Tag Archives: gans

Jaarlijkse expositie en andere loopvogels

Flowering apple treeDe appel Schone Deerne (Bellefille) van de tweeling staat in volle bloei

De kleine perenboom die ik al minstens 20 jaar heb en die meeverhuisd is vanuit de volkstuin, bloeit niet meer sinds buurvrouw P, toen ze twee jaar geleden voor de kippen zorgde, hun mest aan de voet van dit boompje dumpte.

Dat kon ze niet weten en ik wist dat ook niet tot ik het toevallig in de auto op Radio Bleu Creuse hoorde tijdens het moestuinvragenuurtje: waarom bloeit mijn peer niet meer? Omdat hij teveel stikstof heeft gekregen. Niet mesten met kippenpoep dus. Ik bemest fruitbomen eigenlijk helemaal niet.

Alle andere fruitbomen lijken dit jaar overdadiger dan ooit te bloeien. Misschien om de mislukte oogst van vorig jaar goed te maken. Fingers crossed, want de fabrieksappels die ik vorige week op de markt kocht, zijn feitelijk niet te vreten door het ontbreken van enige smaak. Zelfs bakken verandert daar niets aan.

Apéro during the vernissage
Tijdens opening, dame links houdt net haar hoofd voor de rode stip, rechts pottenbakster Cathérine

Vorig weekend had ik geen tijd om te schrijven vanwege de deadline van de jaarlijkse expositie in de feestzaal van onze gemeente, waar ik per se aan wilde meedoen, omdat me anders de moed helemaal onderin de laarzen gezonken zou zijn.
Ik ben nog steeds dood- en doodmoe en kon daardoor het vermaledijde recept van de vitamine D nergens meer vinden: ik vergeet alles en raak voortdurend spullen kwijt, zoals ik al eerder meldde.

Na werkelijk alle papieren van de administratie zonder resultaat ondersteboven te hebben gehaald vond ik het tenslotte verkreukeld onderin mijn tas, logisch, en smeekte de lieve vrouw van de apotheek in Bussière (de soepele apotheek) me de hoeveelheid voor het hele jaar te geven, omdat ik gegarandeerd dat papiertje definitief kwijt ging raken. Ze deed het toen ze mijn wanhoop zag, anders dan die tuthola in Dun, godzijdank.

En na een extra middag slaap door een annulering wist ik er twee kleine tekeningetjes uit te persen waar ik in ieder geval tevreden over was.
En jawel, gisteren bleek tijdens vernissage de linker al meteen verkocht, sterker nog, ik ben de enige die gister iets heeft verkocht.

Ik holde snel weer naar huis om dat juichend aan buurman P te vertellen, die volgens verwachting reageerde met: “Ik zei het je toch! Ik zei het je toch!” me ondertussen in mijn ribben porrend van blijdschap.
Kijk, daar doen we het voor.

Garden is closed for public
Verboden toegang voor kippen en andere belangstellenden

Naast werk, dieren, tekenen, de deux chevaux, huisonderhoud en dat stompzinnige huishouden (ik denk er serieus over een collega in te huren) wacht de tuin op me.

De omheining is een feit. Ja, nee, niet helemaal, ik heb de moestuin omheind en ben nu bezig ook de actieradius van de loopvogels te beperken.

StrawberriesSla in de achtergrond toch maar onder een net

Door een paar denkfouten in de constructie bleken er toch af en toe kippen binnen het hek te scharrelen, waarvan ik me afvroeg hoe ze dat nou voor mekaar hadden gekregen tot ik begreep dat ze omliepen door de weilanden en dan via de tuinmuur over het hekwerk fladderden.
Die sluiproute wordt vandaag afgesloten. Als ze me niet weer te slim af zijn, natuurlijk. Het is een sport.

Gisteren had gans Ryan Gosling zich de moestuin in weten te manoeuvreren, iets wat ik onmogelijk achtte, tot ik zag waar hij onder het hek was doorgekropen.
Nu zijn ze niet al te handig, dus toen ik hem naar buiten wilde drijven, probeerde hij op dezelfde plek dwars door het gaas te lopen met als motto “waar een wil is, is een weg” en had zijn kop er alvast doorheen gestoken, waardoor ik hem met gemak kon grijpen. Erg slim zijn ze ook niet.

Hij hing als een verslagen dweil in mijn armen, terwijl zijn vriend Ross aan de andere kant hysterisch riep dat hij eraan kwam om hem te bevrijden.
Wat een stelletje aanstellers, die twee. Je heb er niks an. Eieren leggen ho, maar.

Oh ja, dat doet me eraan denken, een van de meer merkwaardige leden van het feestcomité probeerde me gisteren alweer uit te leggen dat alleen vrouwtjes eieren leggen. Ik speelde de onnozele stadshals, tot grote hilariteit van de rest van de aanwezigen.
Altijd maar de lachers op je hand willen hebben, dat is af en toe ook wel vermoeiend.

Vrouw zoekt boer

Dairy cows
Ik lag op mijn buik op de weg

Toen ik de zoon van de dierenfluisteraar belde om te vragen of ik mee mocht met melken, zei hij, dat moet je aan mijn vader vragen, maar bel hem pas na 6 uur, want waar hij uithangt, dat weet je nooit. En natuurlijk kon ik me daar ook ophouden tegen melktijd. Ik dacht een aarzeling te horen. Neen, tr?®s bonne id?©e.

Aanpalend gehucht
Zicht op de boerderij (2005)

Aangezien ze daar kippentijden aanhouden, dwz om 19:00 zijn de luiken dicht en ligt de hele bende op 1 oor, inclusief honden, katten en wat er nog meer rondloopt, wordt er om 16:00 uur gemolken.
Ik fietste op mijn dooie akkertje naar beneden en nam alvast een kijkje op het erf, waar een minstens zo mooie haan als bij Feyt rondliep. Hup, op de kiek.

Three geese and a duck
Boerenbewakingsdienst

Daar werd ik gespot door de bewakingsdienst in de vorm van drie ganzen en een eend die dacht dat hij een gans was. Omdat ik niet maakte dat ik wegkwam, maar ze daarentegen beleefd begroette, ondertussen fotootjes makend, sloegen ze vlak voor me rechtsaf in een poging hun figuur te redden. (“We moesten toevallig die kant op, nou en?”)

De zoon kwam tevoorschijn, die evenmin als ik zijn vader had gezien, maar die wel wist waar de Normandi?´rs zich ophielden, namelijk daarboven achter de maisonnette, zoals het spoorhuisje genoemd wordt. Of ik in afwachting van de kudde de geiten wilden zien? Natuurlijk. En daar zaten een aantal geiten in een stalletje met een bok met hele mooie horens.

The billy-goat
Gehoornd diertje

En daar kwamen ze, de koeien, omringd door slechts zeven hondjes (zei de zoon grinnikend), twee melkloze koeien in het ene stalletje, de rest in een ander.
– Wil je de kuikentjes zien?, vroeg zijn vader. Tuurlijk! In een kamertje zat in een doos afgedekt met een omgekeerde groentekrat een vette kip met weet ik hoeveel kleine pluisbolletjes. De honden en katten dromden er omheen, zonder dat iemand gevaar liep. Maar daarna moest er koffie worden gedronken, met een koekje en met zijn vrouw en de kleindochter, ook boerin en net moeder geworden. We kletsen gezellig over kinderen krijgen, kinderen hebben, de eerste tandjes, het moedergeluk, tuinieren, hoe plat en geconstrueerd Nederland was, de enorme tomatenoogst van vorig jaar, terwijl ik af en toe geen idee had waar het over ging, omdat er patois werd gesproken met een voor mij niet te ontwarren accent. Overal scharrelden katten en honden. Een familie naar mijn hart.

Toen ik een blik uit het raam wierp, omdat het plots enorm aan het hozen ging, zag ik net de kudde de berg weer afdalen, de vader met zijn honden er achteraan. Shit! Heb ik het hele melken gemist!
Ik mocht niet vertrekken, zolang het regende, moesten ze me met de auto naar huis brengen, wilde ik kleren lenen, enzovoorts. Ik wacht wel even, zei ik, en liet zien dat ik 5 lagen over elkaar aanhad. Toen ik uiteindelijk vertrok, vroeg de dierenfluisteraar, wil je eieren?
Is dat hartelijk of niet? Ik heb ze tomaten beloofd en ik moet nu toch weer terug. Misschien kan ik mijn tomatenplanten ruilen voor twee kuikens. Dat is pas een goed idee.