Tag Archive for 'deux chevaux'

Kletskoek onderweg

French landscapeUitzicht vanuit de 2cv

De tijd snelt weer als een razende voort, terwijl je hier op het platteland tegelijkertijd overal ruim de tijd voor moet nemen, alleen al omdat alle afstanden groter zijn.
Donderdag deed ik een rondje diversen, te beginnen bij de melkboerderij. Ik heb de weg er naartoe al eerder beschreven: je daalt van ons bergje af, steekt de weg (D951) naar Aigurande over en klimt hun bergje weer op. Als je je omdraait, zie je onze Puy. Het mistte in de dalen en ik moest de lichtjes aansteken, want het zicht was zo’n beetje 3 meter. Bij Giraud straalde de zon tegen een strakblauwe achtergrond.

Mevrouw zat niet op haar plaats naast de koelkast. Haar kruk was weggegleden, nadat hij aan een tafelpoot was blijven hangen, vertelde haar schoondochter desgevraagd. Mag ik van de gevallen bejaarden die van 79 jaar? Kwartet! Zover is het nog niet, de oude dame is nummer drie in de reeks en ze heeft gelukkig niks gebroken, alleen haar rechterkant is zo blauw als de hemel boven de boerderij, zeiden ze. Na nog een gesprekje over koeien met horens (die bijna niet meer zijn te vinden) en wintervacht (Charolais krijgen krullen), die ik allemaal als schildermodel wil hebben, reed ik door langs herenhoeve Le Terail, die ondanks de hoogte in de mist lag, zodat ik niet kon zien of er iemand thuis was.

Horned livestockWeigerachtig gehoornd vee blijft op afstand

Verderop trof ik de voorzitter van de autoclub voor zijn huis, die daar toevallig net op het punt stond iets nuttigs te doen met een tractor. In de aanhanger zat een van de grote Duitse herders, die met zijn tweeën aan een ketting (ieder zijn eigen) uiterst aggressief de boerderij bewaken, en die hier een watje bleek, nog erger dan buurhond Rafale, door sommigen van ons expres abusievelijk Rafel of Ravèl genoemd.

De voorzitter gaf een flinke klap op mijn dak en zei: Mooie bak met roest! en of ik zijn laatste aankoop wilde zien. In de schuur stond een spiksplinternieuwe deux chevaux, twee jaar ouder dan de mijne, maar alles nieuw, geen krasje of foutje te bekennen. Het was model club, dat was weer minder vanwege de vierkante koplampen en dat nieuwe, nee, ik heb toch liever een beetje patina en daar bedoel ik geen roest mee, maar een rimpeltje hier en daar, dat ziet er toch een stuk overtuigender uit, zei de oude vrouw. Ik liet natuurlijk niets merken en sprak mijn bewondering uit. De ALV van volgende week kwam nog even ter sprake, want er waren tegenkandidaten voor zijn functie. Wie zou dat ondankbare werk in vredesnaam willen overnemen?

Het volgende adres was de firma Dubar, waar de kettingzaag opgehaald moest worden. Meneer Dubar dacht dat ik voor de gezelligheid kwam en zette het op een vrolijk kwekken, waar ik meteen gebruik van maakte: of hij nog een tweedehands cuisinière à bois wist en ik legde uit dat de aansluiting naar de kachelpijp door roest was afgebroken en dat hij (zij) daardoor niet meer goed trok.
- Moet je een advertentie bij France Bleu per telefoon aanmelden, riep hij, terwijl hij wees naar de hoek van de werkplaats, waar de radio stond te pruttelen. Aha. Heb je zo’n rubriek ook niet bij Radio Noord-Holland?
Maar was dat ding niet te lijmen of te solderen? Het was gietijzer, en dat was misschien wel met kachelkit (Quoi? Kachelkit!) of mastiek te doen, maar daarvoor moest de kachel uit en dat kwam een beetje slecht uit op dit moment. Hij legde gedetailleerd uit hoe ik dat moest aanpakken en goed, als in de lente de kachel uit kan, zal ik me daar mee bezig gaan houden.

Goats' cheese from the CreuseEen stukje stokoude geitenkaas

Op een lege markt waren de kooplui al aan het opruimen. Geitenmie aarzelde mij bovenstaand stuk kaas te verkopen: hij is van september, je moet ervan houden, hoor! en ze gaf me een stukje om te proeven. Goedemorrege, dat sloeg een gat in mijn slokdarm! Met een slokje wijn en een stukje brood ging het wel gaan (allait bien aller), dacht ik, dus doe maar.

French landscape
Bijna thuis

Vlak bij huis kwam ik in het gehucht La B. onze beoogde fosse-septiquebouwer tegen, met wie ik door het raampje van de eend nog een en ander doornam. Doodmoe en schor van het eindeloze gekwetter kwam ik thuis. Je moet hier geen haast hebben.

Kerstmis, APK en andere zaken

Garden gate
Nieuw tuinhek

We zijn hier al een week en de tijd is niet bij te houden, want er is zoveel te doen, dat we ‘s avonds tot niets anders in staat zijn dan ons in bed te laten vallen. Buurman F. die nu weer met zijn vrouw overwintert in Châteauroux, had me verrast met een tuinhekje, dat hij tegen de moestuinmuur had klaargezet. Toevallig had ik voor hem het fotoboekje over het appelpersen, dat ik weer aan hem kon overhandigen, toen hij gisteren even langskwam, op weg naar familiebezoek.

De fosse septique gaat nu serieus aangelegd worden. Dat is tegenwoordig geen kattepis of kattenpis, zoals sommige mensen zeggen, want alles moet conforme aux normes, dwz zoveel meter van het huis, keukengootsteenwater niet meer de publieke ruimte in, maar ook via de septische tank, die zijn water weer loost in een zandbed, dat op het terrein moeten worden geïnstalleerd. En dat zandbed, daar is zand voor nodig – het woord zegt het feitelijk al – , dat met een vrachtwagen aangevoerd gaat worden, als die vrachtwagen tenminste over het pad het terrein op kan.

Cut a Tree Down Safely
Er is al het een en ander omgehakt

Dat pad is heel romantisch omringd door uitgegroeide hazelaars en andere bomen, waar je niks aan hebt en die die vrachtwagen de doorgang belemmeren, dus die moeten weg.
En daar is Siebe Swart (topfotograaf, bekend van Het Lage Land) nu mee bezig. Hij kettingzaagt en -knipt, slijpt de ketting en na afloop steek ik – branddeskundige – de hens in de stapel takken, die in de loop van het jaar zijn verzameld. Dat lijkt makkelijk en dat is het ook, als de boel tenminste meteen fikt. Nou ja, uiteindelijk lukte het, na veel gevloek, benzine en gemopper.

CT-station
Het arme dier in de keuringsstraat

Ondertussen is kerst gevierd (boomfoto volgt) en de Verjaardag, die allerlei nuttigs opleverde, waarover ook later meer.
Vanochtend vond het tweejaarlijkse hoogte- of dieptepunt plaats, namelijk de APK van de Eend, die ondanks alle successen in de voorgaande jaren, altijd weer tot een gigantische stress leidt. De twee auto’s vòòr me moesten terugkomen voor herkeuring, wat me nog zenuwachtiger maakte dan de vorige keer.
- La Deuche est bonne, zei de CT-iste met een glimlach. Net als twee en vier jaar geleden. Godkristusindehemel. Dat komt, ze hebben de APK-vrije leeftijd precies dit jaar verhoogd tot 30, dwz, mijn 2cv (25) zou er dit jaar vanaf zijn, maar moet nu nog 5 jaar door. Een soort pensioenshit, zeg maar. Nog 2x, als ze boel ondertussen niet weer verhogen.

Hamlet in France in winter
Uitzicht vanuit de keuken

Het weer is gisteren veranderd in een saai en grijs motregengebeuren, maar koud is het niet. Toch krijgen we de cuisinière niet meer zo heet als eerst, omdat de gietijzeren aansluiting naar de schoorsteen in het begin van dit jaar is afgebroken, wat valse trek veroorzaakt. De vraag is nu, kopen we een nieuwe (kan niet want geen geld meer) of zoeken we een 2e-hands? Geen idee. We modderen voorlopig op dezelfde voet voort en stoken de kachel in de salon flink op, die zich nooit meer misdraagt, maar daarentegen een heerlijke verzengende warmte verspreidt. Alle tussendeuren open.

French country road
Donderdag zag het er bij Giraud in Les Vergnes zo uit

En op kerstochtend kon ik bij melkboerderij Giraud gelukkig nog een flinke kip en een pot room voor het kerstdiner bemachtigen en kreeg er uit pure hartelijkheid anderhalve liter melk bij cadeau, die nota bene nog warm was. Ach, wat zijn de mensen hier toch ouderwets vriendelijk!
Iedereen in ons lieve dorp doet het godzijdank nog, we maken ons op voor de dorpsronde van 1 januari en bakken koekjes, muffins, koekhuisjes enzovoorts.
Ik zit nu alleen nog met 1100 tulpenbollen die ik hier her en der ga planten, als een soort kerstcadeau voor iedereen. Ze mogen allemaal op 1 januari zeggen waar ze die precies willen hebben. Ik mis de vrolijke Kwint hier wel.

Eindelijk rust

France,the brake fluid reservoir

Op het dashboard van de eend brandde maar steeds dat ergerlijke rode lampje, waarvan ik eerst dacht dat het de motorolie was, maar neen, het was het niveau van de remolie, bleek na systematisch stekkertjes lostrekken, waar trouwens niks aan mankeerde, de hoeveelheid remolie, bedoel ik. De remedie was: maak het schoon, want het was het verklikkertje dat niet naar behoren werkte, begreep ik na een beetje googlen.
Hoe dan, hoe dan, hoe maak je dat schoon was de vraag, want daar gaf google geen uitsluitsel over, dus ik stelde het maar uit en uit, tot twee dagen geleden, toen ik er eindelijk genoeg van had, want weet je hoe zenuwachtig je wordt van zo’n lampje? Om de twee dagen toch maar weer de remolie controleren, je weet maar nooit.

Ik bekeek de (of het) deksel en peuterde links en rechts met een lucifertje, wreef met een doek en probeerde achter de werking te komen. Nu weet ik eindelijk, dat het hem zat in het witte – vastgekoekte – palletje in het midden van de deksel, en ja hoor, op het moment dat ik hem (of het) er weer opschroefde, sprong het omhoog. Even het dashboard checken en hoera! rust en stilte. Dat rijdt een stuk aangenamer.

Ik schrijf het maar op voor andere eendrijdende tobbers met hetzelfde euvel.

Het gaat maar door

Preserving glass label

Gisteren sloeg ik de wekker dood en schrok toch nog min of meer op tijd wakker voor de tweede ronde aardappels. Deze keer had ik ons eigen mandje meegenomen en een petje van de ACVE op mijn kop, want met dat gebuk en kijken naar de grond viel mijn kuif steeds voor mijn ogen. Dat mandje had ik om het lossen te vergemakkelijken, we vullen een mand en legen die in een stevige zak. Als de mand te groot is voor iemand zoals ik, kost het teveel kracht om dat tot het eind vol te houden. Kwint ging gezellig mee, ving nog een muis(=rat), die hij meteen opvrat en er zat ondanks de ondraaglijke hitte verder zo’n vaart in, dat we alle aardappels die ochtend binnenhaalden.
Iedereen vermaakte zich met de wonderlijke vormen die sommige patatten aannamen. Soms zat er een hele serie Siamese tweelingen en driekoppige monsters op een kluitje en we vroegen ons af of het genetische afwijkingen waren, of dat het aan de grond ter plekke lag.
- Als je aardappels wil, moet je ze pakken, hoor, zei buurvrouw P.
Dat was lief. Ik deed vooral voor de gezelligheid mee, niet om er materieel beter van te worden.

Vandaag bleek de vermoeidheid en spierpijn feitelijk niet aanwezig, dus ik deed allerlei nuttigs en besloot met het oog op het uitje van zondag het grilletje (calandre) van de eend te vervangen. Ondertussen kwam volgens afspraak de zoon van een bevriende boer van het dorp verderop voor een verkennend gesprek aangaande een fosse septic, waar hij verstand van heeft. Twee druppels water z’n vader en een typische Creusois: hartelijk, serieus, open, intelligent en zonder enige dubbele agenda. (De vader had ik ooit in dat dorp tijdens een wandeling aangesproken.) Ik moet nu een stapel papieren bij de mairie halen en dan kijken we verder.

Preserving jars

Toen ik na veel gepruts en gedoe die nieuwe grill had bevestigd en terugkwam van de boodschappen, wenkte buurman P. me. Hij had in de kelder nog allerlei oude weckpotten gevonden, alsjeblieft, ik kreeg ze cadeau. Wat is dat toch voor een heerlijk dorp hier?

Walnuts

Nu moet ik als een gek de appels en perziken verwerken – alles cadeau gekregen – en hop! daar donderen de walnoten alweer naar beneden. De vleeschpotten van Egypte is het hier! Ik kan het bijna niet aan. Morgen maar eerst naar een of ander wielerkoers, dan zien we weer verder. Ik moet al me om 07:30 melden. Op zondag. Het lijkt het platteland wel.