Tag Archives: gehoorzaam

J’?¬©coute!

Bleu, the blue merle border collie
Die ogen zijn helemaal niet blauw

Goed, jongens, na de hektiek van de kuikens (19) zullen we het eens over onze border hebben. Wat was er feitelijk aan de hand?

Hij luistert altijd braaf als ik hem een opdracht geef: Op je Plaats, Naast, Zit, Stop!, Blijven op Afstand, Links, Rechts, Op Schoot en Dood Leggen (zwembadherinnering: En Nou Gaan We Met Zn Allen Op Onze Rug In Het Water Leggen) om maar een paar voorbeelden te noemen.
Altijd, dat is gewoon gelogen, altijd wil zeggen als hij tijd heeft en er geen andere interessantere zaken te beleven zijn.

En altijd wil zeggen: altijd in huis. Zodra we buiten gaan wandelen, hoeft hij niet meer te gehoorzamen, denkt hij, of alleen dan als het toevallig zo uitkomt. Dat had hij helemaal zelf bedacht.

Als we bijvoorbeeld door het bos liepen, was hij non-stop met al zijn zintuigen aan het scannen of er niks was om ervantussen te gaan. En dat was er altijd wel.
De geur van een hert – neus aan de grond gekleefd – en weg was hij. Het kon ook een beverrat, vos, vvt’er zijn of de joggende vrouwen op zondag als ik een beetje laat ben, kortom Bleu was een ongecontroleerd monster, dat ook nog de mensen de schrik op het lijf joeg. (“Hij doet niks, hoor”)

Am  I bothered?
Am I bothered?

Dochter Fran??üoise van buurvrouw P heeft net zo’n type in huis, een Beauceron, die een slagje groter is dan Bleu en die elke keer precies dezelfde ongein uithaalt.
– Je moet hem corrigeren!, riep haar moeder ons tot vervelens toe, waarop wij in koor terugriepen: ja duh, hoe doe je dat als hij zich 100 meter verderop bevindt?
Want ons geroep en geschreeuw beschouwen de boeven als aanmoediging en daarom roep ik steeds ?©en keer en niet meer. Niet dat daarop wordt gereageerd, welneen.
Ik sta volkomen voor gek als ik wel blijf krijsen. In het Nederlands nog wel, maar met Franse vloeken. Heeft geen enkele zin.

Dat betekende dat de wandelingen feitelijk niet echt meer leuk waren. Eeuwig opletten of geen andere mensen aankwamen, koeien niet werden verweid, konijnen de weg overstaken en meer van dat soort ongein, maakte dat ik als een waslijn zo strak gespannen onze prachtige wandelingen maakte en hem in godsnaam maar aanlijnde om ervan af te wezen. Niks aan dus.

Bleu, the blue merle border collie
Opgesloten met een hek om de tuin

Waar was nou die leuke pup gebleven die me op de voet volgde? Weg, in de diepste krochten van het bos tegen een eng beest aan het blaffen. Het was alleen nog wachten tot hij zou worden overreden en/of een gruwelijk ongeluk zou veroorzaken. Ik kon er verdomme niet van slapen.

De schoonvader van de dochter van Fran??üoise (ja, ingewikkeld, de vader van de man van de dochter van de dochter van vriendin P) bleek trainer van (jacht)honden te zijn. Sommige jachthonden laten zich door niets en niemand weerhouden en volgen het wild blind tot aan de andere kant van de N145. Kleine kans om dat te overleven.

De oplossing in deze gevallen is eenvoudig: je hebt een afstandbediening nodig en die bestaat in de vorm van een elektrische halsband+zendertje, een schrikhalsband. Vijf knoppen in oplopend voltage + een zoemer, werkt tot 200 meter. Drie keer het bevel negeren? Een kleine schok. Gemeen, h?®? Ja, stadswatjes, heel gemeen.
Fran??üoise had hem een middagje geleend en haar hond was meteen zo mak als een schaap. Min of meer.

Blue merle border collie
Bleu met zijn schrikzender, ons dorp in de achtergrond

Na lang wikken, wegen en een aantal slapeloze nachten heb ik zo’n ding gekocht en zijn Bleu en ik dezelfde dag gaan oefenen. In het bos bij Les V?¬©rrines stikt het altijd van de herten, dus kom maar op en ja hoor, de prutser was nog geen vijf meter los of hij zette de spurt al in. Ik zei nog: doe het niet.

Op mijn “HIER!” kwam natuurlijk geen reactie.
Nog een keer HIER! en ik gooide er een zoemertje tegenaan. Nog steeds niks, behalve takgekraak en geblaf in de verte.
Tja, hij moest er helaas aan geloven, dus ik riep nog 1 keer en drukte de slapste knop in. Een gil en verdomd, hij wist niet hoe snel hij zich woest kwispelend bij me moest melden. Braaaaaf! Diep onder de indruk, de sukkel.

Moeder en zoon
Brave moeder en zoon, de dochter is even erg als Bleu

Ik heb die wandeling nog 2x de knop moeten indrukken en toen was het over. Het was gewoon over! Hij luisterde plotseling feilloos. We kwamen een hert tegen die N.B. een potje in de berm stond te grazen en arme Bleu zag het en keek me aan, toen hij besloot te blijven staan.
Ik kon het en kan het bijna niet geloven, maar alles is anders. Hij kijkt naar de kippen en doet niks, zelfs niet als Bess gilt: Pak ze! en ze hysterisch wegfladderen. Als ik zeg NEEN! doet hij niets. Hij loopt naast me zonder riem door het dorp, over de weg, komt onmiddellijk als ik roep en is precies zo braaf als een bordercollie behoort te zijn. En we zijn allebei een stuk vrolijker.

Was dat nu zo moeilijk? Potverdrie.

Zip!

Winter storage firewood
Twee rijen dik!

– Schaamt die zoon van jou zich niet dat hij zijn moeder zo laat sloven? zei ik om lollig te zijn, toen ik die krankzinnige hoeveelheid hout zag, die vriendin P helemaal in haar eentje netjes had gestapeld.
Nou ja, het viel wel mee, zei ze, nadat ze eerst als vanouds enorm had lopen klagen. Sommige grappen van me kunnen geloof ik niet.

Er is dit jaar wel heel veel gehakt, gezaagd, gekloofd en gestapeld. Dit hout was afkomstig van de drie dikke eiken, die onderaan de weg bij Seigue zo karakteristiek als ijkpunten (yesyes, pun intended) in het weiland hadden gestaan en wier val me had doen wenen, wat ik ook bij de houthakker heb gemeld.

Zo langzaam maar zeker verdwijnen bomen, hegjes en bosjes, waardoor de koeien geen enkele beschutting meer hebben als het regent, stormt, sneeuwt, of als de zon loeiend hangt te branden.

A cut oak tree
Tel de jaarringen

In de weilanden van de Dierenfluisteraar staan daarentegen overal bomen en kabbelen beekjes, terwijl de dieren, als op een schilderij van een 17-eeuwse meester in de schaduw van de bomen staan te mijmeren. Bij ons zoekt het vee vruchteloos naar een plek om de schuilen, als de omstandigheden bar zijn.

Maar dit zoals altijd terzijde, hoewel het me elke keer weer geweldig dwarszit.
(In de Indre zijn ze de gesloopte heggen weer gaan aanleggen, omdat ze – te laat – gemerkt hebben dat die dingen een functie hebben, vertelde buurmans zoon Pierre. )

Cattle in winter
De luwte van de laatste heg helpt niet echt

Ik zou – om terug te komen op de houtstapel – haar wel hebben willen helpen, maar daar ben ik te slap voor.
Weet je hoeveel zo’n meterpaaltje eikenhout weegt? Ik ook niet, wat ik wel weet is dat na 3 stuks mijn armen het nauwelijks nog doen en na 15 kan ik mijn haar niet meer kammen, wegens dode pootjes die ik niet meer boven mijn schouders krijg. Hoe zij daar toch elke keer weer toe in staat is? Ze wordt dit jaar 74!

We waren net daarvoor in het bos geweest, waar het blauwe ventje heel erg nodig weg had gemoeten om te zien of hij dat ene hert kon inhalen. Bess en ik keken op onze horloges en wachtten geduldig tot hij zich weer zou melden. Daar kwam hij, hoor, dorstig, vies, en moe en liet zich meteen in mijn kikkersloot vallen om ook zijn warme buik af te koelen. Hij dronk gulzig modder met hier en daar een jonge kikker.

Het is zaak dat je maakt dat je wegkomt, zodra hij zich schudt. Kijk:

Border took a mud bath
Na de hertenjacht

Toen hij vriendin P zag, wilde hij haar natuurlijk blij omhelzen met zijn stinkende modderlijf.
Ze riep: Assis ! Asseois-toi ! ??†coute !
Niks ervan, hij bleef stinken en springen van blijdschap, tot ik zei dat hij moest gaan zitten: Zit! Hij zat.

– Hij snapt het Frans niet! riep ze verbaasd en toen hij weer opsprong, omdat hij dacht dat weer dat mocht, riep ze: Zip! Zip! en warempel, de sukkel ging zitten.