Tag Archives: brocante

Handel

Quinze ao?ªt 2013
De fijne geuren van ronkende tractoren

Aan het eind van de brocante op donderdag was ik gevloerd. Toen ik om 8:00 (na al een halve dag dieren doen) de feeststraat van de Bourg binnenreed met de eend tot de nok, wat zeg ik, tot boven de nok gevuld met onzin, zag ik alle toetjes net als de vorige keer blij verrast lachen. Ik regelde een plek aan de kant waar ‘s middags de zon niet komt en terwijl ik mijn handeltje aan het opzetten was, verkocht ik al het eerste voorwerp, een derdewereldvogelkooi, die hier in huis stond, waarschijnlijk door kinderarbeid gemaakt.
En toen volgden 9 uur van praten, kletsen, lachen, onderhandelen, verkopen, inpakken, herschikken, praten en kletsen. Nu is kletsen mijn middle name, dus feitelijk ben ik geknipt voor dit werk, alleen het zakelijke, dat lukt weer niet.

France, drawing/pig
Piglet van de familie Feyt

Iedereen kwam langs, de 2taktkoning met zijn vrouw, die onmiddellijk een stuk voor twee dwazen voor me opvoerden, zodat de stemming er al meteen inzat, we lachten en lachten en boden tegen elkaar op in flauwe ongein. Hij sleurde een net aangeschafte schommelstoel (15‚Äö?ᬮ) achter zich aan, hij gaat immers bijna met pensioen, want hij is bijna 60, stokoud, been in het graf (lachen!), dat wil zeggen dat hij ook in 1953, of in 1954 is geboren, geen wonder dat Frankrijk het economisch zo beroerd doet. (Neen, dan Nederland.)
Zij wilde een prentbriefkaart van bovenstaand varkentje, want dat deed haar denken aan haar man ‘s ochtends (gillen van het lachen).
En zo ging het door. De buren liepen langs, de werkster van buurman P., de dochter en kleinzoon van vriendin L., de halve familie van de Dierenfluisteraar, het echtpaar dat vroeger ook bordercollies had, mijn nieuwe bff met haar man, die lekker veel kocht, de burgemeester natuurlijk, enzovoorts. En talloze onbekenden.
Twee keer is het me overkomen dat de mensen vonden dat ik te weinig vroeg, dat ze zelfs na een half uur terugkwamen om het bedrag te verdubbelen. Is dat aardig of niet?

Het grootste succes waren gek genoeg de prentbriefkaarten die als promotiemateriaal voor mijn artistieke producties bedoeld waren. Ik had op het laatste nippertje een stapeltje bij vertrek meegegrist, de kippenserie ontbrak, en ze mochten er een uitkiezen en meenemen, maar de mensen wilden ze allemaal en er grif voor betalen. Ik heb gisteren meteen voor volgende keren 200 stuks bij de Lidl laten drukken, dan print ik hier op de achterkant zelf mijn gegevens en van die streepjes, dat het precies een echte kaart lijkt.

Quinze ao?ªt 2013
Zelfportret in de niet-verkochte spiegel

Waar buurman F. echter bleef, dat was de vraag. Die had het al een jaar lang wekelijks over de brocante en wat hij zou gaan verkopen, namelijk 1 ding, een roestige handbediende draaiende tafelslijpsteen, maar niks naks noks, hij verscheen niet. Ik hoorde de volgende dag van de andere buren dat hij voor de zoveelste keer doodziek (constant duizelig en daardoor brakend) in bed had gelegen en niet in staat was geweest te rijden. Naar de dokter, neen, daar kon hij aan beginnen. iedereen schudde zijn hoofd bij zoveel halsstarrigheid. T?‚Ñ¢tu comme une mule is al jaren het oordeel. Hopeloos.

Ondanks dit vooruitzicht probeerde ik het ook nog een keer, maar neen, het was al over, en trouwens, er was geen dokter in Puy-L?©ger. Wat, is hier geen dokter, wat krijgen we nou? Schande, geen dokter in een gehucht met 15 man, waarvan de helft boer is, daar zou Sarko Hollande iets aan moeten doen.
Toen ik hier verslag van deed aan buurman P., had hij het niet meer van het lachen, hahaha, die moest aan zijn zoon vertellen, dat was een goeie! “Er is geen dokter in in Puy-L?¬©ger”, hahaha! Hij bleef maar schateren en het herhalen.
Ik dacht wel dat hij dat grappig zou vinden, zei ik. Zei je grappig? Ik vind het geweldig, fantastisch, dat moet ik Pierre vertellen, hahaha!

Maar triest is het natuurlijk wel, als je erover nadenkt. Maar heeft het zin nog een keer aan te dringen? Neen. Ik heb het gisteren wel nog geprobeerd, maar heb het nu opgegeven. Zijn vrouw zat er zoals altijd bij en keek ernaar, met tranen in haar ogen. Huilen helpt niet, hoor. Grof geweld misschien.

Later meer over anderen, nu moet ik verder met de voorbereiding van een handeltje online, waarover later ook meer.

Oldtimers in de hitte

Inside the MG
Dashboard & stuur van de MG

In de helse hitte van de hittegolf reden we 50 km zuidelijker naar Saint Martial-le-Mont, net als vorig jaar, maar dan warmer.
We zetten onze auto’s op hetzelfde veld en ik sleepte S. meteen mee naar de brocante, voordat de zon op z’n heetst was. Die brandde al behoorlijk, terwijl er wel veel meer brocantists of hoe heet zoiets waren dan de vorige keer. Ik vond niets van mijn gading, ook al omdat ik er eigenlijk geen cent voor overheb. Nou ja, een heel klein beetje. 1 euro voor een weckpot zonder rubber vind ik te duur. Ik geef toe, ik ben zuinig.

ACVE23
Borrelen vanuit de MG

Na 10 minuten moest ik de schaduw al opzoeken en daar ben ik blijven hangen tot midi, een beetje kletsen, de jongens dronken een pastis met ijswater, die monsieur MG vanuit een handige koeltas uitserveerde.
Na het gezamenlijke eten probeerde ik de eend te redden van de verbrandings- en verstikkingsdood, tijdens dewelke actie ik aan elk lichaamsonderdeel dat in aanraking kwam met de 2cv, zoveelstegraads brandwonden opliep. Tegelijkertijd zakte ik door de stoel Рnet de dag ervoor gerepareerd- , omdat de rubbers en het canvas het heel begrijpelijk opgaven bij een binnentemperatuur van >50¬?C. De motor startte heel uitzonderlijk pas na 6 keer, denkelijk toch ook door de hitte. Tobben, tobben, getob, tob.
Toen dan ook de clubleden om 16:00 een gezellig ritje gingen maken naar Aubusson, bedankte ik. Fijn, zittend op de bodem van een rijdende oven naar een nog veel hetere stad rijden, goed idee.


Vrolijk muziekje, waardoor ik nu “Willy Wincka! Willy Woncka!” in mijn hoofd heb

Ik verhoogde mijn zitplaats door de gereedschapskist met een opgevouwen doek onder de stoel te schuiven en reed naar huis. Gek genoeg hield S.’s stoel het wel. Daarvan was het canvas kennelijk iets minder gaar.

tiges renforts
Tige renfort

Ik heb in de catalogus van Mehariclub gekeken hoeveel een nieuw setje (“sommier banquette & des tiges renforts“) me gaat kosten. Maar daar kun je geinige stoelbekleding krijgen! Eens denken of dat eenvoudig zelf te fabrieken is.

Meer foto’s van het uitje >>

Feestweekend

De Stabulation vlak voor de aanvang van het Feest
De Stabulation vlak voor de aanvang van het Feest

Na het Grote Feest zaterdag, dat om 12:00 begon en tot 01:00 uur duurde met drinken, eten, zang, dans en vooral veel gekakel en plezier, moest ik zondag weer vroeg op voor de brocante. We waren om 19:00 uur naar huis gegaan, voordat de volgende ronde weer om 20 uur begon. Ap?©romode dit jaar is ros?© met grapefruitsiroop, helemaal niet zo gek van smaak.

Taart na de kaas
Taart na de kaas

Maar wilde ik de zondag overleven, was het verstandig niet terug te gaan, hoe jammer ook. Je kan niet alles hebben. Hoe de feestende agrari?¬¥rs dat hebben gedaan, geen idee. Gelukkig hebben we hier slechts vleesboeren, die niet om 06:00 uur hoeven te melken. Wat ze wel om 6 uur doen, weet bijna niemand, want ze staan wel om die tijd op. Andere dingen dan melken, klaarblijkelijk. Het was een geweldig feest, al het eten – behalve de taarten – was eigen productie, en maar praten en praten en veel foto’s maken voor een boekje, als cadeau voor de jarigen. En iedereen was er.

Gordijnen dicht, want het regent
Gordijnen dicht, want het regent

Het was om 16:00 enorm te beginnen hozen en dat deed me het ergste vrezen voor de zondag, waarvoor nog natter weer was voorspeld. Het bleek dat M?©t?©o-France zich gelukkig ook wel eens een keer kan vergissen. Niet te warm of te koud, geen drupje regen en meer zon dan wolk, de ideale vrijmarktdag.

De hoofdstraat
Zicht op de hoofdstraat van onze commune

Ik kwam als een van de laatsten aanzetten, waardoor ik, stapvoets tussen de kraampjes rijdend, alleen maar lachende toetjes zag, door die eend natuurlijk. Neen, die was NIET TE KOOP. Al tijdens het uitpakken begon het publiek te scharrelen en te rommelen in mijn spullen en hup! het eerste voorwerp ging weg voor 50 cent. Ik hield de munt omhoog voor mijn buurman en spuwde erop, iets wat de bloemenkoopman/overbuurman in Rotterdam altijd deed, als ik vrijdagavond iets bij hem kocht van z’n handel voor zaterdag.

De brocantebuurman bleek een sympathieke Schot, die al 5 jaar met z’n gezin in het huis woonde, voor hetwelk hij z’n waar had uitgestald. De ouwe wijnhandel van Barth?¬©lomy, je weet wel, een enorm maar onpraktisch huis, volgens Paul, vol hoeken, gaten en overal trappen. Hat zag er reuzegezellig uit, met een kip, kat en labrador. Er was net een verse baby bijgekomen, die zich met zijn moeder nog in het ziekenhuis bevond. De tienjarige dochter schakelde net zo gemakkelijk over van het Engels naar het Frans. Merkwaardig genoeg sprak haar vader nauwelijks Frans. Wel had hij een Schots accent als een oordeel.
Het huis staat te koop, tip voor de liefhebbers, want ze gaan terug naar de kou en de midgets vanwege heimwee van de jonge moeder.

Kaashandel overbuur
Die kaashandel aan de overkant liep voor geen meter: communiceren, vrouwtje!

Nu had ik geen idee meer wat ik ook alweer in de dozen had gestopt, veel glaswerk van oma en Jenneke en nog meer. De oude markttafel zag er keurig uit met een wit laken (wie gebruikt nog gewone lakens?) en daarop zette ik na een poetsbeurt alles gezellig bij elkaar. De zon scheen, ik kletste met de voorbijgangers, waaronder feestgangers van de dag ervoor, buren, familieleden van de buren en andere bekenden die ik in de loop van de tijd had opgedaan.

Glaswerk
Glaswerk

Toen Saar en Siebe even kwamen kijken, was ik halverwege en had alweer het een en ander verkocht. Saar bleef, plakte overal prijsjes op (glazen 50 ct, bij 6 of meer kwantumkorting, zilveren toeristenlepeltjes 20 ct, enzovoorts), want we hadden zelf bemerkt dat de drempel laag is, als je van tevoren weet wat je moet betalen. Bovendien wilden we vooral lol hebben en de mensen en onszelf blij maken met koopjes. Des petits prix!
Mensen vriendelijk aankijken en een praatje beginnen, echt, dan loopt de handel vanzelf, iets dat kaasvrouwtje nog niet helemaal doorhad, want ik heb daar nauwelijks klanten gezien. Tant pis, maar wij hadden het geweldig druk, vooral ook met praten en inpakken. (Het feest van zaterdag was om 12:00 uur ondertussen gewoon weer opnieuw begonnen, met ap?©ro en alles derop en deraan, bleek na een telefoontje met het thuisfront.)
En jawel, de klassieke Hollanders waren langsgekomen, die met harde stemmen lelijke dingen zeiden over onze handel, toen ik even drinken aan het halen was. Saar lachte zich een deuk.

Oldtimer gespot
De auto van een oud-klasgenoot van buurman R., die zelfgemaakte houten agrarische schaalmodellen van paard en wagen verkocht

Toen om een uur of 5 de verkoop stagneerde, gingen we geld tellen: 100 euro, de portemonnee was niet meer te tillen! Nu jij weer, kaasvrouw!

Ik reed de eend weer voor, Siebe bleek ook weer te zijn gearriveerd, we pakten in, ik nam hartelijk afscheid van mijn brocantecollega’s (kuskus), wenste mijn Schotse familie een mooie toekomst en reed met Saar tevreden naar huis. Schor en doodmoe. Volgend jaar weer.