Tag Archives: dahlia

Peut-être

Dahlia cutting

Buurman weigert te geloven dat je dahlia’s kunt stekken. Zijn buurvrouw in de stad werkt bij het Ministerie van Landbouw (dus ze kan het weten) en die zegt dat dat absoluut onmogelijk is, dahlia’s stekken.
– Ha, riep ik vanmiddag triomfantelijk, kom gauw kijken, ik heb hier het keiharde bewijs, en ik liet hem de onderkant van de bloempot zien waar de verse wortels door de gaatjes tevoorschijn kwamen.
– Zie je nu wel?

Dahlia cutting.

– Peut-être, zei buurman.
Daar kan ik niet tegenop. Ik geef het op.

Vensterbankbezigheden

Garden preparation
Nieuwe a.s. pompoenen uit de oogst van vorig jaar gehakt

Het leek even lente in Amsterdam, maar vandaag loeide een onverwacht ijskoude wind door de straten, die me weer met beide benen op grond plantte. Binnen brandt de centrale verwarming gelukkig, die de pompoenen aan de praat moet krijgen. Wanneer deed ik dat vorig jaar ook weer? Half maart. Nog maar wat wachten, denk ik, anders zit ik weer met veel te grote planten die 840 km over de weg moeten worden versleept.

Garden preparation
Bonen, andere peulen en tomaten

Afgelopen week arriveerden tijdens ons verblijf in Frankrijk de bestelde goederen van Vreeken, louter peulvruchten dit keer, makkelijke planten waar je geen omkijken naar hebt. Ze binden zichzelf heel handig op, in tegenstelling tot tomaten.
Ik verheug me vooral op de stokspekbonen alleen al om de naam, die me doet watertanden. Spek, dat is het. Verder gaat de eerste serie tomaten de grond in, die me vanuit Frankrijk door Jan F. zijn toegestuurd. Volgens Paulette konden ze NU binnen worden gezaaid. Goed. Doen we.

Garden preparation
Dahlia’s staan klaar in de startblokken

Nu moet hier in Amsterdam nog steeds de schimmelende, rotte achtermuur worden gerepareerd en daar zouden de mannetjes deze week over bellen en dat komt verdomde slecht uit vanwege de dahlia’s, die zich precies daar op de vensterbank in de warmte moeten koesteren. Die muur rot al een paar jaar, er zijn er verschillende vage types langs geweest die “het zouden doorgeven”, aan wie in godsnaam dan, vraag je je eigen af, als je er daarna nooit meer iets van hoort. Zwarte gaten en mik het maar achter de stellingkasten.

Ik moet in ieder geval mijn ingevlogen dahlia’s van vorig jaar in de aarde stoppen en stekken, want de buren willen ze allemaal ook. Ik kom om in de logistieke problemen. Laat het maar snel lente zijn, dan kunnen we weg en kan de bende naar buiten. Ik vind het niks, die stad.