Tag Archives: Creuse

Een nieuwe apiculturele ontmoeting

Beehives in a village in the Creuse
Vijf zelfgetimmerde kasten met overwinterende bijen

Ik had aan een lid van het feestcomité, tevens schoonzoon van een klantje èn bekend bij iedereen in een straal van 100 km gevraagd of hij niet nog imkers kende, en ja hoor, hij voegde er nog één toe aan mijn lijstje van twee. Dat maakt drie. Drie imkers in de wijde omtrek! Geen wonder dat ze hier klagen over het gebrek aan fruit.

Deze bijenhouder ben ik gisteren gaan bezoeken, vader van het postmeisje uit het dorp a/d rivier en toen ik hem zag, herkende ik hem van de zomerbrocante van onze gemeente. Hij stond me al op te wachten in dat bekende blauwe Franse boerenwerkpak.
Nee, wacht even, ik herkende zijn gezicht, maar ik wist niet meer waarvan, tot ik in zijn werkplaats zijn houtwerkkunst zag en eindelijk het kwartje viel.
(Nu zoek ik me suf naar mijn foto’s uit 2010, waar hij op staat met zijn houten kunstwerken en die kan ik niet vinden. Google bracht me hier)

France
Ramen voor de bijenraten

We zetten het meteen op een kakelen, want dat ging vanzelf en hij antwoordde op al mijn vragen die, zonder dat ik maar hoefde na te denken, vanzelf opkwamen. 
Hij was pas vijf jaar geleden met bijen begonnen. Ah, dat kwam goed uit, want ik wilde weten hoe hij dat had aangepakt en ook waarom eigenlijk.
Hij had na zijn pensionering als boer een bezigheid gezocht waarbij fysieke kracht niet persé nodig was. Degene die hem zijn eerste kennis had bijgebracht was de derde imker van mijn wenslijstje, die hem meteen ook zijn eerste zwerm cadeau had gedaan. 

Van een oude bijenkast had hij de maten genomen en er een kopie van gemaakt. En nog een, en nog een en nog meer. Zijn schuur en werkplaats stonden vol met ruches, hausses, cadres waarvan hij me precies uitlegde hoe hij die had gemaakt en welke slimmigheidjes er in waren verwerkt. Hij is gewoon heel goed met hout.

Beehive frames
Ik kreeg twee bijenraatramen van hem mee om ze te kunnen namaken

Zijn zwerm had zich het eerste jaar opgesplitst, het jaar daarop weer en zo had hij zijn volkjes uitgebreid.
Hoe had hij dat gedaan, zo’n zwerm vangen, was dat makkelijk en had hij dat van tevoren zien aankomen? Ik vroeg en vroeg en vroeg. Hem de oren van het hoofd.
Meestal ging het goed, maar een keer stonden ze op vertrekken, dus toen hij even een kiep met een borstel ging halen en éen minuut later terugkwam, waren ze nergens meer te bekennen. Meestal houden zich ze een tijdje op op dezelfde hangplek, voordat ze er vandoor gaan. 

Een keer had hij via-via een zwerm gevonden zonder koningin. Hij had ze een raat uit een andere kast met verse eitjes (“brrroed”) gegeven en warempel, de moerloze bijen hadden een koningin weten op te fokken, waardoor ze nog lang en gelukkig leefden.

London
Koolzaadvelden in UK in juni 2013 

Verder hadden we het over bloemen, de wilg, de linde, de klimop, de fruitbomen, en de grote koolzaadvelden, die er elk jaar geweldig uitzien en fantastisch ruiken, maar die zo verschrikkelijk vergiftigd worden door bestrijdingsmiddelen, dat hele bijenvolkjes het loodje leggen. Dat is echt een enorm probleem. Moet je de bijen als kippen ophokken? Dat kan toch helemaal niet.

Hij was degene die de zwerm die ik twee jaar geleden de zolder van onze Salle Polyvalente had zien betrekken, had meegenomen, zonder twijfel op verzoek van zijn schoonzoon, de cantonnier van onze gemeente, die weer met zijn dochter, het postmeisje is getrouwd. Ik vroeg me toch een tijd geleden af of ze er nog steeds zaten, de bijtjes.

Beehive made by a beekeeper friend
Links een minikast voor net gevangen zwermen

Zwermen zijn er genoeg. De kwestie is: hoe krijg je ze te pakken? Dat is allemaal te vinden als je een beetje googelt, dus dat wordt het project in het voorjaar.
Ondertussen bood deze geweldige man aan een bijenkast voor me te maken. Ik denk dat ik dat aanbod ga aannemen. Wat een feest en wat zijn de mensen hier toch hartelijk! Maar deze lieve Creusois is echt uitzonderlijk lief en behulpzaam. Bof ik even!

Top bar hive
Mijn eigen Keniaan

Even tussen haakjes, ik heb al sinds 13 december een Keniaanse kast via de houthandel Coucou, dwz een horizontale met een venster, die erg eenvoudig te gebruiken is, je hoeft niks te tillen en raatramen maken is ook niet nodig, want je legt er gewoon stevige latten op met startwas en hup, daar gaan de bijen.

Die kast heb ik zelf in elkaar moeten schroeven tijdens een georganiseerde middag in het centrum van Guéret, waarover een andere keer meer. Maar twee kasten is natuurlijk beter en drie kasten is best, zie vorige stukje. Je moet op zwermen voorbereid zijn. 
Deze jonge houthandelaar met passie voor bijen, die trouwens hier vlakbij woont, gaf toen allerlei adviezen en tips en ook de raad om niet bij de reguliere imkerij te gaan rondkleppen dat je een horizontale kast hebt. Daar heb je weer allerlei heftige politieke stromingen en geloven, pro’s en contra’s, dat het beter is je snuit te houden. Je steekt er wel altijd iets van op.
Haha, ik lach me nu al een kriek. Ik ben namelijk lid van zo’n club geworden. Die begint eind januari met een heuse imkerschool. Op ouderwetsche grondslag, maar met een depot vol materieel. On verra bien. Als ze maar niet veel gif gebruiken.

Terug naar de ontmoeting. Ik wilde nog wel weten welk hout mijn nieuwe bijenmaatje gebruikte en waar hij dat kocht. Dat kocht hij niet, hij had het gewoon, ze hadden bos bij ons in de buurt, kijk, precies dit bos hieronder op de foto, waar ik gisteren de hond uitliet.

Walking the dog late foggy Sunday afternoon
Zelfde bos waar ik mijn cèpes vind

We roddelden nog wat over gemeenschappelijke kennissen, waaronder buurman Peut-Être, met wie hij in de klas had gezeten. Zelfde geboortejaar. 
– Heeft hij zijn huis al verkocht? grinnikte hij. 
Zie mijn postje Makelaartje, het is toch niet te geloven! Iedereen is op de hoogte van de hersenspinsels en het bizarre gedrag van onze buurman. 
We namen hartelijk afscheid en ik beloofde snel weer langs te komen.

Ik kwam helemaal vol nieuwe energie en blijdschap bij vriendin J. aan, die daar niet zover vandaan woont en ook van dezelfde generatie is. We dronken een kopje thee en kletsten wat. 
Ze had weer een verhaal over de gebochelde en haar familie, die 150 meter verderop woonden.

J.’s schoonvader die bij haar inwoonde, had in de jaren 60 als eerste een TV en net als elders in de wereld, kwamen de buren met open monden het mirakel in bewondering aanschouwen.
En daar bleef het niet bij: elke avond kwam het hele gezin Bochel = 7 of 8 man, tv-kijken, tot de uitzendingen waren afgelopen. Ze dronken en aten er vrolijk op los. 

tvkijken1950.jpg

Screendump van google-plaatjes: TV kijken 1950

Onze J. kreeg er flink genoeg van, maar met haar zachte karakter verdroeg ze deze invasie lijdzaam. Tot mevrouw Bochel zelf op een avond klaagde dat ze het een beetje fris vond en of de kachel niet wat harder kon worden opgepookt. 

Dat was de druppel. Ze hebben de hele familie er in een zwiep uitgesmeten. Ik moest zo verschrikkelijk lachen, hoewel er ook een dieptreurig kant aan het verhaal van de Bochels zit. Dat bewaar ik misschien voor een volgende keer of voor een ander medium. Want het is te erg.

Zelfredzaam

Chickens in the garden
Kijk die verwende kinderen toch weer eens zeuren om snoep

Plotseling is het echt herfst, glashelder en dus een stuk kouder.
We wilden wel eens iets anders, Bleu en ik, dus we namen de auto en reden naar de plek waar een beek door een kleine vallei loopt. Dat piepkleine riviertje vindt o.a. hier in het ?©tang achter ons dorp zijn oorsprong.
Door deze Ruisseau de Champotier lopen we wel minstens vijf keer per week, zoals ik twee jaar geleden al beschreef. Op de kaart kun je zien dat er meer stroompjes samenkomen die zich dan uiteindelijk, niet ver hiervandaan bij de Creuse voegen.

Ruisseau de Champotier
We liepen langs die blauwe kronkellijn

Volgens de zoon van buurman P zouden daar girolles grises te vinden zijn, maar ik heb niets kunnen vinden, niet eens een gewoon melkzwammetje. Misschien had ik de beek moeten oversteken over de gammele plank met een zelfgeknutselde brugleuning. Het was ondertussen zo donker geworden dat er geen foto meer te maken viel, dat doe ik de volgende keer.
Die duisternis kwam ook omdat dat riviertje zich daar in een duizelingwekkende diepte vol bomen bevindt, waar de zon niet kan komen en waardoor ik plotseling door een merkwaardige hoogtevrees werd bevangen.

Ruisseau de Champotier
Aan het begin van de wandeling, Bleu vindt het allemaal dolletjes

Later vandaag gaan we eens aan die andere oever scharrelen, stom natuurlijk, zaterdag, dan zijn tegen de tijd dat wij eens aankomen, alle paddenstoelen al geplukt en bovendien wordt er gejaagd.


Toen het leven nog eenvoudig was

Maar eerst vandaag de kwartels. Als je how to cull quail googelt, kom je er wel achter, maar wil je dat ook? Dat is de kwestie.
Met een keukenschaar het kopje eraf knippen, is misschien snel en effectief, maar daar word ik een beetje misselijk van, Buster Fonteyn. Dan maar methode vriendin P, die knijpt even het keeltje dicht. Oh jee.

‘t Is me ja wat, dat autarkische bestaan.

Inondations

After the flood
Modderstromen in ons dorp

Zoals ik al eerder meldde heeft de regen van twee weken geleden hier in het Beloofde Land nogal wat schade aangericht. In het zuiden regende het nog een beetje door en terwijl de aarde hier in de Creuse alweer kurkdroog is, kun je kano?´n door de straten van Montpellier. Zoek maar op Youtube.

Vriendin P zat enorm te jammeren over bovenstaande modder, want ze hadden op die akker waar vorig jaar de tarwe stond, gras gezaaid bij wijze van teeltwisseling. Dat zaad lag volgens haar nu op een hoopje beneden, maar ik had al v??or de blubber een groen waas zien ontstaan en we kennen allemaal haar optimistische kijk op problemen en rampspoed.

Ik kon er niet veel medelijden mee hebben: haar zoon is in hoog tempo bezig heggen, muurtjes en bomen weg te halen, waardoor de wind, de modder, de regen en de wilde zwijnen vrij spel hebben gekregen.
Het is allemaal kortetermijndenken, het maait makkelijker, je hoeft minder bochten te maken en met de moderne grote machines is het ook wel te begrijpen. Maar stom en voorspelbaar is het wel, blijkt nu.

Repairing the streets
Drie man personeel en ?©entje die werkt. Comme toujours

Vroeger (vroeg?¢h), zei buurman P , waren er heggen ?®n greppels voor de afwatering, ze waren niet gek toen.
En die muurtjes, die prachtige muurtjes, die zeker van v??or de revolutie zijn en die bovendien markeerden van wie welk stukje grond was, die liggen nu aan de kant gesmeten. In het bos zijn ze gelukkig nog overal.
Tijdens de Tour dit jaar konden we zien hoe de muurtjes in Engeland gekoesterd en onderhouden worden en hoe aantrekkelijk dat er allemaal uitziet. Zo zag het er hier ook uit. Vroeger dan. Het is om te huilen.

French landscape
Geen muurtje of heg meer te bekennen, wacht, een heg in de verte

Het landschap hier is sinds de 15e eeuw niet erg veranderd, zegt schrijver Jean-Marie Chevrier in een interview in La Montagne (waarover een volgend keer meer), behalve dan dat de oude aankleding nu aan het verdwijnen is.
Op die lege plek achteraan op de foto boven stond bijvoorbeeld een Romeins ch?¢teau Рik neem aan dat buurman P een castellum, een fort bedoelt Рen de weg ernaartoe was geplaveid met van die mooie Romeinse straatstenen.

Toen we het er laatst weer eens over hadden in het kader van Alles Wordt Maar Zonder Aarzeling Naar De Klote Geholpen, excuse my french, vertelde hij dat de stenen van dat fort gerecycled waren en te bewonderen zijn in de gevel van het pand naast de middelste apotheek in de Grande Rue van Dun en in die van de meisjesschool in Villard.
Dat ga ik dit weekend eens eventjes bekijken, want wanneer heeft dat dan plaatsgevonden? Negentiende eeuw of eerder?

Stone-paved ancient Roman road.
Aarde en grind weggespoeld, oude steen komt tevoorschijn

De weg dus naar dat fort, was in feite de weg van Naillat naar Aigurande, kennelijk een belangrijke route in de tijd van de Romeinen. Bij Cassini kan ik hem zo een-twee-drie niet vinden.

Die weg was verdwenen onder het asfalt of grint met aangestampte aarde, zoals zoveel Romeinse wegen en zoals al eerder gemeld, maar door de stortbuien kon ik laatst toch een glimp opvangen van hoe het was geweest. Er was daar van alles gevonden, onder andere een aantal merkwaardige ijzeren bollen, die de apotheker, die amateur-archeoloog was, zou laten onderzoeken. Nooit meer iets van vernomen. Buurman moest er weer hartelijk om lachen.

Van echte vooruitgang is in dit departement – misschien gelukkig ook maar – geen enkele sprake. Toch maar eens de burgemeester aan zijn lelijke jasje trekken of er niet iets aan die afbraak kan worden gedaan.

Een bak roest

Horses of Le Cheval Rouge, Le Mas Saint Jean, France
De paarden van de manege tegenover de kapel van Le Mas Saint Jean

Gisteren veranderde ik halverwege de late middagwandeling met Bleu van gedachten en besloot de berg helemaal op te lopen naar het gehucht Le Mas Saint Jean en dan de route door het bos, die natuurlijk de kortste is, omdat daar de bochten ontbreken. Het was mooi weer, hier en daar lag nog een beetje sneeuw en we haastten ons niet.

Die sneeuw was de zondag daarvoor in grote hoeveelheden gevallen, waardoor de wegen onbegaanbaar waren, behalve de uitgaande wegen van ons dorp, zoals altijd geveegd door buurman JP, die zijn koeien makkelijk wil kunnen bereiken.
Die zondag zag ik bij elkaar 8 herten (reetjes) in verschillende groepjes, die in hun wintervachtjes decoratief door het witte landschap huppelden. De afstand was te groot om door Bleu gezien te worden, die zich toen maar behielp met twee paarden, die niet eens van hem schrokken toen hij in hun wei opdook en hem met zachte hand weer naar buiten dreven.
De puber meldt zich na zo’n actie heel erg onderdanig bij mij, want kennelijk heeft hij verdomd goed door, dat hij niet heeft geluisterd. Of kunnen honden zich niet schuldig voelen en doe ik weer aan humanizing?

The chapel in Le Mas Saint Jean, France
De kapel staat altijd hetzelfde op de foto

Gisteren liet ik hem maar niet los in het bos, omdat ik geen zin had te wachten tot hij zich na zijn jacht weer kruiperig zou melden. We wandelden over modderpaden tot we de weg bij de kapel bereikten, maakten een paar foto’s en liepen met een omtrekkende beweging weer richting huis. Met we bedoel ik ik.

France, view from Le Mas St Jean
Ons huis is dankzij kale bomen goed zichtbaar

Direct na bovenstaande foto passeerden we het laatste huis met een man en een ongehoorzame Ierse Setter, aanleiding om een praatje te maken over onze gemeenschappelijke problemen. De honden vonden elkaar leuk en besnuffelden elkaar kwispelend door het hekwerk.
Tien meter verder tegenover het huis staat al jaren een Dyane, overgeleverd aan de elementen en omdat ik nu eindelijk contact had – normaal zie je daar geen hond – vroeg ik de man naar de eigenaar. Dat was hij natuurlijk. Aha!
Deze gezellige, naar alcohol geurende meneer had alle kenmerken van een echte Schijf (net als de oud-burgemeester van onze commune uit het iets lager gelegen dorp), overal spullen, die misschien nog tot iets zouden leiden of dienen en naast de auto stonden een cuisini?®re, kasten, wielen, karren en veel roestige zaken waarvan de herkomst niet te herleiden was.

France, lonely Dyane
De roestige Dyane

We gingen de auto samen van dichtbij bekijken. De sleutel zat nog in het contact, een braamstruik had zich op de achterbank gevestigd en het dak bestond alleen nog uit draden omdat de stof was wegge?´rodeerd. Ik mocht hem van hem kopen, zei hij, voor 150 eurootjes, voor onderdelen dan, h?®? Ik zou er eens over nadenken, maar nog interessanter was een omgebouwde eend, met het chassis van de eerste 2cv, die als werkkar had gefunctioneerd, een soort quad avant la lettre als het ware. We kletsen ondertussen gezellig voort, over ons dorp, het leven in de Creuse, de winter, en toen bleek ook dat het huis van onze Engelse buurman van zijn zus was geweest, als ik het tenminste allemaal goed heb begrepen.

France, the old railway fly-over
De toestand van de weg vorige week

Ik ga eens navraag doen bij de 2cv-deskundigen. Als het chassis van die Dyane nou nog in orde is, is die misschien nog de moeite waard. On verra. Eerst maar hier zien te overleven, want het dagelijkse leven kost me daar veel energie en tijd! Dieren verzorgen, kachels aanmaken en aan de praat houden, sneeuwschuiven en boodschappen doen. De boodschappen van vandaag gaan niet door, want er is weer een flink pak gevallen en daar waag ik mijn lieve autootje niet aan.

(Ik bedoel, ik heb helemaal geen tijd of geld om een oude bak op te knappen.)

Sheepdogperikelen

France, one woman and her dogsVoor de kapel van Le Mas Saint Jean halverwege de wandeling

Om Baby Bleu iets te doen te geven ben ik me aan het ori?¬¥nteren m.b.v. boeken, filmpjes kijken en internet in het algemeen om te zien wat tegelijk haalbaar en leuk is. Zo’n border schijnt namelijk te moeten werken lees ik overal, anders gaat hij zelf iets verzinnen. Ik lees daarom van Nij Vyas, Sheepdog Training and Trials, A Complete Guide for Border Collie Handlers and Enthusiasts, ook al omdat ik hier op het platteland zit en de schapen als het ware voor het oprapen liggen.

France, sheepGisteren veekeuring in Dun-le-Palestel op de heetste dag van het jaar

Een paar schapen, dat lijkt me wel wat, want ik zie me al lopen met een kuddetje, terwijl de gazons van de buren en het openbare gras van de commune gratis en voor niks worden bijgehouden.
– Weet je hoeveel die dieren eten? vroeg realistische vriendin P., want wat ga je ze dan in de winter geven?
Nou ja, hooi of zoiets. Hoeveel eten die dieren dan eigenlijk? Lang zoveel niet als koeien of paarden, dacht ik. Ze (de schapen) aten vroeger ‘s winters gedroogde bladeren en takjes van de bomen waarvan de fagots worden gemaakt, vertelde buurman P. me.
Tja, dat is een probleem, vooral als je nu hier in de buurt het gemiddelde weitje of grasveld ziet: br?ªl?©, grill?©, door een aanhoudende hittegolf met zonder regen. Je moet ze drenken (dat kan door naar een beekje te gaan) en nu dus hooi geven, omdat er helemaal niks te meer van een weiland te grazen valt. Daar gaat je wintervoorraad.

Voorlopig lees ik en heb dankzij de site en instructies van Fluitjespiet (“Fluitje voor Borderline honden“) van een bierdop een fluitje geknutseld, waar ik na een halve dag pielen en klooien eindelijk geluid uit kreeg. Dat lijkt op het willen kunnen diabolo?¬¥n meer dan veertig jaar geleden (weet je nog, Ing?), ik zal en moet het verdomme kunnen.

Ik schaam me eigen nergens voor

Gisteren floot probeerde ik gezellig in de auto met de 2e van Mahler mee te fluiten, toen we de kleine Bleu naar de rivier in La Celle Dunoise meenamen. Werd dat op prijs gesteld? Denkelijk niet.
Dat autorijden is ook therapeutisch voor het ventje, want hij kotste de eerste keren na een lange aanloop van kwijl de bank onder. Autostress. Nu hij merkt dat er een koude rivier aan het eind van de rit wacht, lijkt het over te zijn, althans, ik dicht hem allerlei gedachten toe, een typisch gevalletje van humanizing waaraan de client?®le van de Dog Whisperer zich in elke aflevering schuldig maakt.

Kijk hem eens lekker apporteren!

Morgen een klein overzicht van de moestuin, als daar tenminste nog iets van over is, na de aanhoudende droogte en de genadeloze gesel van de koperen ploert.