Tussen de hysterie van het Boek (uitverkocht bij ons, zolang de voorraad strekt nog verkrijgbaar bij Huis Marseille, Pantheon, Architectura en Athenaeum in Amsterdam, haast u) en de Expositie (vernissage vanmiddag, 16 december 17:00) was er toch nog tijd voor Sinterklaas, alweer bijna twee weken geleden. Al die fijne spullen en boeken (o.a. Chanson van Bart van Loo) zitten al in de reistas, want het aftellen was natuurlijk al begin oktober begonnen. De tijd is niet meer bij te houden, zo razendsnel knetteren de dagen voorbij. Dat heb ik hier nog nooit meegemaakt. Nog een week.
Work in progress (rechtsboven het pootje van Annetje, ach, Annetje)
En vanavond is het dankzij Huis Marseille feest met de fotografen Naoya Hatakeyama en Siebe Swart en genodigden en daar zal ik morgen verslag van doen. Nu duik ik mijn hok weer in, want die koeienserie, die begint warempel serieuze vormen aan te nemen. Ha! Daar wordt een mens gelukkig van.
Radioprogramma Kunststof van 15 december, Petra Possel in gesprek met Siebe is hier terug te beluisteren.
In mijn kast staat een exemplaar van Hans Aarsmans Hollandse Taferelen, ooit persoonlijk bij de fotograaf zelf gekocht tijdens de feestelijke presentatie, compleet met een afdrukje. Ik heb het bekeken en bij de andere boeken gezet. Op Bol.com zie ik – ik schreef er al eerder over – dat het goedkoopste tweedehands exemplaar 300€ doet. (En/of Aarsmans Amsterdam, waar precies hetzelfde voor geldt.)
Hoeveel gulden kostte dat toen? Dat weet ik niet meer. Fl.25? Laat het fl.40 geweest zijn, maar dat fotoboeken een goede investering zijn, is al eerder gezegd door weer iemand anders en die had gelijk.
Dit najaar krijgen de lezers en fotoliefhebbers een kans om weer een geweldige investering te doen. Mijn man en wettige echtgenoot Siebe Swart laat samen met vormgeefster Els Kerremans dit najaar een boek het daglicht zien, dat al voor de verschijning tot de klassiekers gerekend mag worden: Het Lage Land, Nederland en het Water.
Siebe heeft de laatste paar jaar met de bekende bezeten discipline die hem zo kenmerkt, vooral luchtfoto’s gemaakt van het Nederlandse waterlandschap, stromend water, de zee, hoogwater, laagwater, rivieren, dammen, sluizen, waterkeringen, voormalige dijkdoorbraken, grachten, dijken, de getijden, enzovoorts.
Dat alles komt in een schitterend vormgegeven boek (laat dat maar aan Els Kerremans over) en zal ook later in het jaar als expositie Land van Lucht en Water te zien zijn in Huis Marseille.
Jullie kunnen de activiteiten van het maken van het boek volgen op Facebook. Doe maar. Klik op Like, dan volgen er ook uitnodigingen voor de presentatie en de opening.
Still uit film: Strijken Stuw Sambeek
Siebe heeft voor dit project ook gefilmd, kijk op vimeo voor een kleine selectie.
En koop het boek, want als je het uit hebt, kun je er een paar jaar later bij bol.com minimaal 10x zoveel voor krijgen. Echt waar.
Even iets heel anders tussendoor, vanaf woensdag 12 januari a.s. kunnen we in het bekende Amsterdamse café De Engelbewaarder het werk van fotograaf Cynthia Boll bekijken, dat in het februarinummer van National Geographic (NL) zal gaan verschijnen van 2010 is verschenen. Cynthia heeft Vlaamse internaten gefotografeerd, die in de 21ste eeuw een revival doormaken.
Opening op woensdag om 17.30 door journalist Robbert Vermue van National Geographic. Komt allen! Het is namelijk altijd feest bij een HH-vernissage in de Engelbewaarder. Morgen verschijnt op iptc.nl en misschien hier, maar dan vanuit een heel ander perpectief, een verslag van deze niet te missen bijeenkomst. Drank en lekkere wijven.
Café De Engelbewaarder,
Kloveniersburgwal 159, Amsterdam
Cynthia Boll, terugkeer van het internaat, 12 januari – 15 maart 2011
Het bezoek aan Le Bal ontbrak nog in het verslag van ons bezoek aan Parijs in november. Le Bal is een een nieuwe expositieruimte, vlak bij Place de Clichy. Op de site is te lezen hoe dit voormalig cabaret, hôtel d’amour en salle de bal verbouwd is tot de ruimte die het nu is. Hier is het beeld in al zijn verschijningsvormen te bekijken: l’image, sous toutes ses formes : photographie, vidéo, cinéma, nouveaux médias, zegt directrice Diane Dufour samen met Raymond Depardon, die daar als voorzitter ook een vinger in de pap heeft. En boeken, niet te vergeten.
Anonymes, l’Amérique Sans Nom was de tentoonstelling die wij bekeken en die viel warempel niet tegen, integendeel. Onmiddellijk bij binnenkomst hing het werk van Chauncey Hare, Protest Photographs, waarmee meteen ook het thema van de tentoonstelling stevig werd neergezet. Treurig stemmende interieurs uit de jaren 70, meedogenloos geflitst, waardoor godzijdank de esthetiek verdwijnt, die anders al te gemakkelijk komt bovendrijven. Oorlog, dood, verval en armoede zijn uiterst fotogenieke onderwerpen, bekijk maar eens de foto’s via de link van de Guardian Detroit in Ruins.
Detroit is ook het onderwerp van het werk van Arianna Arcara & Luca Santese, Detroit: a self-portrait. Gevonden foto’s, beschadigd en half vergaan doordat ze misschien zo uit het politiearchief op straat zijn gesmeten in de regen, die foto’s zijn bij elkaar gezet en vormen een hartverscheurend beeld van geweld, misdaad en klasse-ellende. Het werk deed me sterk aan dat van Marlene Dumas uit de jaren 80 denken, niet alleen door het materiaal, maar ook door het onderwerp. Zo’n briefje, godallemachtig, leeft die jongen nog, vraag je je af.
If anything happing to me
De expositie laat eigenlijk de achterkant van de VS zien, die we nooit zien, bepaald als ons imago van Amerika is door de Hollywoodse TV- en filmindustrie. Anthony Hernandez doet dat ook letterlijk, met Waiting, Sitting, Fishing and Some Automobiles. Daar verveelde ik me na een aantal foto’s bij, maar niet bij de uiterst merkwaardige en boeiende film Lunch Break van Sharon Lockhart. Die duurt bijna 80 minuten en op Youtube heb ik 1 minuut en 30 sec gevonden. Veel verandering is er verder niet te zien. Ik kan er eeuwig naar kijken.
Een aanrader, le Bal.
Le Bal
6, Impasse de la Défense
75018 – Paris
+33 1 44 70 75 50
Laatste reacties