Tag Archives: buren

Regenjas

Bleu the border
Bleu doet net of hij oplet

De Brahma- en legkuikens zijn nu twee maanden oud en totaal niet onder de indruk van wat dan ook, behalve dan van de oude regenjas van mijn moeder, een girolleskleurige lange jas met capuchon, wat bleek toen ik ze laatst – met die jas aan – ‘s ochtends terwijl het plensde, wilde loslaten: het hele toompje deinsde achteruit in paniek, inclusief de oudjes in het kippenhok ernaast.

Free range chickens
Op naar een wisse dood richting Bess

Goed dat ik dat wist, want ze gedroegen zich een week later als een stelletje su??òcidale lemmingen. Ze hopten vrolijk door de mazen van het gaas de tuin in waarin de honden zijn opgesloten, juist om te voorkomen dat die zich aan de kippen zouden vergrijpen. Ze graasden een beetje rond, keken eens naar Bess, die met een slaperig hoofd terugkeek en niet doorhad dat ze zich aan h?‚Ćar kant van het hek bevonden.

Daar was ik maar net op tijd bij! Ik trok de jas van mijn moeder aan, slaakte een afgrijselijk kreet en ja hoor, ze wisten niet hoe snel ze weer naar hun veilige hok moesten.
Niet dat ze daar nu iets van hebben geleerd, hoor. Ze flikken dat kunstje elke keer. Het tussenhek gaat nu dicht tot ze allemaal te dik zijn om door het gaas te kunnen.

Chickens, free ranging
De oudjes zijn niet zo dom als de kleintjes

Ondertussen had een van twee de oorspronkelijke ziekenboegkuikens – nu ook al weer 3,5 maand oud, dus een dikke vleeschkip – het in haar hoofd gekregen dat ik een engerd met of zonder een regenjas was, dus die wilde niet meer komen als ik riep, zelfs niet met lekkers.
De rest staat onmiddellijk voor mijn neus als ik alleen al het gebaar maak iets uit mijn broekzak te halen, maar neen, zij ging er vandoor en verdween in het feitelijk veel gevaarlijker buurbos van de “Schotten”.

4 pullets
Je kon twee maanden geleden al zien, dat ze (linksachter) banger is dan de rest

Toen ik haar ‘s avonds niet op een slaapstok trof, maar in een boom, ja, eigenlijk wel degelijk een slaapstok natuurlijk, maar dan anders, probeerde ik haar nog vruchteloos het hok in te krijgen. Ze liep het hoger gelegen weiland op, ik ook, joeg haar de tuin in, ik er achteraan, zij het weiland weer in etc etc. 20 keer heen en weer en niets anders dan een steeds hysterischer schreeuwende kip, terwijl de haan DSK die zichzelf als Superman beschouwt, de reeds slapende dames in het hok wakker maakte met zijn even hysterische antwoorden (“Ik kom je redden, schatje!”).

Laat maar, dacht ik, dan niet. Dat ging een paar dagen goed, tot een van Sussex Sisters door hetzelfde angsthazenvirus werd bevangen, wegholde als ze me zag en ‘s avonds verdomme naast die schijtlaars in de boom zat. Toen had ik er genoeg van. Voor je het weet is het een rage.

Chicken feathers
Bleu was here

Ik joeg ze uit de boom – de rest van de kippen was al naar bed – en haalde Bleu, die onmiddellijk begreep wat hem te doen stond, hoewel hij heel goed weet dat kippen jagen verboden is. Hij pakte als eerste de Sussex en liet haar weer los toen ik haar vast had. Het beest mankeerde niets behalve dan een hartverzakking en een paar losse veren.

Ik zette haar in het kippenhok en wilde me net op operatie vleeschkip storten, toen buurman F. plots in de tuin verscheen, terug van zijn verblijf in Ch?¢teauroux.
-Lekker weertje, h?®? zei hij en kijkend naar de pruimenboom: goh, alle mirabelles zijn geoogst, wat heb je ermee gedaan, een taart van gebakken?
Ondertussen had Bleu de luid kakelende kip gevonden en moest ik me haasten om te voorkomen dat hij haar in zijn enthousiasme per ongeluk zou vermoorden.
– Neen, riep ik, ik heb ze geweckt, en ik struikelde en viel bovenop Bleu, met mijn armen en gezicht vol in de brandnetels en ontzette de kip, die zich verlamd van angst eindelijk koest hield.
РOK, zei buurman, fijne avond, h?® en tot morgen! En sjokte weer van het terrein af.

Ja, dag buurman, tot morgen. Toch vraag ik me nu af: is hij wel helemaal goed, onze buurman. Dat is niet zeker.

Maar de kippen gedragen zich weer normaal, op vleeschkipje na dan, die nu voorlopig in een konijnenhok zit tot het arme dier geslacht wordt. Heeft ze toch gelijk doodsbang van me te zijn.

Vertrokken

10 days old quails in a box
Naast 19 jonge kippen ook nog 23 kwartelkuikens, waaronder een mini-exemplaar

Ik heb echt helemaal nergens tijd voor, ondanks het feit dat ik om 05:30 of 06:00 uur opsta. Het is gevogelte verzorgen, honden uitlaten, tijdens dewelke wandeling ik ook nog gigantische hoeveelheden girolles verzamel – want wat een fantastisch girollesjaar! – als het geen bramen zijn of allebei, en dan nog een beetje werken, koken, aardappels uit de grond rukken, girolles schoonmaken en invriezen en huppetee, weer honden uitlaten inclusief paddenstoelen plukken. Of bramen. En die weer inmaken of tot jam verwerken.

Tussendoor was er tot ieders en mijn verdriet de begrafenis van onze lieve, arme Dierenfluisteraar, die van een ladder was gevallen, ongelukkig op een blok hout was terechtgekomen en zijn wervels zo verschrikkelijk had beschadigd, dat hij vanaf zijn nek volledig verlamd was.
Ik hoorde de traumahelikopter over ons huis vliegen. Hij praatte nog een beetje in het ziekenhuis, vertelde zijn dochter, maar hield daar ook mee op en vertrok tenslotte, zoals ze dat hier noemen.

My favorite farm
Al eerder gepubliceerde foto van de Dierenfluisteraar, mijn lievelingsboer, op zijn erf

Hij runde op zijn 85ste in feite het huishouden en de boerderij van de familie, die ochtend had hij net nog 30 slaplantjes in de grond gezet, terwijl hij de week ervoor net het houthakken had afgerond. Stookhout voor zijn eigen huis en dat van z’n kinderen en kleindochter.
Hij stond om 03:00 of eerder op, sopte de vloer, gaf alle honden, katten en boerderijdieren te eten, haalde ze koeien en molk ze, bracht ze naar het weitje een berg verderop, zodat hij om 06:00 even een kopje koffie kon nemen om daarna aan de volgende taak te beginnen: hooi binnenhalen, omheining repareren, boodschappen. Enzovoorts.


Zoals hij dagelijks zijn koeien ophaalde

De kerk zat stampvol en de mensen stonden zelfs buiten in dikke rijen. We dachten allemaal dat hij net als zijn moeder en grootvader 100 jaar of ouder zou worden.
Nu ga ik hem nooit meer tegenkomen. Het is verschrikkelijk. Hoe moet dat nou verder met zijn familie?


Jean de Dierenfluisteraar in een filmpje misschien wel 8 jaar geleden

Einde

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
Interieur van de laatste winkel van de bourg

Voordat we naar de begrafenisdienst van de broer van buurman P gingen, deden we eerst het laatste winkeltje in Saint Sulpice aan, dat tot ieders verdriet een opheffingsuitverkoop houdt, want ‘La Marthe“, zoals ze genoemd wordt, is weliswaar hersteld van het ongeluk (beenbreuk door een val uit een kersenboom) van juni vorig jaar, maar is volgens eigen zeggen niet helemaal meer de oude. Ze loopt al aardig tegen de 80.

We, dat waren vriendin P, haar zoon JP en ik. Toen de winkel vorig jaar dicht was, hebben Marthe’s zus en zwager jammer genoeg de boel daar uitgemest, maar godzijdank begonnen de stapels verpakkingsmateriaal zich alweer te vormen.

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
De toonbank waarop de berekeningen met staartdelingen worden uitgevoerd,
30% korting!

Of ik foto’s mocht maken van dit laatste bolwerk van de 19e eeuw, deze vertederende Winkel van Sinkel, waar werkelijk echt alles te koop is, of was, want de voorraden worden nu niet meer aangevuld.
Dat mocht. Ik gaf haar uit pure vertedering een paar ferme bises op de glanzende wangetjes, die iets steviger waren door de goede verzorging en dagelijkse maaltijden van ziekenhuis en revalidatiekliniek.

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
Tafelkleden, de laatste!

Vriendin P kocht een paar speciale bocaux die alleen nog daar of tweedehands te krijgen zijn en ik nam een tube kachelglans voor de cuisini?®re.
Door de aanwezigheid van mijn buren durfde ik niet brutaal genoeg te fotograferen, dus ik ga deze week nog even terug. Ik kan wel een nieuw plastic tafelkleed gebruiken.

Interior of the window of the last shop in Saint-Sulpice le D (23)
Waar is mijn bril? Op de weegschaal, Marthe, logisch

Omdat we natuurlijk veel te vroeg waren, liepen P en ik door naar de begraafplaats om de doden gedag te zeggen. Ze werd bij het graf van haar man weer overmand door emotie en verdriet, terwijl een ijskoude Binnenwegwind aan onze kleren rukte en de kunstbloemen her en der over het grind liet rollen.
Ik wilde perse naar vriend Raymond, die volgens de mensen “dans la terre” lag, dat wil zeggen niet in zo’n betonnen familietombe. Dat leek me wel bij hem passen, tot ik de puinhoop zag, een afgrijselijke modderpoel, waar pas iets aan kon worden gedaan als het was opgehouden met regenen, aldus de cantonnier, oftewel Franck J. (die mij laatst gratis en voor niks 2 dwerggeitjes aanbood, waarvan er jammer genoeg 1 een bokje was, dus ik moest tot mijn verdriet weigeren)

Na ook Simone’s graf te hebben begroet, liepen we terug naar de kerk, waar het al drukker werd. Ik zie altijd dezelfde mannen, meestal boeren, die bijvoorbeeld ook bij de begrafenis van m?¬Ære Giraud waren. Dit zijn duidelijk de gelegenheden waar je elkaar spreekt, even uit de tredmolen van het boerenbedrijf en het versterkt het gevoel bij een commune te horen, wat zich voortzet tijdens de kerkdienst.

Church in Saint-Sulpice-l-D (23)
Wachten op de overledene

Ik – reddeloos verloren ongelovige – volg de rituelen altijd als een Margaret Mead en snap emotioneel niets van de symboliek, wel van met zijn allen bij mekaar zijn. Zo’n dienst probeert de de achterblijvers te troosten, door te zeggen dat er een eeuwig leven is en dat ze elkaar zullen terugzien, als de tijd daar is. Tja.
Alles wat er wordt gezegd is ingegeven uit angst voor de dood, feitelijk doen al die woestijnreligies dat, het hiernamaals eeuwig leven 75 maagden enzovoorts enzovoorts en bij deze bijeenkomst wordt een arme joodse jongen aanbeden, ook al uit de dood opgestaan en de zoveelste messias op rij.

Neen, dat is niet waar, eigenlijk gaat het over zijn moeder, een veel ouder geloof natuurlijk, Moeder aarde, Gaia, noem de namen maar op. Een moedergeloof vind ik weer wel logisch, want ik roep nog steeds in angst of pijn: Mama!
Maar wat een fantastische PR en marketing, die woestijngeloven, daar zouden de mensen zakelijk gezien nog wel iets van kunnen opsteken.
Maar dit even terzijde.

Handel

Quinze ao?ªt 2013
De fijne geuren van ronkende tractoren

Aan het eind van de brocante op donderdag was ik gevloerd. Toen ik om 8:00 (na al een halve dag dieren doen) de feeststraat van de Bourg binnenreed met de eend tot de nok, wat zeg ik, tot boven de nok gevuld met onzin, zag ik alle toetjes net als de vorige keer blij verrast lachen. Ik regelde een plek aan de kant waar ‘s middags de zon niet komt en terwijl ik mijn handeltje aan het opzetten was, verkocht ik al het eerste voorwerp, een derdewereldvogelkooi, die hier in huis stond, waarschijnlijk door kinderarbeid gemaakt.
En toen volgden 9 uur van praten, kletsen, lachen, onderhandelen, verkopen, inpakken, herschikken, praten en kletsen. Nu is kletsen mijn middle name, dus feitelijk ben ik geknipt voor dit werk, alleen het zakelijke, dat lukt weer niet.

France, drawing/pig
Piglet van de familie Feyt

Iedereen kwam langs, de 2taktkoning met zijn vrouw, die onmiddellijk een stuk voor twee dwazen voor me opvoerden, zodat de stemming er al meteen inzat, we lachten en lachten en boden tegen elkaar op in flauwe ongein. Hij sleurde een net aangeschafte schommelstoel (15‚Äö?ᬮ) achter zich aan, hij gaat immers bijna met pensioen, want hij is bijna 60, stokoud, been in het graf (lachen!), dat wil zeggen dat hij ook in 1953, of in 1954 is geboren, geen wonder dat Frankrijk het economisch zo beroerd doet. (Neen, dan Nederland.)
Zij wilde een prentbriefkaart van bovenstaand varkentje, want dat deed haar denken aan haar man ‘s ochtends (gillen van het lachen).
En zo ging het door. De buren liepen langs, de werkster van buurman P., de dochter en kleinzoon van vriendin L., de halve familie van de Dierenfluisteraar, het echtpaar dat vroeger ook bordercollies had, mijn nieuwe bff met haar man, die lekker veel kocht, de burgemeester natuurlijk, enzovoorts. En talloze onbekenden.
Twee keer is het me overkomen dat de mensen vonden dat ik te weinig vroeg, dat ze zelfs na een half uur terugkwamen om het bedrag te verdubbelen. Is dat aardig of niet?

Het grootste succes waren gek genoeg de prentbriefkaarten die als promotiemateriaal voor mijn artistieke producties bedoeld waren. Ik had op het laatste nippertje een stapeltje bij vertrek meegegrist, de kippenserie ontbrak, en ze mochten er een uitkiezen en meenemen, maar de mensen wilden ze allemaal en er grif voor betalen. Ik heb gisteren meteen voor volgende keren 200 stuks bij de Lidl laten drukken, dan print ik hier op de achterkant zelf mijn gegevens en van die streepjes, dat het precies een echte kaart lijkt.

Quinze ao?ªt 2013
Zelfportret in de niet-verkochte spiegel

Waar buurman F. echter bleef, dat was de vraag. Die had het al een jaar lang wekelijks over de brocante en wat hij zou gaan verkopen, namelijk 1 ding, een roestige handbediende draaiende tafelslijpsteen, maar niks naks noks, hij verscheen niet. Ik hoorde de volgende dag van de andere buren dat hij voor de zoveelste keer doodziek (constant duizelig en daardoor brakend) in bed had gelegen en niet in staat was geweest te rijden. Naar de dokter, neen, daar kon hij aan beginnen. iedereen schudde zijn hoofd bij zoveel halsstarrigheid. T?‚Ñ¢tu comme une mule is al jaren het oordeel. Hopeloos.

Ondanks dit vooruitzicht probeerde ik het ook nog een keer, maar neen, het was al over, en trouwens, er was geen dokter in Puy-L?©ger. Wat, is hier geen dokter, wat krijgen we nou? Schande, geen dokter in een gehucht met 15 man, waarvan de helft boer is, daar zou Sarko Hollande iets aan moeten doen.
Toen ik hier verslag van deed aan buurman P., had hij het niet meer van het lachen, hahaha, die moest aan zijn zoon vertellen, dat was een goeie! “Er is geen dokter in in Puy-L?¬©ger”, hahaha! Hij bleef maar schateren en het herhalen.
Ik dacht wel dat hij dat grappig zou vinden, zei ik. Zei je grappig? Ik vind het geweldig, fantastisch, dat moet ik Pierre vertellen, hahaha!

Maar triest is het natuurlijk wel, als je erover nadenkt. Maar heeft het zin nog een keer aan te dringen? Neen. Ik heb het gisteren wel nog geprobeerd, maar heb het nu opgegeven. Zijn vrouw zat er zoals altijd bij en keek ernaar, met tranen in haar ogen. Huilen helpt niet, hoor. Grof geweld misschien.

Later meer over anderen, nu moet ik verder met de voorbereiding van een handeltje online, waarover later ook meer.

Hup! Aanpakken!

Red cabbage plant in the potager
Rode kool naast de aardappels

– Wil jij nog een paar rattes, vroeg ik aan vriendin P., een sneu netje met 10 griezelige rimpelaardappels omhooghoudend. Nee, haar rijen zaten vol, maar hoezo, ik had toch plek genoeg? Dat klopte, maar ik kon eenvoudig de moed niet opbrengen nog een keer me een weg door loodzware grond met louter boomwortels heen te spitten.
Nou ja, zeg! Vooruit! En ze greep haar spa, stormde naar mijn aardappelveldje en spitte in 6 minuten een verse rij lekkere vette aarde voor me om, sloeg er gaten in en riep, kom op met die patates! Ik kon alleen maar gehoorzamen en me heel stads en slap voelen.

Cherry tree cut by the neighbour
Omvallende bomen

Vervolgens zat ik een dag later met die omgezaagde bomen in mijn maag, die buurman – al weer 14 dagen geleden afgereisd naar de grote stad – in allerlei willekeurige lengtes had gezaagd en die daar maar op het gras lagen te liggen, waardoor maaien onmogelijk was geworden. Het gras is het enige dat samen met de brandnetels en het kleefkruid uitmuntend groeit.
Ik kon de aanblik niet langer verdragen en begon een beetje lullig met takken te slepen richting niet brandende brandstapel uit het vorige stukje. Vriendin liep langs op weg naar de kudde achter en zei, ik help wel even en ja, daar ging ze, greep de ene loodzware stam na de andere en maakte er een mooi stapeltje van, 30 seconden en schoon is uw kunstgebit met DANCLAN. Ze is nota bene uit 1940 en heeft stalen spieren, hoewel dat nu een stuk minder is, beweert ze zelf.

Aanstekelijk is het wel, die tomeloze energie.

Firewood
Nette stapels