Gemorste kroot met melde

Als ik in mijn Franse huisvrouwenschort de regeltjes inzaai, wil ik wel eens als in een Belgenmop op mijn horloge kijken, bij wijze van spreken dan en no offense, want een horloge heb ik niet. Terwijl ik het volgend zakje zaad uit mijn zak haal, heb ik in de andere het net opengescheurde zakje van de vorige lading, en hou dat maar lekker ondersteboven, slome. Zie boven het resultaat.
Die melde had ik gekocht bij Vreeken naar aanleiding van Maarten ‘t Hart, die daar in de NRC een alinea aan had gewijd. Op het pakje staat: de kieming is traag en onregelmatig.

Tuinmeldekiempje

Ik heb hem een week geleden, of eigenlijk 6 dagen geleden gezaaid, helemaal fout volgens de maankalender, haha, maar ja, ik had een stukje aarde geprepareerd en langer wachten leek me niet zo verstandig, omdat er een kleine hittegolf was voorspeld. En wat blijkt, de melde houdt van warmte, niks trage kieming. Elke dag een bak water eroverheen en dat is het.
Nu bescherm ik het zaaibed wel met een lappie vliesdoek, omdat er niet alleen vogels, muizen en slakken dreigen, maar ook buurkatten. Het is fijn poepen in de omgewoelde aarde.

De rommel achterin kan pas weer in oktober worden verbrand en: molshoop-alarm!

Vandaag is het zo warm dat ik binnen de muur in de keuken ga restaureren. Gisteren heb ik het grote terrein met de elektrische tondeuze ( en 50 meter snoer) gedaan, wat uitstekend ging, dus een nieuwe kopen doen we weer na de crisis. Je moet alleen uitkijken dat je je draadje en de kikkers niet kapot maait.

Sla gaat ook goed

Het is twaalf uur. Eten. Mijn aardbei heb ik gisteren al opgegeten. Een smaak, niet te geloven! Dat komt misschien ook, omdat hij de hele dag in de zon staat te blakeren.