Tag Archives: dieren

Flickr

France
Honingmannetje op Place Monge

Deze week was ik ziek en kon ik geen stukje te schrijven, maar ben wel op heldere momenten bezig geweest mijn foto’s up te loaden naar flickr, als een extra back-up.
Het zijn er zoveel dat ze niet op een harddisk, noch op de externe harde schijf passen en DVD’s met een derde back-up, dat werkt toch niet lekker, schijfje erin, neen, schijfje eruit, nog een keer. En langzaam!
Laatst crashte de zoveelste harde schijf, weer een plek weg waar dat beeld staat. Niet dat de wereld op mijn foto’s zit te wachten, gelukkig niet, haha.

20091017-L1100147
Slapende loir

Weet je hoe leuk het is door al die plaatjes te bladeren! Bovendien volgde er onmiddellijk een verzoek van een museum in Frankrijk of ze het plaatje van de loir mochten gebruiken voor een spel, dat ze gingen maken bij een tentoonstelling over de (winter)slaap.

Ik ga nog eens binnenlopen.

Uitzicht

One man and his dog
One man and his dog

Ik doe nuttige dingen en heb geen tijd voor tekst. Dat komt.
Dit zien we elke dag, hoewel het hondje bijna nooit zo netjes zit, maar daarentegen in de banden van mijn 2cv wil happen. Doet dat niet als ik “UH!” roep.

Hieronder de creepy banaan tegen ons over.

De bananenboom van de buren

Die wordt alleen creepy als hij vrucht draagt.

Cidre doux

Appels om te persen
Appels om te persen

Nu was ik er toch van overtuigd een echte weidechampignon gevonden te hebben. Toen ik hem aan Paul liet zien, twijfelde die.
– Vraag aan Paulette, zei hij.
Het was net na de middagmaaltijd, ik stak de weg over en trof de familie in de salon, kat op schoot. Neen, zij wisten het ook niet zeker. Het kon een ros?© de pr?© zijn, maar in ieder geval al te ver heen om nog lekker te zijn. Altijd hetzelfde verhaal. Wanneer vind ik nu toch eens een paddestoel zonder twijfel?

Het is kalvertijd en Paulette vertelde dat het nu bijna elke nacht raak was. De vaarsjes zijn in deze tijd het eerst aan de beurt, maar waarom de dieren juist ‘s nachts werpen, dat mocht Joost weten. C’est comme ??üa.
Ik bleef nog even hangen, toen ze met haar zoon de beesten ging verweiden.
– Blijf nou toch gezellig zitten, vroeg Germaine en bood me een kopje koffie aan, wat ik afsloeg. Ik durfde niet te zeggen dat wij nog moesten eten.
– Neem dan een glaasje cidre doux, zei Raymond.
Dat is in dit geval geen cider, maar net geperst appelsap. Zo heerlijk.

De afrikaantjes zijn bijna afgelopen
De afrikaantjes zijn bijna afgelopen

We keuvelden nog wat na, ik vertelde over de siamees (siamois) Napol?¬©on uit onze buurt, die verdwenen was en gestolen bleek te zijn door iemand uit Amsterdam-Zuid. Hoe ze daar achter waren gekomen, wist ik eigenlijk niet. We dachten al dat hij verdronken was of anderszins aan zijn eind gekomen. Ze moesten lachen om z’n naam.

Dahliaravage
Dahliaravage

Ik moest 200 tulpenbollen planten op de plek van de dahlia’s, zei ik. Dat vonden ze nogal veel, en dat lijkt ook zo, maar als ze eenmaal te voorschijn komen, vind ik het toch altijd weer te weinig. We zullen zien.

Morgen stook ik een fik.

Een ebook en een ezel

Android als ereader

Ik lees nu al meer dan een jaar ebooks (e-boeken) op mijn google-phone, onderweg, in wachtkamers, in bed. Zo heb ik alle oude Dorothy Sayersen weer gelezen, die in ebookvorm gratis via mobileread.com online zijn te vinden, een beetje Proust, Zola en meer van die Franse jongens, en deze week heb ik dan eindelijk Stevenson uitgelezen.
De Schot Stevenson kennen de meeste mensen als de schrijver van Treasure Island, Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde en dit reisverslag Travels with a Donkey in the C?©vennes.
Volgens de informatie die ik online vind, schreef hij met dit reisboek a pioneering classic of outdoor literature. Stevenson liep in 12 dagen 120 mijl van Le Puy in de Auvergne naar St. Jean du Gard in de Cevennen. Om alle spullen voor onderweg mee te kunnen sjouwen diende ezel Modestine, die hem het eerste gedeelte van de reis mateloos irriteerde, maar die toch aan het eind, als hij dier heeft verkocht, z’n vertedering weet op te wekken. Met een zelfgemaakte en loodzware slaapzak, brood voor hem en Modestine en zijn schrijfspullen doet hij dagelijks verslag van de tocht, de mensen, die hij ontmoet, de angsten die hij uitstaat en de moeilijkheden die hij tegenkomt. De kampeerslaapzak komt hier voor het eerst in de literatuur voor.

Ezel op de markt op Ste Madeleine

Ik ben vooral dol op de beschrijvingen van de herbergen, waarvan sommige sinds de middeleeuwen niet lijken te zijn veranderd: de gelagkamer is de keuken, waarin de familie woont met de stal en suite, de gasten slapen boven op 1 kamer en een enkele keer – in Chassazac – delen gasten het bed. Hij is blij dat hij alleen in een bed slaapt en dat het raam open mag blijven. Daar in Chassazac bevallen de gasten hem, jongens die aan het spoor werken:
They were intelligent and conversible, and we decided the future of France over hot wine, until the state of the clock frightened us to rest.¬¨‚Ć, want over het algemeen zijn het wel erg eenvoudige mensen die hij tegenkomt. Om 05:00 moet iedereen weer op: “He, bourgeois; il est cinq heures!”

In het trappistenklooster van Notre Dame des Neiges en Ard?®che bevallen de gasten hem minder: die zijn geschokt als ze horen dat hij protestant is en proberen hem agressief te bekeren. Voor de trappisten zelf, die daarover niet moeilijk doen, heeft hij bewondering: hoe kunnen ze er toch zo fris en gezond uitzien met dat sobere leven, bijna geen eten, altijd hard werken en zwijgen. In de winter eten ze eenmaal per dag, om 14:00, nadat ze om 02:00 zijn opgestaan. Maar als hij weer verder trekt, is hij opgelucht dat hij dat leven niet leidt.
All the brothers were then hurrying to the chapel; the dead in life, at this untimely hour, were already beginning the uncomforted labours of their day. [..] And I blessed God that I was free to wander, free to hope, and free to love..
Ja ja, Stevenson schreef dit boek om financieel onafhankelijk van zijn ouders te worden en zo met zijn meisje te kunnen verkeren, de arme jongen. (Als je die liefdesgeschiedenis leest, zinkt de moed je in de schoenen.)

GR 70

De tocht is mooi te volgen via Google earth/maps of de site van de Grande Randonn?©e 70, de Chemin Stevenson: www.gr70-stevenson.com en is dan ook populair bij wandelaars, vooral ook door het overzichtelijk parcours (120 mijl in 12 dagen) en de goed georganiseerde slaapplaatsen onderweg. Zelf vind ik het ontbreken van een doel, anders dan gewoon wandelen van a naar b, wel prettig, wat misschien het grootste bezwaar voor een ongelovige is van de weg naar Compostella: het religieuze karakter.

Misschien dat we hem eens gaan lopen, zonder ezel dan, maar met lichtgewicht spullen en de telefoon, waarop ik dit boek heb gelezen. Daarmee kan ik net als Stevenson dagelijks op dit blog verslag doen, boeken lezen en jawel, zelfs telefoneren met het thuisfront. Lezen op zo’n klein schermpje is een beetje behelpen, hoewel ik denk dat een groter scherm niet veel uitmaakt. Het boek weegt niets, maar laat zich niet zo gemakkelijk openslaan als een papieren. De dikte laat zich niet schatten en een passage terugvinden in een fysiek boek is een stuk eenvoudiger vanwege het aantal bladzijden en het formaat: op de linker- of rechterpagina, halverwege of aan het eind om maar iets te noemen. Dat houvast ontbreekt bij een e-book en ik heb dat na veel books nog steeds niet onder de knie. Wel kun je natuurlijk iets vinden door te digitaal te zoeken. Dat kan weer niet met een papieren boek.

Travels with a Donkey is ook via Google Books te vinden.