Tag Archives: feest

Moules-frites

France
Tafel dekken en muziekinstallatie opstellen

Nou, jongens, ik zit plotseling in het Comité des Fêtes, vraag niet hoe het kan, profiteer etc.
Ik ben daar zomaar voor gevraagd en in het kader van de integratie heb ik meteen ja gezegd, zonder te weten wat je daarvoor moet doen.

In ieder geval vergaderen op het onmogelijke tijdstip van half negen ‘s avonds. Jullie stadse types denken natuurlijk, stel je niet zo aan, mooie tijd, maar daar denken wij, de andere nieuweling in het comité (buurman JP) en ik anders over. Wij staan elke dag om 05:00 op. Ja, echt. Net als de rest hier. Om 20:00 is het doodstil en pikkedonker.

Ik had dan ook bij de eerste vergadering moeite mijn aandacht erbij te houden, schrok af en toe wakker en had even niet door dat me iets werd gevraagd en dat we van onderwerp waren veranderd, nl het menu van het eerstkomende feest.
De rollen waren al sinds jaar en dag verdeeld, wie wat zou kopen, wie kok zou zijn, wie de bar zou keepen, wie de bediening (daar werd ik bij ingedeeld) en welke DJ de muziek zou verzorgen.

France
De mossels

Dat feest – Moules-Frites – is het best bewaarde geheim van onze commune, want in al die jaren heb ik nog nooit een aankondiging gezien of er iemand over horen praten.
Ik dacht: we zien wel en meldde me ‘s ochtends volgens afspraak in de feestzaal van de bourg, waar de tafels gemonteerd en verdeeld werden. Die ene familie 17 personen, de volgende 22 etcetera.
Timmeren, sjouwen, tafels dekken.

Toen de eerste mensen (alle leeftijden) ‘s avonds kwamen, begon de ap?¬©ro en de muziek. Daar was het allemaal om te doen, aha!
Mijn hoogbejaarde klantjes praten allemaal met weemoed over de tijd dat ze elke week naar een bal gingen om eindeloos de wals te dansen, ik had het daar al eerder over.
En dit feest was feitelijk daar een voortzetting van.

In plaats van het orkest van Perrin of Verschueren stond er een DJ van onzekere leeftijd op het podium, die in het begin nog wel een beetje accordeon liet horen, maar in de loop van de avond louter hits draaide, die iedereen kende behalve ik. De hele zaal brulde mee, armen omhoog, aanstekertje in de lucht. Haak eens in met Mary.

Oude dames en kindertjes dansten, iedereen, zelfs ik werd de dansvloer opgesleurd door collega (v) en medelid C. die me steeds een ruk gaf om me te doen draaien, want wist ik veel. Nog nooit de wals gedanst. Ik kon na een tijdje niet meer, omdat ik zo moest lachen en omdat mijn bilspieren uit hun voegen lagen.

Moules FritesEerst nog ff een ap?©rootje

Hoe laat het eten werd opgediend weet ik niet precies, na 22:00 denkelijk. Ik herkende een aantal mensen, de buren van het grote huis natuurlijk, de behanger met zijn familie, de SRV-man met aanhang en hier en daar een enkeling zoals het vrouwtje dat de enorme broodkar van Fresselines rondrijdt en piepklein bleek te zijn en een andere collega, maar dat was het dan.

De muziek bleef doorstampen, mensen bleven dansen en wij holden met dienbladen rond tot de vaart er uiteindelijk uit was. Toen ik de laatste stapel schone borden in de kast zette, keek ik eindelijk eens op de klok: 03:45. Allemachtig.

moules
Kun je nog zingen, zing dan mee

Dat heet: een nacht doorhalen. Ik viel om 04:15 in mijn bed, zonder ook maar 1 drupje alcohol, hoewel me dat eindeloos werd aangeboden, tegen het eind zelfs die heerlijke zelfgestookte eau de vie.
Jammer, maar ik moest nog rijden. Alcohol geen bezwaar, zeiden ze zoals altijd, want “er wordt toch niet gecontroleerd”. En stapten met hun dronken harses in hun auto’s.

Om je volgend jaar bij dit feest aan te melden, bel je comitélid Jezus (Jésus, baasje van een broer van Bleu en een van de vele dorpsgenoten met een bijnaam) en je bent van de partij.
Dat doen die families al ruim van tevoren, dus de zaal is al uitverkocht voordat er iets is geregeld. Vanaf welk moment je precies kunt gaan bellen, vermeldt het verhaal niet.


Het was me ja wat.

In maart wordt er een avondje geklaverjast, en in juni is er Tête de Veau (met of zonder circonflexe?), net zoiets als Moules-Frites, maar dan minder, vertelden mijn nieuwe vriendinnen me. Wanneer je daar voor moet aanmelden, ook geen idee.

Lollig is het allemaal wel.

(Ondertussen gaat het werk door, ik heb nu een vast contract als vervanger, zit bij de collectieve ziekteverzekering à 75€/maand, waarvan de werkgever 40% betaalt en heb mijn eerste aanvaring met een klant erop zitten, waarover later meer, maar niet hier.
Het verhaal van de huisarts heb ik al gedaan. Zucht. Ik ben nog steeds kwaad.
)

Auto’s en pruimen

DS in de regen
Op de marktplaats in Dun

Na een paar dagen van ruim boven de 30¬?C, zakte de temperatuur in de nacht van zaterdag op zondag en onweerde het een klein beetje, waardoor de internetverbinding er voor de rest van de dag uit lag. Dat kon ons (Siebe en mij) niet deren, want we gingen met de ouwekarrenclub toeren.

wachtend in Gu?©ret
Wachten op de anderen van de club

De route ging over de N145, door Gu?©ret en Ahun tot we via Lavaveix-les-Mines het doel Saint-Martial-le-Mont bereikten.

Parkeerplaats
Parkeerplaats

We parkeerden onze auto’s naast de andere oldtimers en liepen wat rond. Er was natuurlijk een brocante met een batteuse.

Brocante met kerk
Brocante met kerk

Hoeveel batteuses bestaan er nog in dit land, die bij elk zomerfeest weer aan het werk worden gezet? Veel, heel veel. Het blijft lollig.

Batteuse nr zoveel
Batteuse nr zoveel

Toen we tegen twaalven een beetje slap werden, bleek dat de gemeente Saint Martial ons – de autobezitters – een maaltijd aanbood in de eetzaal van de commune. Dat was nog eens aardig!

Kir inschenken
De dames van het feestcomit?© schenken nog eens in

Een ap?©rootje vooraf, een voor- en hoofdgerecht, kaas en taart en veel flessen wijn. Ik was volgens mij de enige die geen drup dronk, maar goed, er wordt toch niet gecontroleerd.

Midi in St Martial
Midi in St Martial

Tijdens de maaltijd deden we een woordspelletje: verborgen automerken raden, waardoor we als bezetenen integreerden door voor te zeggen en af te kijken. En maar hardop lezen en hopen dat je iets herkent in de klanken: Datsun (dattes sous n) Volvo (volve o) enzovoortsenzovoorts. Ik haalde er bv Licorne uit, heel knap voor een allochtoon, al zeg ik het zelf. 31 goed van de 113 merken of types. Maar daf (d’aff/reux) misten we weer. De winnaar (63 goed) kreeg een beker en veel gejuich.

Woorden raden
Woordspel: de oplossingen

Na het eten kletsen we nog met de anderen, bewonderden elkaars auto’s, en wisselden tips over restaurants in onze buurt uit. De gesprekken draaien daar altijd uiteindelijk op uit. Toen de ware uitjesliefhebbers nog een tochtje door de omgeving gingen maken, reden wij weer naar huis. De volgende dag hing de voorzitter aan de lijn: we stonden in de krant. Nou ja, ik word hier nog eens beroemd.

Montagne
Image du jour in La Montagne, ik ben de derde in de rij, de 2cv

Verder gaat de tijd iets te snel. We klussen aan het huis, ik speel ma??üon de la Creuse en Siebe heeft heel knap de rotte latei in de voorgevel vervangen. Mijn taak is de enduit, d.i. een mengsel van kalk, zand en water, tussen de stenen van de muur te smeren. En dat valt helemaal niet mee. Wel eten we alleen nog maar tomaten, venkel en aardappel uit de tuin. En de mirabelles die ik gisteren bij mijn vriendin Lucienne moest rapen.

Mirabelles
Een fractie van de Mirabelles die nog moeten komen

РJe komt voor je weggaat nog een keer een lading halen, h?®? vroeg ze.
Ja, ja, natuurlijk. De buren laten hun pruimen al in tonnen gisten, voor de eau de vie van 1 januari. Alleen Germaine (89) heeft nog het stookrecht.
– Daar ben jij veel te jong voor, zei ik tegen Lucienne (82). Dat vond ze lollig.

Feestweekend

De Stabulation vlak voor de aanvang van het Feest
De Stabulation vlak voor de aanvang van het Feest

Na het Grote Feest zaterdag, dat om 12:00 begon en tot 01:00 uur duurde met drinken, eten, zang, dans en vooral veel gekakel en plezier, moest ik zondag weer vroeg op voor de brocante. We waren om 19:00 uur naar huis gegaan, voordat de volgende ronde weer om 20 uur begon. Ap?©romode dit jaar is ros?© met grapefruitsiroop, helemaal niet zo gek van smaak.

Taart na de kaas
Taart na de kaas

Maar wilde ik de zondag overleven, was het verstandig niet terug te gaan, hoe jammer ook. Je kan niet alles hebben. Hoe de feestende agrari?¬¥rs dat hebben gedaan, geen idee. Gelukkig hebben we hier slechts vleesboeren, die niet om 06:00 uur hoeven te melken. Wat ze wel om 6 uur doen, weet bijna niemand, want ze staan wel om die tijd op. Andere dingen dan melken, klaarblijkelijk. Het was een geweldig feest, al het eten – behalve de taarten – was eigen productie, en maar praten en praten en veel foto’s maken voor een boekje, als cadeau voor de jarigen. En iedereen was er.

Gordijnen dicht, want het regent
Gordijnen dicht, want het regent

Het was om 16:00 enorm te beginnen hozen en dat deed me het ergste vrezen voor de zondag, waarvoor nog natter weer was voorspeld. Het bleek dat M?©t?©o-France zich gelukkig ook wel eens een keer kan vergissen. Niet te warm of te koud, geen drupje regen en meer zon dan wolk, de ideale vrijmarktdag.

De hoofdstraat
Zicht op de hoofdstraat van onze commune

Ik kwam als een van de laatsten aanzetten, waardoor ik, stapvoets tussen de kraampjes rijdend, alleen maar lachende toetjes zag, door die eend natuurlijk. Neen, die was NIET TE KOOP. Al tijdens het uitpakken begon het publiek te scharrelen en te rommelen in mijn spullen en hup! het eerste voorwerp ging weg voor 50 cent. Ik hield de munt omhoog voor mijn buurman en spuwde erop, iets wat de bloemenkoopman/overbuurman in Rotterdam altijd deed, als ik vrijdagavond iets bij hem kocht van z’n handel voor zaterdag.

De brocantebuurman bleek een sympathieke Schot, die al 5 jaar met z’n gezin in het huis woonde, voor hetwelk hij z’n waar had uitgestald. De ouwe wijnhandel van Barth?¬©lomy, je weet wel, een enorm maar onpraktisch huis, volgens Paul, vol hoeken, gaten en overal trappen. Hat zag er reuzegezellig uit, met een kip, kat en labrador. Er was net een verse baby bijgekomen, die zich met zijn moeder nog in het ziekenhuis bevond. De tienjarige dochter schakelde net zo gemakkelijk over van het Engels naar het Frans. Merkwaardig genoeg sprak haar vader nauwelijks Frans. Wel had hij een Schots accent als een oordeel.
Het huis staat te koop, tip voor de liefhebbers, want ze gaan terug naar de kou en de midgets vanwege heimwee van de jonge moeder.

Kaashandel overbuur
Die kaashandel aan de overkant liep voor geen meter: communiceren, vrouwtje!

Nu had ik geen idee meer wat ik ook alweer in de dozen had gestopt, veel glaswerk van oma en Jenneke en nog meer. De oude markttafel zag er keurig uit met een wit laken (wie gebruikt nog gewone lakens?) en daarop zette ik na een poetsbeurt alles gezellig bij elkaar. De zon scheen, ik kletste met de voorbijgangers, waaronder feestgangers van de dag ervoor, buren, familieleden van de buren en andere bekenden die ik in de loop van de tijd had opgedaan.

Glaswerk
Glaswerk

Toen Saar en Siebe even kwamen kijken, was ik halverwege en had alweer het een en ander verkocht. Saar bleef, plakte overal prijsjes op (glazen 50 ct, bij 6 of meer kwantumkorting, zilveren toeristenlepeltjes 20 ct, enzovoorts), want we hadden zelf bemerkt dat de drempel laag is, als je van tevoren weet wat je moet betalen. Bovendien wilden we vooral lol hebben en de mensen en onszelf blij maken met koopjes. Des petits prix!
Mensen vriendelijk aankijken en een praatje beginnen, echt, dan loopt de handel vanzelf, iets dat kaasvrouwtje nog niet helemaal doorhad, want ik heb daar nauwelijks klanten gezien. Tant pis, maar wij hadden het geweldig druk, vooral ook met praten en inpakken. (Het feest van zaterdag was om 12:00 uur ondertussen gewoon weer opnieuw begonnen, met ap?©ro en alles derop en deraan, bleek na een telefoontje met het thuisfront.)
En jawel, de klassieke Hollanders waren langsgekomen, die met harde stemmen lelijke dingen zeiden over onze handel, toen ik even drinken aan het halen was. Saar lachte zich een deuk.

Oldtimer gespot
De auto van een oud-klasgenoot van buurman R., die zelfgemaakte houten agrarische schaalmodellen van paard en wagen verkocht

Toen om een uur of 5 de verkoop stagneerde, gingen we geld tellen: 100 euro, de portemonnee was niet meer te tillen! Nu jij weer, kaasvrouw!

Ik reed de eend weer voor, Siebe bleek ook weer te zijn gearriveerd, we pakten in, ik nam hartelijk afscheid van mijn brocantecollega’s (kuskus), wenste mijn Schotse familie een mooie toekomst en reed met Saar tevreden naar huis. Schor en doodmoe. Volgend jaar weer.

Een tochtje op Oude Wielen

De bakkies van de club
Ouwe wielen op een rij

Toen ik mijn eend op het vliegveld in het gelid had gezet, dwaalde ik een eindje rond met de clubpet op voor de herkenning, want er was bij de auto’s verder geen mens te bekennen, op een paar kakkineuze Britse neusophalers na, die bij een wel erg mooie Triumph Stag hoorden, in welk model volgens Jeremy Clarkson jammer genoeg een foute motor is gezet. Net goed. Ik knikte vriendelijk, maar ze keken me aan alsof ik in een hondedrol had getrapt.

Dorsmachine
Het lijkt de USA wel

Voor de dorsmachine, die aan het proefdraaien was, raakte ik in gesprek met een oudere heer, die een grote liefhebber bleek te zijn van alle oude wielen. Behalve een deux chevaux, had hij een vliegtuigje, zei hij. Hij kwam uit La Celle Dunoise en ging zo dadelijk met een vriend de lucht in om foto’s te maken.
Ik vroeg hem waar die liefde voor vliegen vandaan kwam. Ha, dat kwam zo: er had ooit in de oorlog – hij was 12 jaar – een Engels vliegtuig een noodlanding gemaakt op de weg naar Saint Sulpice, de piloot was ongedeerd en verdwenen, maar het vliegtuig stond er nog en het dorp was uitgelopen om het toestel van dichtbij te bekijken. Hij was onmiddellijk verkocht.
Bij een andere gelegenheid, in 1944 misschien, stortte een vliegtuigje neer, hierachter in het Bos van Chabannes, waarvan de kuil van de inslag tot op de dag van vandaag nog te zien is volgens buurman F., die me ditzelfde verhaal toevallig de avond daarvoor had verteld. De dennenbomen op de berg waren vlijmscherp en schuin afgesneden door het ongelukkige vliegtuig. Wat voor nationaliteit had het, wilde ik weten. Het was Duits en alle 7 inzittenden waren daarbij om het leven gekomen.
– We klapten van dolle vreugde in onze handen, niet netjes natuurlijk, maar toen, ach.
??°a se comprend
. We gingen ieder weer verder.

2CV als bar
2CV als bar

Terug bij de auto’s werd ik voorgesteld aan de andere leden van de club, met auto’s, neen, de een nog mooier dan de ander, een Simca, een aantal 2cv’s (een uit 1955), een paar Ami’tjes, een aantal Engelse cabrio’s, een DS, Peugeot’s en dan de mijne, waarvan de kofferbak mooi als bar kon dienen, zeiden ze. Even later reed een Traction het terrein op en een werkelijk zwaar vertederende VW-kampeerbus, met de originele inrichting tot in alle details perfect en een motor, alsof hij net uit de fabriek kwam.

Traction
Bewondering voor de Traction

Om 14:30 was het tijd voor een tochtje in d?¬©fil?¬©. Ik kreeg de routebeschrijving in mijn handen gedrukt met de mededeling dat we niet via … gingen, maar de weg naar … zouden nemen, plaatsnamen die me helemaal niets zeiden. Het vraagteken op mijn voorhoofd lichtte kennelijk zo fel op, dat mijn clublid zei: SUIVEZ! Ik was niets anders van plan.
– Tu penses, donc je suis, riep ik hem nog bijdehand na, toen Radio Bleu Creuse me een microfoon onder de neus duwde. Hoera, mijn Minute of Fame was daar, in het Frans nog wel.
Waar of dat ik vandaan kwam en wat ik van de Creuse vond. Ik vond de Creuse de allerbeste van de hele wereld, zei ik natuurlijk.
Goed geantwoord.

Parkeren in het centrum van Gl?©nic
Parkeren in het centrum van Gl?©nic

Het ritje ging naar Gl?©nic, een dorp met een uitzicht en een mooi kerkje met plein, dat tijdens ons bezoek onbereikbaar was voor het andere verkeer. Onderweg werd er vrolijk gezwaaid en getoeterd en we reden terug via de carri?®re, een steenafgraving bij Saint Laurent, volgens Paul met blauw graniet voor de spoorbruggen.

Satelietbeeld van vliegveld en steengroeve (witte gedeelte rechts)
Satelietbeeld van vliegveld (links) en steengroeve (witte gedeelte rechts)

Ik hield het om 16:30 voor gezien en reed zonder dat ik het wist, toevallig 5 minuten achter de andere hoeksteentjes aan, die in een ijskoude Creuse bij Anz?®me hadden gezwommen.
Volgende week feest in het dorp, brocante in de bourg en daarna weer een sortie met de club. Je hoeft je hier niet te vervelen, trouwens, ik moet de moestuin water geven, want het is ondanks 1 dagje regen nog steeds kurkdroog.

Het Macfanbed
Het Macfanbed