Tag Archives: eekhoorntjesbrood

Een mandje

Ceps
Verse boleten

Afgelopen twee weken ben ik vòor en na het werk en in het weekend alleen maar op cèpesjacht geweest, natuurlijk samen met Bleu, die hors piste het allerfijnste uitlaten van de wereld vindt. Ik ook, eigenlijk.
Hij verdween laatst weer eens voor het eerst sinds jaren spoorloos en reageerde op geen fluit of roep.

Dat moet een hert geweest zijn, dacht ik, haalde mijn schouders op en ging door met het scannen van de boslucht met mijn neus, want zo doe ik dat: ik ruik ze.
Ik zou er zonder neus nooit zoveel vinden en ik moet soms wel vijf keer goed kijken, voordat ik de paddenstoel eindelijk eens zie. Ze vermommen zich als ze jong zijn vaak als kastanjebladeren.

Ceps
Een paar verse van gisteren

Ik begon na tien minuten afwezigheid van mijn beste kameraad mijn concentratie een beetje te verliezen, tot ik gekraak van takken hoorde en nog net opzij kon springen om een dikke ree te ontwijken die mij ook niet had gezien.

Dat was alweer de derde keer dat ik bijna omver werd gelopen. De vorige keer schraapte een reetje mijn achterste (p.i.), toen ze de weg overstak tussen Bleu en mij met Bess aan de riem.
Mij lijkt tam zijn evolutionair niet al te slim met het oog op jagers.

Vijf minuten na dat hert kwam Bleu onder de modder en versierd met bramentakken doodmoe aanzetten. Prutser. We sukkelden weer naar huis met twee grote zakken vol boleet.

Our village in France
Uitzicht vanuit boletenbos

Omdat ik er veel teveel had, besloot ik de mooiste paddestoelen onder mijn liefste klantjes te verdelen.
Criteria waren en zijn: niet zelf meer kunnen zoeken, geen kinderen die dat doen en in een vorig leven wildplukker geweest zijnde. Alleenstaanden krijgen voorrang. Klojo’s komen niet in aanmerking.

Ceps
Een kleintje

Alles werd met vreugde in ontvangst genomen, tot ik bij de gebochelde kwam, die er éen had besteld, en voor wie ik een werkelijk topexemplaar van 400 gr had gereserveerd, een dikkerd, niet aangevroten door naaktslak en/of zwarte torren + een kleintje om de halve kilo vol te maken.

En wat was haar reactie? “Oh, wat is dat, ééntje? Ik had eigenlijk een màndje in gedachten.”
Ik kon even niks uitbrengen door deze schandelijke ongerijmdheid, vooral ook omdat ik speciaal was omgereden om haar die bos-schat meteen te overhandigen vanwege beperkt houdbaar.
Eens maar nooit meer dus. Vinkje achter de naam. Tjonge, jonge.

Chicken and chicks
Gezellig met moeder Molly in het zonnetje

Vrijdagmiddag kwam ik thuis na mijn laatste werkdag voor mijn vakantie van een paar weken, toen buurvrouw P me toeriep:”Je kip is vermoord! En de kuikens kan ik niet vinden!”
WAT??
Wat was er gebeurd? Twee onbekende loslopende jachthonden hadden zich vergrepen aan die arme gehandicapte Molly, die geen schijn van kans had, omdat ze niet echt kan vliegen, noch (door haar korte pootjes en misvormde tenen) hard kan lopen. De kleintjes hadden zich dankzij het feit dat ik het gras al lange tijd niet had gemaaid, kunnen verstoppen en mankeerden niets, behalve de schok dat ze geen moeder meer hadden.
Ik vond de kop van Mollie met nog een stuk ruggegraat op het pad naast de schuur. Ik kon alleen maar vloeken.

Chicks hearing a crow
Kraai in zicht!

De eigenaar meldde zich niet en na ze een dag en een nacht in een lege stal te hebben gehouden, heeft JP ze de deur uit geschopt. De kleintjes hebben zich nu volledig op mij gestort en laten ze makkelijk pakken, sommige springen al op mijn hand om opgetild te worden. Ze slapen ‘s nachts met een kruik in het oude caviahok en blijven roepen om hun moeder, ook als ik de gordijnen al heb dichtgedaan.

Gelukkig hebben ze een niet al te best geheugen. Dat heet dan Natuur.

Nieuwe Maan

French landscape with cows
Uitzicht op het dorp van de dierenfluisteraar en onze berg

Toen ik vanochtend in de keuken kwam, was het kouder dan de voorgaande dagen en dat was ook te zien geweest aan de glasheldere hemel vannacht. Laten we in godsnaam nooit, nooit straatverlichting krijgen hier! Buurman F., die hier maar een paar weken per jaar is, zou dat wel op prijs stellen, net als denkelijk de bewoners van het Grote Huis. Die zijn er als hard werkende professionals alleen in het weekend en verblijven doordeweeks in hun pied-?†-terre in de Grote Stad. De andere bewoners liggen om 20:30 of 21:00 zeker al in hun bedjes, want die springen er om 5:00 of daaromtrent alweer uit.

Dog and woodpile
Bomen omhakken en houtzagen, dat kunnen ze hier ook wel

Zaterdag wandelde ik vrolijk langs het ?©tang en wilde door de beek weer langs Grote Wei afdalen, toen ik een geel boerenrenaultje (v/h La Poste) zag en verderop bij de rand van het bos een vent in een oranje hes. Hysterisch hondengeblaf op de achtergrond en geknal. Wat zullen we nou krijgen?
Donderdag waren ons leven al niet zeker (“Herten, geloof ik, donderdag”, zei buurman), zaterdag (“Sangliers, Ob?¬©lix”) en toen ik zondagochtend uit veiligheidsredenen duidelijk zichtbaar met de honden mijn standaardwei overstak, in het voorbijgaan nog een pondje weidechampignons vergarend, zag ik linksbeneden bij de weg een Bretonse spaniel met vier mannen, waaronder onze eigen buurman (met misschien ook wel de King of the Septic Tank) in haar kielzog, duidelijk speurend naar patrijzen: zondag is het dus “volaille”. (Ik zag nog een toompje patrijzen zich precies rechts van me zich tussen de bosjes verstoppen, ik dacht, ik zeg niks)

Hunt & Harvest
Buit van de buurman in de keuken van zijn moeder

Wanneer kan ik dan eens een keertje normaal door het bos of over een zandweg wandelen? Dat was vandaag. Ik ging op weg met een plastic zak bij me, langs het bekende bospad, met de gedachte die te vullen met kastanjes, waar je nek op dit moment over breekt, tot grote afschuw van Bess, wier tere pootjes niet tegen de stekels van de bolsters kunnen. Bleu holde woest rond, beurtelings Bess pestend, terwijl hij kastanjes kraakte en opvrat.

Mushrooms / Porcini / C?®pes
Zeven c?®pes op een kluitje

Ik vond de kastanjes te klein en liep door, keek af en toe om me heen en zag plotseling op een hoger stuk een hele fraaie dikke verse boleet in de vorm van Eekhoorntjesbrood staan. Halleluja! Ik vergat de honden, klom omhoog en vond nog eens 6 dikke jongens. Jongens, wat een feest! Ze pasten maar net in de plastic zak en toen ik de wandeling voortzette, bleek na 10 minuten dat die zak zwaarder en zwaarder werd en feitelijk niet te tillen was, ik sjouwde me suf.
We maakten rechtsomkeert en deelden eerlijk met de buren, die net zo blij en opgetogen voor me waren als ikzelf was.

Ja, mensen, met Nieuwe Maan, dan krijg je dat. Echt? Echt waar. Zeggen ze hier bij ons.
Kijk maar hoe groot zo’n c?¬Æpe is:

Happy with my mushroom (and dog)
Die kleine kleffe kushond bemoeit zich met alles

On mange bien

Cep, Porcini, C?®pes

Ik werd vanochtend weggerukt van mijn ontbijt voor de paddenstoelenjacht met onze buurvrouw P. Dat leverde na een trage start uiteindelijk op de laatste geheime plek toch een grote stapel lekkers op. Ik ben zo dom geweest alleen maar naar de grond te staren in plaats van de locatie in mijn geheugen te prenten, sukkelige toerist die ik er ben. Ik volgde buurvrouw trouw als haar hond R. en was wel heel erg blij toen ik mijn eerste echte c?®pe vond. We klauterden over omgevallen bomen, kropen onder schrikdraad door en liepen tenslotte dwars over de velden weer terug naar huis. Zodra de koeien, die in de wei stonden waar de waterleiding was gerepareerd het vrouwtje zagen, begonnen ze meteen om aandacht te loeien. Waarom? Joost mag het weten.

Ik mocht de hele oogst houden en zocht op internet een methode om ze te drogen. De ouderwetse manier is ze in plakjes te snijden, ze aan een touwtje te rijgen en ze dan boven de cuisini?®re te hangen. Daar hebben we dus niks aan, want die brandt niet. Diezelfde plakjes paddenstoel kun je ook op een rooster leggen in een oven van 60¬?C. Volgens de instructies duurt dat minstens 6 uur, want het moet langzaam gaan, anders bak je ze. Je kunt ze trouwens aan datzelfde touwtje of op dat rooster ook in de hete zon leggen. Ook voorlopig niet mogelijk.

Drying ceps

De rest van de paddenstoelen zijn (of is) in de boter gebakken en ingevroren. E?©n portie is in de pasta met room gestopt. We aten er een sperziebonen-Krimsla bij. Die Krim, dat zijn die donkere tomaten, waarvan ik de zaadjes alweer veilig gesteld heb, want tjonge, die is smakelijk, die moet volgend jaar weer.
Hard werken, dat jager-verzamelaarsbestaan. We gaan maar weer vroeg naar bed, want we zijn kapot.

Misschien hebben we dan tijd voor een verslag van het feest van maandag, hoe het Bess verging en hoe de eend toch nog uit het dal van Les Th?©rondels wist te komen.

French beans and tomato salad