Tag Archives: dichter

Oude spullen

Chickens in the kitchen garden
De moestuin met kippen en in de achtergrond de zijmuur van de schuur

Toen ik zondagavond op het punt stond de kippen naar bed te brengen jagen om ongestoord de prei te kunnen planten, kwam onze vriend en po?®te-paysan Maurice Pasty uit Lafat het tuinpad oplopen.
Hij was bij buurman P langsgeweest en wilde me even begroeten. Dat deze dichter 86 is, verbaast me elke keer. Haal er qua energie en motoriek maar rustig 10 jaar vanaf.
We kletsten een beetje, hij keek nieuwsgierig rond, vroeg of ik dit jaar weer in Lafat ging exposeren en ha, gezellig kippen! We inspecteerden samen de pruimenbomen, die volgens ons nog nooit zo vol hebben gezeten. Reines Claudes en Mirabelles, de allerlekkerste pruimen vond hij ook.
(En nu maar hopen dat er geen vette hagelbui langskomt die een einde maakt aan deze pracht. Ik begin al als vriendin P te denken en te klinken.)

Wat ik ook erg fijn van de mensen hier vind, is dat ze bijna allemaal, op een enkele uitzondering na ik noem geen namen, gewoon verstand van tuinieren hebben en de planten herkennen.
Nu is Maurice natuurlijk behalve dichter ook paysan, die weet in feite alles van het land, het woord zegt het al.

Young prunes

Of ons terrein helemaal doorliep tot daar achteraan bij die heg. Inderdaad. En wat hadden we nog meer voor fruitbomen? Appels, kersen, andere pruimen en aha, een zure kers hier in de moestuin. En wat zien de aardappels er uitmuntend uit! Enzovoorts. Dat in elke afzonderlijke radijs een muis zijn tanden had gezet, vertelde ik maar niet.

barn door

En is die schuur ook van jullie? Yesyes. Ik liet hem het interieur zien, met het stro en de fagots van 50 jaar geleden of meer, de 2cv (30 jaar), de handgemaakte ladders vol houtmijt, de eiken reservevloerplanken, de originele van aangestampte aarde gemaakte vloer en het stalgedeelte (l’?¬©curie). Die laatste ruimte had ik voor mijn denkbeeldige geitjes bestemd. Niet verder vertellen.

– Deze schuur is nog van voor de revolutie, zei hij.
Echt waar? Dat had ik nu nooit gedacht. Ik was stomverbaasd.
Jazeker, en waarschijnlijk was hij nog wel veel ouder. Dat kon je zien aan de deuren, de manier waarop de stenen waren gestapeld, de indeling binnen en de spijkers, die de mensen in die tijd zelf maakten.

barn door
Stokoude zelfgemaakte spijkers

Dat voelde als een cadeau, de leeftijd van de schuur. En dat hij niet had gezegd ouder dan 300 jaar maar van v??or de revolutie, dat kon alleen maar omdat hij dichter is.
Kijk, in zijn laatste bundel heeft hij heimwee naar vroeger:

O?? sont donc ?…

O?? sont donc les jours d’autrefois
Qui restent dans notre m?©moire,
Et racontent parfois l’histoire
De nos soucis, de nos ?©mois ?

O?? sont donc nos villages de Creuse
Pleins de vie ?† chaque saison :
Les foins, la moisson, la batteuse.
Et tous les coeurs ?‚Ć l’unisson ?

O?? sont nos gentilles berg?®res
Qui menaient pa??Ütre les troupeaux,
Parmi les pr?©s et les bruy?®res
Et le doux chant des gais oiseaux ?

O?? sont les paisibles visages
De nos parents, des nos voisins,
Paris vers de lointains voyages
Sur de myst?©rieux chemins ?

A la veill?©e, en nos chaumi?®res,
O?? flambe un joyeux feu de bois ;
O?? sont nos charmantes grand-m?®res
Et leurs histoires d’autrefois ?

Nou, Maurice, al die zaken, die heb je hier nog allemaal bij ons. N’ayez pas peur, zou onze eigen charmante grand-m?¬Ære Germaine zeggen.

Rear side of the barn
De achterkant met de hoge deur voor de hooiwagen en de houten spijlen voor het vee

Po?®te-Paysan creusois

Flowering peachJe reinste Japankitsch hier: bloeiende perzik naast het kippenhok

Het is krankzinnig weer hier, de zon staat maar te schitteren en de bloesem bloeit, voorzover de bomen en struiken niet allemaal nog kaal zijn. Er klopt hier gewoon iets niet, vooral omdat er NB een fikstookverbod van kracht is in verband met de droogte. In maart! Of vandaag april dan. Alleen de boeren mogen vuurtje stoken. Daar ben ik dan mooi klaar mee, met die stapel takken die sinds de Grote Vorst van februari klaar ligt om via ons priv?©-paasvuur koning winter definitief te verdrijven. Dat gaat dus even niet door.

Poster of the annual art exhibition

– Maar jij bent toch een soortement van boer met die kudde koeien van je, vond buurman P. grinnikend, refererend aan de schilderijen, die we zaterdagmiddag naar het gemeentehuis moesten brengen voor de expo. Inderdaad! De fik in die houtstapel!
Toen we van de mairie terugkwamen in onze cabrio na een kleine detour in de omgeving, arriveerde er net bezoek bij de buurman. Ik – bemoeizuchtig en nieuwsgierig als een kalf – begon een praatje: “Comme il fait beau!”, altijd een goede opening. De oudere heer beaamde dat en kletste er net zo lustig op als ik, tot hij erachter kwam dat ik de buurvrouw was van zijn mattie, die in de deuropening ons gesprek volgde. Oh, u bent die charmante buurvrouw, die schilderijen maakt. Buurman lachte schuldbewust. De heer vertelde dat hij dichter was. Ha, dan wist ik wie hij was, want ik had zijn dichtbundel gelezen, die buurman me geleend had.
РGoed of slecht? vroeg hij. Neen, goed, goed! Hij was maar een eenvoudige plattelandsdichter, Maurice Pasty, zei hij, uit de Creuse. Er komen grote geesten uit de Creuse, dus dat zou eerder een garantie zijn dan iets anders. Etc. Soms ben ik op dreef en loopt het Frans alsof ik nooit iets anders doe, vooral in culturele kringen. Op bijgevoegde link lees ik dat hij Po?®te-Paysan creusois is, ha, is dat niet toevallig? Zou hij wel een vuurtje mogen maken?

Primula vulgaris
Gestolen goed gedijt weer eens

Die primula die ik hier vorig jaar uit een droge greppel hier om de hoek had uitgestoken en onmiddellijk verdorde toen ik hem in de tuin had geplant, doet het, zag ik vanochtend nadat ik S. had uitgezwaaid die terugging naar NL. Net toen ik daarna allerlei nuttige dingen wilde gaan doen, klopte buurvrouw aan of ik haar naar Dun wilde brengen ivm met de mis op Palmzondag. Ja, dat zeg ik nu zo gemakkelijk, maar ik begreep er eerst helemaal geen bal van, onbekend met de plaatselijke katholieke folklore en athe??òst zijnde. Nu weet ik dat met buis buxus wordt bedoeld en hier feitelijk de palm van pasen is. Maar ik kwam maar niet van de associatie Buis les Baronnies af en rameaux? rameaux? takken? ook al omdat ik net iets gelezen had over het snoeien van fruitbomen. Hoe onnozel kan een mens zijn. Le Dimanche des Rameaux.

French landscape in the countryLandweg met mist in september

De kerk zat stampvol en iedereen behalve ik, had een takje buxus in de hand. Toen de collecte langskwam, bleek dat we de zegening hadden gemist. “Nous ne sommes pas b?¬©nies”, zei buurvrouw teleurgesteld, maar loste het probleem op door de takjes in een wijwatervat te dopen.
Toen we terugreden langs mijn lievelingsweggetjes met mijn lievelingskoeien en mijn lievelingsuitzicht en ik moest zuchten van verrukking van zoveel schoonheid, beaamde buurvrouw dat het hier prachtig was. Zie je nu wel? We zijn wel degelijk gebenedijden, Bavink. Daar hebben we de kerk niet voor nodig.