Tag Archive for 'film'

Jacques Lagrange

Published on 21 July 2011 in Frankrijk and kunst. Closed

France, Ahun center

Ik was net met dit stukje begonnen, toen internet ermee ophield en dat een paar dagen volhield, zodat de hele vaart eruit is. Vooruit dan maar weer:
We reden gisteren (dat wil zeggen afgelopen vrijdag) om 17:30 volgens afspraak het terrein van het Plan d’Eau van Ahun op: leeg. Er waren wel duidelijk activiteiten geweest, want er stonden al tenten en een bar in een schitterende avondzon. Wat nu?
Na 10 minuten kwam een vrachtwagentje met een paar bekenden aanrijden. Neen, we moesten terug naar het dorp, naast de Crédit Agricole en daar de auto parkeren.
Inderdaad, daar waren ze allemaal. Wat er verder moest worden gedaan en waarom we ons daar op dat tijdstip moesten melden, was ons een raadsel. Voor 20:00 zou er niet worden gegeten en de film Mon oncle was wel geprogrammeerd om 21:00, maar voorstelling zou zeker niet voor 22:00 beginnen, wat inderdaad ook gebeurde. Ik ken mijn pappenheimers langer dan vandaag.

Ahun, Jacques Lagrange

- Gaan jullie mee naar de vernissage, werd ons gevraagd. Dat deden we en hoewel we niet wisten welke en van wie sjokten we braaf achter de anderen aan. In het VVV-kantoor hing tot onze stomme verbazing blijde verrassing het werk van een van de breinen achter het werk van Jacques Tati, namelijk dat van de kunstenaar Jacques Lagrange.
Zie ook IMDB over Lagrange.

Ahun, Jacques Lagrange

Ik was zo overvallen dat ik vergat de mooiste tekeningen op de benedenverdieping te fotograferen, die allerlei herkenbare onderdelen van Mon Oncle lieten zien, het huis met de ogen, de dolfijn in de tuin, het andere huis met het dakterras, enzovoorts.
Bij het – beetje tegenvallende – eten vertelde de vrouw naast me desgevraagd dat Jacques Lagrange ooit het huis, hier, dit tegenover ons, had gekocht en dat bij zijn dood de tuin aan de gemeente Ahun was geschonken, onder voorwaarde dat er elke twee jaar aandacht aan zijn werk zou worden geschonken. Meer informatie over de Jardin Jacques Lagranges.

France, Ahun center

Maar waar was dit werk ondergebracht? Dat had zijn levensgezellin in beheer. Dat kleine vrouwtje met die artistieke uitstraling, dat duidelijk het feestvarken was? Inderdaad.
Voor de film begon, gingen we naar huis, want het was al veel te laat voor ons plattelanders. We hebben hem trouwens op DVD. De dag daarop begonnen de 2v-dagen echt, waarover morgen meer, als tenminste internet nog steeds werkt.

De expositie duurt tot 30 augustus in het Office du Tourisme van Ahun. Ze hebben daar trouwens ook een stokoude crypte onder de evenoude kerk, om in de VVV-sferen te blijven.

Playtime

Published on 20 October 2010 in curieus, deux chevaux and film. Closed


Play Time – Jacques Tati 1967

11 3 minuten lang Tati. Lees meer op http://mubi.com/

(De oude film was verwijderd geweest geworden. Dit is een ander exemplaar, zolang het duurt)

Let ook op de auto’s. Nieuwe 2cv.

Pootjes

Published on 24 January 2010 in curieus, De Nieuwmarkt, dieren, familie and film. 5 Comments


Pootjes in de sneeuw © mobiel

Dachten we vrijdag toch heel even dat de winter voorbij was. Net zoals we de elfstedentocht de week daarvoor al het uitzetten waren, dat was ook een vette vergissing.
We liepen een uurtje geleden langs de gracht in een superslakketempo, want het is weer zover: Kwint heeft weer last van z’n buikje en kan dan helemaal niet lopen van de krampen. Ik til hem op en zet hem bij de volgende boom neer. Z’n pilletje kotste hij gisteren weer uit. Wat is dat toch?
- Een soort ziekte van Crohn, beweerde de dierenarts. Alleen helpen de medicijnen niet, die hij daarvoor heeft voorgeschreven gekregen. Ziekte van Crohn is een chronische darmontsteking en daar lijkt het veel op.

Meestal is het na 2 dagen voorbij. Ik noteer het hier, opdat ik later terug kan kijken, hoe vaak hij er last van heeft.

De meisjes zijn nu naar Topgear Live in de RAI en wij, de ouders gaan naar A Serious Man. Dat wij met z’n tweeën gaan, daar zijn ze hevig verontwaardigd over. Ze beweren wel dat het om de gezelligheid gaat, maar ik verdenk ze ervan dat ze ervan balen, dat wij de film eerder zien dan zij.

Maar ik kan me vergissen.

Nog even over die kookfilm

Published on 12 November 2009 in boeken, eten, film, fotografie, kunst and mopper. 3 Comments


Julia met de crew van de French Chef achter zich, © Paul Child, The Schlesinger Library, Radcliffe Institute, Harvard University

In de NY-Times schreef Michael Pollan in juli dit jaar een stuk over Julia Child.
‘I was only 8 when “The French Chef” first appeared on American television in 1963, but it didn’t take long for me to realize that this Julia Child had improved the quality of life around our house.’
Julia Child bracht de Franse keuken naar de USA, voor degenen die haar niet kennen en de film Julie & Julia gaat over deze vrouw en een ander, Julie Powell die er met veel succes een weblog over schreef. Child had als een van de eersten een kookshow op TV.

Maar Michael Pollan, Michael Pollan, die ken ik toch en warempel in de boekenkast staat The Botany of Desire en ik denk, zo, ik ben niet van de straat. Maar dit natuurlijk terzijde.

Bij dat artikel trof ik ook deze geweldige foto, waarvan ik niet weet of ik die wel ongevraagd kan gebruiken. In ieder geval kwam van het een het ander en dankzij onze Michael belandde ik uiteindelijk in Youtube, waar ik kon constateren dat onze Julia Child helemaal niet zo krankzinnig praat als Meryl Streep suggereert, maar meer een Pasadeneens of Californisch accent heeft, althans, daar komt ze vandaan, zegt ze hier, volkomen normaal pratend in 1999.

Daarom is het mij een raadsel waarom Meryl Streep deze aardige vrouw zo imiteert als een man uit Monty Python die een vrouw speelt. Na veertig minuten kreeg ik daar zo verschrikkelijk genoeg van, zo’n hysterisch falsetto, en dankzij het voorspelbare verhaal en het totale gebrek aan cinematografische verbeelding verveelde ik me helemaal kapot.
Jammer, want er waren genoeg elementen voorhanden om er een prachtig verhaal van te maken. Alweer een gemiste kans. Ik zou zeggen, kijk naar het interview op Youtube en pak meteen een aflevering van haar kookshow mee, dat is een stuk interessanter.
Niet dat ik niet jaloers ben op Julie Powell met haar megaweblogsucces. Dat wordt verdomme allemaal maar ontdekt.