Tag Archives: bureaucratie

Bureaucratie

The English Library in Dun le P.
De Engelse en in de achtergrond de gemeentebibliotheek

Omdat ik het hem beloofd had, bracht ik laatst een selectie van de Engelstalige boeken van onze buurman D. naar de Engelse bibliotheek in Dun. Die bibliotheek staat naast de gemeentebieb, die gevestigd is in een deftig herenhuis, terwijl de Engelsen in een soort luxebarak zitten.

De English Library maakt onderdeel uit van de Entente Cordiale, een organisatie waar de vrouw van de notaris me enthousiast voor probeert te maken door me elke keer te wijzen op activiteiten, als ik haar op de markt of ergens anders tegenkom.
Ze geven cursussen Engels, is dat niet iets voor je? vroeg ze laatst nog, maar een cursus gevorderd Frans idioom leek me een beter idee.

Ik moet bijvoorbeeld nog altijd het juiste voorzetsel opzoeken, als ik een brief schrijf, wat laatst moest om het geld terug te krijgen, dat me bij de inschrijving van satellietprovider (sat2way) was beloofd:
Als u zich voor 1 november inschrijft, ontvangt u 60‚Äö?ᬮ!” Yeah, right.

Eerst probeerden ze er onderuit te komen, omdat het aanbod tot en niet tot en met 31 oktober zou gelden, wat natuurlijk onzin was. Ik had gelukkig een screenprintje van de site gemaakt, die alweer was veranderd.
In plaats van niet lullig te doen, maar gewoon normaal door te komen met die pegels, wilden ze weer allerlei flauwekulkopie?´n van nutteloze papieren hebben, per post, nondeju, want al die papieren hebben ze gewoon daar. Om gek van te worden, die vastgeroeste bureaucratie.

Ja, wat is dat toch? Wat doen ze met die papieren? Bewaren? Ik ben benieuwd of en wanneer de poet doorkomt. Maar goed, ik moest het woord inloggen hebben: se connecter sur. Op dat sur zou ik nooit zijn gekomen, bedoel ik maar.

Barn Swallow
Nummertje 3 is ook binnen

In de bibliotheek waren drie mensen, een vrouw aan de computer en twee mannen die non-stop met elkaar kletsten in een Engels met een accent, zoals je het zelden hoort. Na een beetje schakelen in het taalgedeelte van de hersens, begreep ik in ieder geval iets.
De langste man begon zich ondertussen met een vinger te krabben, zo’n beetje tussen broekzak en gulp in.
Hij had denkelijk jeuk, hoe zuidelijker je komt, hoe onbeschaamder mannen publiekelijk in die buurt aan het potelen zijn, dacht ik en wendde mijn hoofd af.

De twee anderen staarden er ook naar, tot de vrouw vroeg wat hij in godsnaam aan het doen was.
Zijn gulp staat open, verklaarde de lange en wees met de potelvinger naar de kleinere man, ik wilde hem er discreet op wijzen. Oh, op die manier.

Deux Deudeuches
Twee 2cv’s, 1 lekke band

Toen ik weer thuiskwam, riep buurman P me: je pakket is aangekomen!
Hoera, ik had in het kader van de 2cv opknappen weer een aantal onderdelen besteld, zoals een rechterachteruitkijkspiegel, waarvan ze helaas de bijbehorende bout waren vergeten bij te doen: hoe krijg ik dat ding nu aan de auto?
Of buurman ook getekend had voor ontvangst, vroeg ik. Nee, dat heeft hij zelf gedaan, zei buurman. H?®? Ja, dat had de pakketmeneer helemaal zelf gedaan.

Germinating peas
Erwten ontkiemen in een koelkastbak gelijk een bruine boon in een sponzedoos

Ik bedoel maar: ??f de instanties willen 5 kilo nutteloze papieren van je, ??f ze slaan die fase helemaal over. Ik ben een boon als ik er iets van begrijp.

Nu hol ik even door het bos met de honden en ga dan weer aan de keyword&captions. De tuin moet tot vanavond wachten, als de kippen in bed liggen, wat goed uitkomt, want het is warempel veel te warm om overdag op het land te werken.

Chickens in the kitchen garden 2014
Mijn tuinhulpjes op een rij

Later in de week: Bleu verstaat geen Frans!

Postzegels

France, La Creuse
Het postkantoor en de kerk in maquettevorm

Ik was in de eend op weg naar mijn bejaarde vriendin L., toen ik me herinnerde dat we nog postzegels nodig hadden en niet zo’n klein beetje ook. Weet je trouwens hoeveel een brief van FR naar NL sturen tegenwoordig kost? Tot 20 g is dat 75 centimes, nou vraag ik je, wat een schrikbarende inflatie heeft daar plaatsgevonden, vooral natuurlijk omdat geen mens ooit meer een brief verstuurt, dus het is ook niet zo, dat je er geleidelijk aan went.

Het postkantoor in Saint Sulpice is feitelijk een kamertje met een strategisch geplaatste tafel, waar de postbeamte achter zit, het lijkt meer een spreekkamer dan een postkantoor. La Poste heeft tegenwoordig het onzalige systeem dat haar werknemers moeten rouleren en daarom zit er elke keer weer een ander gezicht. Dat geldt ook voor de facteurs, madame Edith zagen we na jaren elke dag, plotseling sporadisch.
Deze mevrouw – ik moest eerst goed kijken of het wel een mevrouw was, ik meende een blauwe Lubbersgloed op kin en bovenlip te zien – was lekker aan de telefoon aan het kwekken met een familielid, zo te horen, want het ging over kerstcadeautjes en het menu van oudejaar.
– Blijf je even hangen, ik ben zo terug, zei ze, lei de hoorn neer en vroeg wat ik wenste.
Postzegels, dertig stuks en dan graag leuke met een plaatje. Ze begon druk te bladeren en vond aardige postzegels met vliegtuigen en Parijse monumenten, van 58 ct, de prijs van een binnenlandse brief. Daar moest dus wat worden bijgeplakt en bovendien waren het er bij elkaar maar 12, meer had ze niet, dus ik kreeg 18 gewone. So far so good. Ondertussen hing haar dochter/moeder/vriendin/buurvrouw nog steeds aan de lijn, waar ik een beetje onrustig van werd.
Hoe moeilijk is het om 12 keer postzegels van 17 ct te pakken en af te rekenen? Dat is heel moeilijk, want die bestaan niet, noch van 2 ct. Wel van 1 ct. Ze begon ze in het wilde weg te tellen. 12 maal 2 keer 1 ct, dacht ik nog, maar ze was al door naar de 5 en 10 ct.
30 maal 1 ct, is dertig, mompelde ze, en klopte dat allemaal handig op de computer in, 18 maal 5 ct, klopperdeklop.
Dertig? Achttien? Godallemachtig, het ging helemaal verkeerd. Ik liet haar haar chaotische gang gaan en bedacht dat ik thuis wel zou kijken wat ik nu allemaal had, beter mee dan om verlegen tenslotte, want die open telefoonlijn zat me nog steeds dwars.
– 31 euro en 5 ct, zei haar rekenmachine.
Dat kon natuurlijk nooit, dertig maal 75 ct kan nooit meer dan 30 euro worden, dus ik vroeg om een factuur, die ik in de eend ging nakijken. Toen ik de deur uitging, greep ze meteen de hoorn: daar ben ik weer.

France, La Poste
Jeton van La Poste

Ze had er een grote bende van gemaakt en bovendien bleek dat er aan die vliegtuigpostzegels een Rode Kruisbijdrage kleefde. Ja, dag, daar doen we niet aan! Terug de spreekkamer in, hoewel ik er tegenop zag, want ze hing nog steeds aan de lijn. Ik ruilde de vliegtuigen voor Parijs, wat moeizaam ging, maar goed, eerst terugbetalen, afboeken, terugboeken, opbergen en dan opnieuw beginnen. Dat viel allemaal niet mee. Wel kreeg ik een cadeautje, een winkelwagentje-jeton van La Poste voor aan je sleutelhanger. Daarvoor moest bij ontvangst mijn naam op de lijst worden gezet. Kunt u even spellen?