Tag Archives: c?®pes

Een mandje

Ceps
Verse boleten

Afgelopen twee weken ben ik vòor en na het werk en in het weekend alleen maar op cèpesjacht geweest, natuurlijk samen met Bleu, die hors piste het allerfijnste uitlaten van de wereld vindt. Ik ook, eigenlijk.
Hij verdween laatst weer eens voor het eerst sinds jaren spoorloos en reageerde op geen fluit of roep.

Dat moet een hert geweest zijn, dacht ik, haalde mijn schouders op en ging door met het scannen van de boslucht met mijn neus, want zo doe ik dat: ik ruik ze.
Ik zou er zonder neus nooit zoveel vinden en ik moet soms wel vijf keer goed kijken, voordat ik de paddenstoel eindelijk eens zie. Ze vermommen zich als ze jong zijn vaak als kastanjebladeren.

Ceps
Een paar verse van gisteren

Ik begon na tien minuten afwezigheid van mijn beste kameraad mijn concentratie een beetje te verliezen, tot ik gekraak van takken hoorde en nog net opzij kon springen om een dikke ree te ontwijken die mij ook niet had gezien.

Dat was alweer de derde keer dat ik bijna omver werd gelopen. De vorige keer schraapte een reetje mijn achterste (p.i.), toen ze de weg overstak tussen Bleu en mij met Bess aan de riem.
Mij lijkt tam zijn evolutionair niet al te slim met het oog op jagers.

Vijf minuten na dat hert kwam Bleu onder de modder en versierd met bramentakken doodmoe aanzetten. Prutser. We sukkelden weer naar huis met twee grote zakken vol boleet.

Our village in France
Uitzicht vanuit boletenbos

Omdat ik er veel teveel had, besloot ik de mooiste paddestoelen onder mijn liefste klantjes te verdelen.
Criteria waren en zijn: niet zelf meer kunnen zoeken, geen kinderen die dat doen en in een vorig leven wildplukker geweest zijnde. Alleenstaanden krijgen voorrang. Klojo’s komen niet in aanmerking.

Ceps
Een kleintje

Alles werd met vreugde in ontvangst genomen, tot ik bij de gebochelde kwam, die er éen had besteld, en voor wie ik een werkelijk topexemplaar van 400 gr had gereserveerd, een dikkerd, niet aangevroten door naaktslak en/of zwarte torren + een kleintje om de halve kilo vol te maken.

En wat was haar reactie? “Oh, wat is dat, ééntje? Ik had eigenlijk een màndje in gedachten.”
Ik kon even niks uitbrengen door deze schandelijke ongerijmdheid, vooral ook omdat ik speciaal was omgereden om haar die bos-schat meteen te overhandigen vanwege beperkt houdbaar.
Eens maar nooit meer dus. Vinkje achter de naam. Tjonge, jonge.

Chicken and chicks
Gezellig met moeder Molly in het zonnetje

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na mijn laatste werkdag voor mijn vakantie van een paar weken, toen buurvrouw P me toeriep:”Je kip is vermoord! En de kuikens kan ik niet vinden!”
WAT??
Wat was er gebeurd? Twee onbekende loslopende jachthonden hadden zich vergrepen aan die arme gehandicapte Molly, die geen schijn van kans had, omdat ze niet echt kan vliegen, noch (door haar korte pootjes en misvormde tenen) hard kan lopen. De kleintjes hadden zich dankzij het feit dat ik het gras al lange tijd niet had gemaaid, kunnen verstoppen en mankeerden niets, behalve de schok dat ze geen moeder meer hadden.
Ik vond de kop van Mollie met nog een stuk ruggegraat op het pad naast de schuur. Ik kon alleen maar vloeken.

Chicks hearing a crow
Kraai in zicht!

De eigenaar meldde zich niet en na ze een dag en een nacht in een lege stal te hebben gehouden, heeft JP ze de deur uit geschopt. De kleintjes hebben zich nu volledig op mij gestort en laten ze makkelijk pakken, sommige springen al op mijn hand om opgetild te worden. Ze slapen ‘s nachts met een kruik in het oude caviahok en blijven roepen om hun moeder, ook als ik de gordijnen al heb dichtgedaan.

Gelukkig hebben ze een niet al te best geheugen. Dat heet dan Natuur.

Slakken

A cep.

En wat ging er door u heen, toen u hem vond?
Ja, ik was natuurlijk heel erg blij. En opgelucht.
Opgelucht?
Dat de druk nu van de ketel is. Dat er vast nog meer zijn. Het is een wonder dat ik hem ?¬?berhaupt vond.
Hoezo?
Hij lag onder een berg naaktslakken, die ik eerst allemaal een eind het bos in moest katapulten.
Oh.
Ja. Er zaten ook van die hele kleine grijze bij en dikke zwarte met een luipaardpatroon. En dan nog wat van die gigantische oranje, die ook nog eens een potje aan het paren waren.

Ik denk niet dat ik hem opeet.
Ik ben geloof ik een beetje misselijk.

Vorig jaar ergens in Frankrijk

Behendigheid


Bleu doet hele slome behendigheid in het bos

Een klein filmpje tussen de bedrijven door. Elke avond laat ik de hond in bovenstaande apenkooi uit en speur ondertussen naar kastanjes en paddenstoelen. Die c?®pes, ik weet het niet.
Ik heb een bepaalde vindplaats vanaf begin juli bijna dagelijks gecheckt, tot mijn geduld eindelijk afgelopen zaterdag beloond werd met een paar dikkerds op een kluitje (foto onder). Let ook op de ene girolle, die zich daar in de buurt ophield. En dat was het dan.
Elke vierkante meter van het bos achter ons dorp heb ik afgesnuffeld, maar helemaal niks. Ja, girolles en girolles en nog meer girolles. Ook lekker, hoor.

Ceps and other autumn things

Wat betreft de katten: dankzij een aantal heel erg lieve en gulle mensen is het gelukt een enorme katteninvasie te voorkomen en de diertjes, die nu niet worden geboren, te behoeden voor een leven van zwerven, asiel of erger. Ik bedank iedereen nogmaals hartelijk. Aan de beloning wordt gewerkt.

Vrijdag om 9:30 worden ze nuchter verwacht in Dun le Palestel. Dat nuchter-zijn en het vervoer is nog een andere kwestie. Het zijn buitenkatten die echt nooit binnen willen komen. Ik denk dat ik ze donderdagavond als ze komen eten, opsluit in de salon, de enige ruimte waar geen ontsnappingsmogelijkheden zijn en/of honden. En daarna nog eventjes in een transportmandje zien te proppen, haha.

Nu moet ik weer hollen, later meer, over de doop van de kleine Inez en over vriendin Lucienne in het maison de retraite.

Het gulle bos

Mushrooms vari?©s
Vandaag gevonden en in stukken gehakt

Ik kom wel weer om in de paddestoelen, net weer een vette pan vol. C?®pes, parasolzwam, mousseron, alles door mekaar. Je ken alles hier gewoon gratis uit het bos halen. Misselijk van de enorme kastanjes. Buurvrouw P. heeft me net een potje kastanjejam gegeven, om te proberen.
– Ik weet niet of het lekker is, hoor!
Dan behoor je te zeggen: Il n’y a pas de raison, want dat zegt men hier altijd op die vals bescheiden onzin.

Als ik een keer te vaak Dank je wel zeg, zegt ze: Tu parles!
Wat betekent dat? Ik zou zeggen: “Zo kan die wel weer!”

On mange bien

Cep, Porcini, C?®pes

Ik werd vanochtend weggerukt van mijn ontbijt voor de paddenstoelenjacht met onze buurvrouw P. Dat leverde na een trage start uiteindelijk op de laatste geheime plek toch een grote stapel lekkers op. Ik ben zo dom geweest alleen maar naar de grond te staren in plaats van de locatie in mijn geheugen te prenten, sukkelige toerist die ik er ben. Ik volgde buurvrouw trouw als haar hond R. en was wel heel erg blij toen ik mijn eerste echte c?®pe vond. We klauterden over omgevallen bomen, kropen onder schrikdraad door en liepen tenslotte dwars over de velden weer terug naar huis. Zodra de koeien, die in de wei stonden waar de waterleiding was gerepareerd het vrouwtje zagen, begonnen ze meteen om aandacht te loeien. Waarom? Joost mag het weten.

Ik mocht de hele oogst houden en zocht op internet een methode om ze te drogen. De ouderwetse manier is ze in plakjes te snijden, ze aan een touwtje te rijgen en ze dan boven de cuisini?®re te hangen. Daar hebben we dus niks aan, want die brandt niet. Diezelfde plakjes paddenstoel kun je ook op een rooster leggen in een oven van 60¬?C. Volgens de instructies duurt dat minstens 6 uur, want het moet langzaam gaan, anders bak je ze. Je kunt ze trouwens aan datzelfde touwtje of op dat rooster ook in de hete zon leggen. Ook voorlopig niet mogelijk.

Drying ceps

De rest van de paddenstoelen zijn (of is) in de boter gebakken en ingevroren. E?©n portie is in de pasta met room gestopt. We aten er een sperziebonen-Krimsla bij. Die Krim, dat zijn die donkere tomaten, waarvan ik de zaadjes alweer veilig gesteld heb, want tjonge, die is smakelijk, die moet volgend jaar weer.
Hard werken, dat jager-verzamelaarsbestaan. We gaan maar weer vroeg naar bed, want we zijn kapot.

Misschien hebben we dan tijd voor een verslag van het feest van maandag, hoe het Bess verging en hoe de eend toch nog uit het dal van Les Th?©rondels wist te komen.

French beans and tomato salad