Franse Zaken

De Markies van Feyt

Voordat ik vrijdagochtend naar de Haute-Vienne reed, belde ik Radio Creuse en zo beschaafd en hartelijk ze hier in dit land live zijn, zo weerzinwekkend grof en arrogant kunnen ze zich aan de telefoon (of op de snelweg) presenteren, zoals die radiomuts. Verder zeg ik er niks over, anders word ik weer kwaad.

Op de oude boerderij van de familie Feyt waren ze aan het schuiven met kippen, de nieuwe, net gearriveerde kuikens moesten in een binnenruimte, en de vorige bewoners, iets oudere kipjes, mochten naar buiten. Voor de kuikens was het ‘s nachts nog te koud, legden ze uit, maar de hele zomer liepen alle kippen vrij buiten. De gebouwen lagen op een idyllische heuvel met uitzicht.

Drie kleine biggetjes

De varkentjes zaten gesorteerd op leeftijd in verschillende ruimtes, met stro en genoeg ruimte om te kunnen hollen en spelen, wat ze dan ook deden, toen ze eenmaal aan me gewend waren en ik niet interessant bleek. Eerst snuffelden ze aan mijn schoenen, lieten hun kopjes door me krabben en bleven me nog een tijdje hoopvol aankijken met hun lieve toetjes. Foto’s maken viel niet mee in het halfduister en stilzitten, ho maar.

Wat doet ze, wat doet ze

Ik sprak een tijdje bij de varkens met Nelly, over de interessante niche waarmee ze met hard werken een mooi inkomen weten te vergaren, deze kleinschalige producenten van kwaliteitsvlees, waarbij de dieren een aangenaam en natuurlijk leven leiden met zo min mogelijk stress. Dat vergroot de kwaliteit, gelukkige dieren, vond ze en ik kon beamen dat hun waar uitmuntend was en niet te vergelijken met industrieel geproduceerde spullen, die wel goedkoper zijn, maar naar niks smaken.
Vroeger bestond er niks anders dan deze traditionele manier, maar nu besteedden de mensen hun geld aan elektronica in de vorm van computers, internet en mobiele telefoons, dacht Nelly, weet je hoeveel dat elke maand allemaal kost. Ja, het was een kwestie van prioriteiten, dat dacht ik ook.

Hysterische loopvogels

Er liepen behalve heel veel kippen ook eenden, hysterisch hollende parelhoentjes – het is dat ze lekker zijn, maar als gezelschapsdier is er geen klap aan – en een aantal koeien en konijnen. Verderop hadden ze schapen met lammetjes, zei Henri, die me tenslotte de haan wees, de trots van de boerderij en die ik net zolang achtervolgde tot ik ook zijn stevige voeten in beeld had, want hij bleef zich maar ophouden in het hoge gras. Wel een beetje een uitslover, die haan.

Uitzicht achter

Ik reed tevreden terug, alweer blij met die aardige mensen, die me verzekerden dat ik altijd langs mocht komen. Thuis heb ik mezelf en al mijn kleren meteen in de tobbe gestopt vanwege een merkwaardig luchtje, dat niet weg te krijgen was. Varkentjes.

Later vandaag: De Vernissage! Ik heb me weer bijzonder vermaakt.