Die vinden dat je je niet moet d?©chausseren want de vloer is te koud, dus heb ik ook nog van die klompsokken aan, chaussons, slofjes eigenlijk.

De hedendaagse chaussons mogen er dan ouderwets uitzien, ze slijten als moderne made-in-china-troep, hoewel de fabriek wel in Bangladesh zal staan, de arme zielen. En om de buren te laten zien wat voor een colorist ik wel niet ben, trek ik vrolijk gekleurde sokken onder de slofjes aan, die mooi contrasteren dankzij deze slijtgaten, die warempel al na 3x dragen of wassen ontstaan.

Antique knitting show

Nu was vriendin P bezig met de spullen van haar arme moeder en daartussen zaten een aantal door haar grootmoeder (van vriendin P) gebreide wollen slofjes. Die grootmoeder moet rond 1900 zijn geboren, als je ervan uitgaat dat de meeste vrouwen hier met 20 jaar hun eerste kind krijgen.
Ze heeft ze gebreid voor haar man en dat kan in 1920 zijn geweest of iets later. Elk paar is voorzien van een paar geborduurde kruissteekjes, zodat je de paren bij elkaar kunt houden.
En is er sprake van slijtage? Welneen, nul, niks, nada, na bijna honderd jaar! Kwaliteitje, mevrouwtje.

Vriendin P deed me er een paar cadeau, met wol en sokkenpennen en riep: Au boulot! Jammer genoeg hebben de motten van de wol gesnoept en heb ik op dit moment geen tijd, maar ‘s avonds bij een filmpje van iPlayer kan ik wel af en toe een half uurtje prutsen met 5 breipennen als tandenstokers zo fijn en wol zo dik als touw.

Middenstandperikelen

Armenian church
Uitzicht NL: Armeense kerk in oude glorie hersteld

Al voor de tweede keer lag er een aangetekend stuk van de bank op het postkantoor op me te wachten, meldde het thuisfront enige tijd geleden, alleen door de ontvanger zelf in ontvangst te nemen. Ik had alleen de maandag nog, tot het pasje – dat was het – teruggestuurd en vernietigd zou worden, zei de bankmevrouw door de telefoon.

Op het postkantoor in de Stopera stapte ik tegen de automatische deuren aan, die niet opengingen. Wat zullen we nu krijgen? Er hing een boodschap tegen de ruit: dit postkantoor is gesloten. Ga direct naar de Appie of de AKO of de Spar als u postzegels wil, of post wil afhalen, ga niet langs AF, u ontvangt geen 200 gulden.
We – er vormde zich al een kleine massa morrend volk – bleven een tijdje vol ongeloof naar de tekst staren, voordat we hoofdschuddend terugliepen. Ik was potdome net al in de Appie geweest, maar was onverrichter zake – mijn muesli was onvindbaar – doorgegaan naar het postkantoor. Mopper de mopper, derdewereldland, mopper. Bij de Appie slingerde zich een rij voor de klantenservicebalie, waarvan een mannetje van de Post op een klein stukje postkantoortje mocht spelen. We dachten allemaal: dat is niks en gaat niks worden, vooral toen de AH-meisjes vertelden dat de postmeneer er maar voor 1 dag zou zijn en dat zij het verder alleen moesten klaren. Neen, dat zou niks worden.

Cotton yarn

Ik fietste vervolgens voor wol door naar de Albert Cuyp, waar zich Jan de Grote Kleinvakman moest bevinden, een tip van het meisje van Brood op de Zeedijk. Bij Jan hadden ze geen 100% wol, maar slechts wolmengsels met acryl en dat in niet al te aantrekkelijke kleuren.
“Dat willen onze klanten niet, echte wol”, zeiden ze. Ook dat nog.
Na de TARDIS-sjaal voor S. had ik namelijk weer de breismaak te pakken en had ik mijn zinnen gezet op het nabreien van een jurkje (100% acryl) uit de uitverkoop van H&M.
De bediening in de winkel bestond uit van die vrolijke maar niet heus en typische, beetje gezette marktkooplui, waardoor ik al meteen rechtsomkeert wilde maken, maar ik vermande me en kocht katoen, wel 100%. Bruin, niet blauw.
“U bent wat van plan.” was misschien aardig bedoeld, maar dan moet je er een ander gezicht bij trekken. Jammer dat ze bij de Firma Boeken in de Nieuwe Hoogstraat geen wol verkopen.

Knitwear

Op zoek naar breipennen kwam ik in mijn eigen kast afdeling handwerken tot mijn grote vreugde een zak vol donkergrijze 100% HEMA-wol (is ook al uit het assortiment genomen, net als die heerlijke theekoppen) tegen, waarvan een gedeelte al was verwerkt tot een pand van een trui, dat precies de breedte had van dat na te breien jurkje. Helemaal vergeten, kwestietje van even doorbreien en ja, ik heb het bijna af.

Ik kan aan het mopperen blijven, maar dat doe ik niet, want de onverwachte dood deze week van ons buurmeisje van vroeger zette me weer met beide benen op de grond. Jongens, wat een verdriet.
De zon schijnt, de Franse buren klonken vrolijk door de telefoon, we zijn gezond, de kinderen hebben plezier en Siebe zijn boek wordt maandag gedrukt en de tijd vliegt. Voor je het weet, is het alweer kerst.