Franse Zaken

Geef mij maar een Charolais

Net toen ik op het punt stond de deur uit te gaan, kwam Raymond R. langs, v/h de voorzitter. Ik probeerde hem mee te lokken naar de vernissage, maar hij was bezig met een rondje en zei weer iets wat ik niet verstond. Kwam hij nu wel of niet? Kom dan even binnen.
Zijn tomaten waren al ZO, zei hij, toen hij mijn thuiskwekerij zag, ja, kunst, hij heeft een kas in de vorm van een tunnel en toen hij de schilderijtjes zag, wilde hij ook wel dat ik zijn honden zou portretteren.

Goed, hoor, voor een vriendenprijsje, à débattre, waarop hij lachend afwerend een elleboog omhoog hield. Ik ga volgende week die twee langharige Duitse herders toch even bekijken. Die Holsteiners van hem, daar ben ik niet dol op, als model dan. Saaie hoofden.

Buurman Jacqui op zijn oldtimer

Met een gestreken bloesje en lippenstift fietste ik richting de Salle Polyvalente, tot ik strandde bij Grand-Prat (Grote Wei), waar de Dierenfluisteraar net zijn Normandisch melkvee naar binnen aan het halen was, samen met zoon Jacqui, die ik met quinze août op zijn trekker op de foto had gezet, dewelke foto ik – niet toevallig – bij me had en dus kon overhandigen. jaja, ik ben eeuwig en altijd aan het netwerken, potentiële klanten, bovendien wil ik een keertje mee met dat melken, om de verschillen te ontdekken tussen deze mensen en Giraud. Préparer la terre.

Ondertussen reed er in de file achter de kudde de oud-burgemeester van de commune – ook op weg naar de Salle Polyvalente -, die wonderlijk genoeg weer min of meer hersteld leek, wat hij ontkende, toen ik naar zijn gezondheid vroeg. Het ging, maar het ging niet top.

Maar ik ging vooraf eerst een paar minuten langs vriendin L., die inderdaad ook enigszins hersteld leek. Het was de diabetes geweest en de dokter had gezegd dat ze suiker moest eten. Haar hele leven hadden de dokters suiker verboden en nu was het op voorschrift! Ze schudde haar hoofd en moest gelukkig weer als vanouds om mijn flauwe grappen lachen.

De oud-burgemeester in gesprek met de oud-postbode

In de Salle Polyvalente werd ik persoonlijk welkom geheten door monsieur le Maire, die ik deze keer niet naar mijn nationaliteit liet raden, omdat hij aardige dingen zei als: U ziet er stralend (rayonnante) uit, mevrouw, echt radieuse! waarop ik comme toujours kon zeggen: Parce que je suis en Creuse, monsieur le Maire! Een beetje stroop op rijm kan nooit geen kwaad.

Hoeveel mensen ik wel niet heb gesproken, er kwam geen einde aan, laat dat maar aan mij over. Eén dame dacht dat ik française was, want ze kon geen accent bespeuren, haha, moest ze toch iets beter luisteren, want ik hoorde het zelf heel goed, hoewel ik heel erg op mijn uitspraak mijn best doe. We praatten over Frankrijk als centrum van de wereld (“dat kwam door De Gaulle!”) en dat elk land denkt dat het het middelpunt van het heelal is, zelfs Nederland denkt dat. Echt? Hahaha, dat was grappig, zo’n piepklein land! Nu ja. Ja.

De nieuwe opzichter van de commune tussen de dames van het ontvangstcomité

Ondertussen werd ik belaagd door een druktemaker, die beweerde dat hij mij de vorige keer bises had gegeven, en dat hij als een echte Fransman mij wel eens zou gaan versieren. Ik lachte smalend, maar daar was hij niet gevoelig voor, hij bleef maar dubbelzinnige opmerkingen (“Ik ben dol op vrouwen die drinken, want die herinneren zich de volgende dag niets meer.” Tant mieux, zei ik) maken en probeerde me te verleiden me in zijn auto naar huis te laten brengen, want zo’n fiets, neen, dat was niks. Kijk, daar was zijn neef, die warempel de nieuwe opzichter van de gemeente bleek te zijn, waardoor ik mijn van de site About.com | French Language nieuw opgestoken kennis meteen in de praktijk kon brengen:Les chiens ne font pas des chats!. Zo. Die zat.

Vervolgens raakte ik niet uitgepraat met de gepensioneerde postmevrouw (“J’étais la factrice, je connais tout le monde ici!”), die in Villard woonde (Dan kent u Giraud wel. Ja, de allerliefste mensen van de wereld, wat een schatjes! etc.), maar afkomstig was uit Pas-de-Calais (“Ik ben een Chtimi!”), waarop ik weer Iiieeeee! Biloute! kon gillen. Ze woonde in een watermolen een endje verderop, die te bezichtigen was, ik moest maar eens langskomen.
En zo lulde ik me door de vernissage heen. De reacties op de koeien waren allemaal positief, “très bien reçues“, zei onze wethouder cultuur, nu alleen nog kopen, jongens, niet kijken. We zien wel.

Daar hangen ze

Wat ze in die sangria hadden gedaan, geen idee, maar na één slok draaide de zaal al om me heen. Toch fietste ik nog soepel naar huis, en haalde zelfs dit keer bijna zonder afstappen het hoogste punt. Integratie, dat is het.