Tag Archives: fotografie

Hectische tijden

Sinterklaas
Stapel gedichten

Tussen de hysterie van het Boek (uitverkocht bij ons, zolang de voorraad strekt nog verkrijgbaar bij Huis Marseille, Pantheon, Architectura en Athenaeum in Amsterdam, haast u) en de Expositie (vernissage vanmiddag, 16 december 17:00) was er toch nog tijd voor Sinterklaas, alweer bijna twee weken geleden. Al die fijne spullen en boeken (o.a. Chanson van Bart van Loo) zitten al in de reistas, want het aftellen was natuurlijk al begin oktober begonnen. De tijd is niet meer bij te houden, zo razendsnel knetteren de dagen voorbij. Dat heb ik hier nog nooit meegemaakt. Nog een week.

In the atelier
Work in progress (rechtsboven het pootje van Annetje, ach, Annetje)

En vanavond is het dankzij Huis Marseille feest met de fotografen Naoya Hatakeyama en Siebe Swart en genodigden en daar zal ik morgen verslag van doen. Nu duik ik mijn hok weer in, want die koeienserie, die begint warempel serieuze vormen aan te nemen. Ha! Daar wordt een mens gelukkig van.

Radioprogramma Kunststof van 15 december, Petra Possel in gesprek met Siebe is hier terug te beluisteren.

Koopt meer fotoboeken!

In mijn kast staat een exemplaar van Hans Aarsmans Hollandse Taferelen, ooit persoonlijk bij de fotograaf zelf gekocht tijdens de feestelijke presentatie, compleet met een afdrukje. Ik heb het bekeken en bij de andere boeken gezet. Op Bol.com zie ik – ik schreef er al eerder over – dat het goedkoopste tweedehands exemplaar 300‚Äö?ᬮ doet. (En/of Aarsmans Amsterdam, waar precies hetzelfde voor geldt.)
Hoeveel gulden kostte dat toen? Dat weet ik niet meer. Fl.25? Laat het fl.40 geweest zijn, maar dat fotoboeken een goede investering zijn, is al eerder gezegd door weer iemand anders en die had gelijk.

Siebe Swart

Dit najaar krijgen de lezers en fotoliefhebbers een kans om weer een geweldige investering te doen. Mijn man en wettige echtgenoot Siebe Swart laat samen met vormgeefster Els Kerremans dit najaar een boek het daglicht zien, dat al voor de verschijning tot de klassiekers gerekend mag worden: Het Lage Land, Nederland en het Water.

Siebe heeft de laatste paar jaar met de bekende bezeten discipline die hem zo kenmerkt, vooral luchtfoto’s gemaakt van het Nederlandse waterlandschap, stromend water, de zee, hoogwater, laagwater, rivieren, dammen, sluizen, waterkeringen, voormalige dijkdoorbraken, grachten, dijken, de getijden, enzovoorts.
Dat alles komt in een schitterend vormgegeven boek (laat dat maar aan Els Kerremans over) en zal ook later in het jaar als expositie Land van Lucht en Water te zien zijn in Huis Marseille.

Jullie kunnen de activiteiten van het maken van het boek volgen op Facebook. Doe maar. Klik op Like, dan volgen er ook uitnodigingen voor de presentatie en de opening.

Siebe Swart, still uit de film
Still uit film: Strijken Stuw Sambeek

Siebe heeft voor dit project ook gefilmd, kijk op vimeo voor een kleine selectie.

En koop het boek, want als je het uit hebt, kun je er een paar jaar later bij bol.com minimaal 10x zoveel voor krijgen. Echt waar.

Het Lage Land
Els Kerremans, Typography Interiority & Other Serious Matters
Huis Marseille
Het Lage Land op Facebook

Cynthia Boll & de terugkeer van het internaat

Cynthia Boll, terugkeer internaat

Even iets heel anders tussendoor, vanaf woensdag 12 januari a.s. kunnen we in het bekende Amsterdamse caf?© De Engelbewaarder het werk van fotograaf Cynthia Boll bekijken, dat in het februarinummer van National Geographic (NL) zal gaan verschijnen van 2010 is verschenen. Cynthia heeft Vlaamse internaten gefotografeerd, die in de 21ste eeuw een revival doormaken.

Opening op woensdag om 17.30 door journalist Robbert Vermue van National Geographic.
Komt allen! Het is namelijk altijd feest bij een HH-vernissage in de Engelbewaarder. Morgen verschijnt op iptc.nl en misschien hier, maar dan vanuit een heel ander perpectief, een verslag van deze niet te missen bijeenkomst. Drank en lekkere wijven.

Caf?© De Engelbewaarder,
Kloveniersburgwal 159, Amsterdam
Cynthia Boll, terugkeer van het internaat, 12 januari – 15 maart 2011

Site Cynthia Boll

Le Bal

Paris, Le Bal
Anonymes, l‚Äö?Ñ?¥Am?¬©rique Sans Nom

Het bezoek aan Le Bal ontbrak nog in het verslag van ons bezoek aan Parijs in november. Le Bal is een een nieuwe expositieruimte, vlak bij Place de Clichy. Op de site is te lezen hoe dit voormalig cabaret, h?¬•tel d‚Äö?Ñ?¥amour en salle de bal verbouwd is tot de ruimte die het nu is. Hier is het beeld in al zijn verschijningsvormen te bekijken: l‚Äö?Ñ?¥image, sous toutes ses formes : photographie, vid?¬©o, cin?¬©ma, nouveaux m?¬©dias, zegt directrice Diane Dufour samen met Raymond Depardon, die daar als voorzitter ook een vinger in de pap heeft. En boeken, niet te vergeten.

Anonymes, l‚Äö?Ñ?¥Am?¬©rique Sans Nom was de tentoonstelling die wij bekeken en die viel warempel niet tegen, integendeel. Onmiddellijk bij binnenkomst hing het werk van Chauncey Hare, Protest Photographs, waarmee meteen ook het thema van de tentoonstelling stevig werd neergezet. Treurig stemmende interieurs uit de jaren 70, meedogenloos geflitst, waardoor godzijdank de esthetiek verdwijnt, die anders al te gemakkelijk komt bovendrijven. Oorlog, dood, verval en armoede zijn uiterst fotogenieke onderwerpen, bekijk maar eens de foto’s via de link van de Guardian Detroit in Ruins.

Detroit is ook het onderwerp van het werk van Arianna Arcara & Luca Santese, Detroit: a self-portrait. Gevonden foto’s, beschadigd en half vergaan doordat ze misschien zo uit het politiearchief op straat zijn gesmeten in de regen, die foto’s zijn bij elkaar gezet en vormen een hartverscheurend beeld van geweld, misdaad en klasse-ellende. Het werk deed me sterk aan dat van Marlene Dumas uit de jaren 80 denken, niet alleen door het materiaal, maar ook door het onderwerp. Zo’n briefje, godallemachtig, leeft die jongen nog, vraag je je af.

Detroit, IF ANYTHING HAPPING TO ME
If anything happing to me

De expositie laat eigenlijk de achterkant van de VS zien, die we nooit zien, bepaald als ons imago van Amerika is door de Hollywoodse TV- en filmindustrie. Anthony Hernandez doet dat ook letterlijk, met Waiting, Sitting, Fishing and Some Automobiles. Daar verveelde ik me na een aantal foto’s bij, maar niet bij de uiterst merkwaardige en boeiende film Lunch Break van Sharon Lockhart. Die duurt bijna 80 minuten en op Youtube heb ik 1 minuut en 30 sec gevonden. Veel verandering is er verder niet te zien. Ik kan er eeuwig naar kijken.

Een aanrader, le Bal.

Le Bal
6, Impasse de la D?©fense
75018 ‚Äö?Ñ?¨ Paris
+33 1 44 70 75 50

La France de Depardon

France

Vrijdag in Parijs Рdat lijkt alweer honderd jaar geleden na 12 dagen griep Рreden we per metro naar de Biblioth?®que Nationale de France, nadat we eerst in de Magnum galerie bij het Place de St. Germain des Pr?©s al iets van Depardon hadden gezien, o.a. het boek van dit megaproject (La France). De galerie lag op loopafstand. We zaten immers weer ouderwets in Quartier Latin.

De Nationale Bibliotheek van Frankrijk ligt aan de Seine en maakt een extreem moderne en koude indruk. Dat komt niet alleen door de wind die tussen de hoogbouw heen loeit, maar ook door het materiaal waarmee gebouwd is. Glas en grijs geworden hout, mooi, maar ijs- en ijskoud. En dat de ingang nergens is te vinden. Daar zouden ze toch echt iets aan moeten doen, aan de navigatie.

Fotograaf zoekt de juiste metro op de iPhoneFotograaf zoekt de juiste metro op de iPhone

Het architectuurontwerp was natuurlijk weer conceptueel zonder echt praktisch te zijn. Als je oude (en nieuwe) boeken in grote vrijstaande glazen gebouwen wil bewaren, moet je niet gaan piepen als het warm wordt, of als er teveel licht bijkomt. Koud van buiten, warm van binnen. Een omgekeerde mislukte bitterbal. En dan hebben we het nog niet eens over de mensen die daar moeten werken.
S. vond de architectuur interessanter dan ik, dacht ik. Voor mij blijft het toch een gevalletje imponeren en borstgeroffel. Zo’n gebouw, of zo’n verzameling gebouwen moet natuurlijk wel functioneren. Hoe kom je bijvoorbeeld van het ene in het andere gebouw? Onder de grond of buitenom?
Binnen vindt er onmiddellijk – als op een luchthaven – metaaldetectie plaats, vlak na de draaideur, zodat er bij een beetje drukte al een opstopping ontstaat, waarbij de mensen klem in de deur komen te zitten. Ik wil echt wel positief zijn, hoor, maar sommige dingen, tjonge. Maar dit allemaal even terzijde.

St. Sebastien
Prentbriefkaart uit de oude doos

Nu de expositie van Depardon. Onze held heeft 6 jaar lang over de Franse wegen gezworven met zijn camper, lees ik in het blad T?¬©l?¬©rama Horizons, dat een heel nummer gewijd heeft aan dit project. Fijn veel foto’s, een interview en de cijfers. Omdat hij met een analoge 8×10-inch camera werkte, joeg hij er in die jaren naast 20 vlakfilms per dag, ook nog 10.000 polaroids, 1400 liter ontwikkelaar en en evenzoveel fixeer doorheen. (“Nivenool Superpapirool van Amaloco”, dichtte ik jaren geleden voor mijn vaders Sinterklaascadeau). De polaroids maakte hij om te kijken of de locatie geschikt was. Meer cijfers zijn beschikbaar.

In de zaal was een selectie bijna levensgrote prints te zien (bovenste foto), die de mensen tot departement raden prikkelde. En dat was voor mij ook meteen de makke van dit project: ik had een sterke associatie met prentbriefkaarten en die indruk werd nog eens versterkt door dezelfde selectie in een zijzaal in het klein als dia’s te tonen, m?¬Æt onderschriften dit keer. Nu ben ik dol op prentbriefkaarten, dat is het punt niet. Ik pleeg heiligschennis als ik beweer dat de – in fotoland heilige – Depardon 6 jaar lang op jacht is geweest naar prentbriefkaartenlocaties.
Want wat staat er op de foto’s? Het Frankrijk zoals wij, romantici en francofielen, dat maar al te graag zien, typisch Franse huisjes, berglandschappen, frietkotten, een tractor, oude reclames op de muur, oorlogsmonument, hier en daar een deux chevaux, een stukkie zee met een fotogeniek restaurantje, enzovoorts, esthetisch beeld, waarbij ook de armoe, de prefab-bungalootjes en de golfplaten daken een adembenemende schoonheid laten zien. Er zijn bijna geen mensen op te bekennen.
Leuk, hoor, maar wat wil Depardon hier nu eigenlijk mee zeggen? Dat Frankrijk zo mooi is? Gek genoeg ben ik daar fotografisch nu niet in het minst in ge??ònteresseerd.

Parijs, 20 november
Een willekeurige straat in Parijs © e. de korte

Ik wil dat een foto onrustbarend is, me laat schrikken, walgen, ontroeren of in ieder geval mijn nieuwsgierigheid prikkelt. Het hoge woord moet eruit: dat doen deze foto’s niet. Ik bekijk ze tevreden, zie de vrolijke kleuren, raad een departement en ga over tot de orde van de dag. Maar dat is de bedoeling niet.
Het is dan ook geen fotografie voor fotografen, maar voor plaatjeskijkers. Ik moet toegeven dat ik ook een plaatjeskijker ben, tot het me verveelt. En hoe ik ook kijk en speur, ik zie verder niets meer dan wat erop staat. Een gevalletje van WYSIWYG.

Brand in Doubs
Brand in Doubs, uit het boek La France via Amazon.fr

De paar die me zijn bijgebleven zijn die van vliegerende mensen op het strand in Pas-de-Calais en die van een huis in brand in Doubs. Op beide foto’s gebeurt er iets. De andere zijn zo ontzettend statisch, dat ze in mijn herinnering allemaal op elkaar zijn gaan lijken.
Het blijft desondanks bewonderingswaardig wat Depardon met een Siebe Swart-achtige discipline heeft gedaan. En misschien had het hele avontuur ook een meditatieve kant, want wat is nu rustgevender dan zoveel maanden per jaar met een camper het land te fotograferen, waar iedereen het over eens is? Ik heb het over het uiterlijk.
Als je daarbij dan ook nog analoog werkt en dan niet met z.g. rolletjes, maar met gigantische vlakfilm, niks digitaal, worden de handelingen als de rituelen van een priester, de films verwisselen, het licht meten, het statief (de driepoot) opstellen, de schuif eruit, onder het doek kruipen en hopla!
En er was licht.
Zie je wel? Een heilige.

Nationale Bibliotheek
Magnum