Tag Archives: gevogelte

Kan je Frans?

Portret of a rooster
Nee, maar Frans kan mij wel

Vriendin P kijkt me stomverbaasd aan als ik zeg dat ik af en toe geen zin van de familie van Grote Wei versta vanwege de zwaar rollende r uit de Crrreuse en de klinkerwisselingen.
– Echt? Vind je dat ze een accent hebben?
Ze zegt nog net niet kijk naar je eige, want daar is ze te aardig voor, maar haar dochter vond laatst wel dat ik misschien dictieles moest gaan nemen, wat zinnig zou zijn, als het zou helpen. Ik doe mijn best, maar ben te laat begonnen, zoals de meeste mensen.
Want wat leer je nou op de middelbare school? Van docenten die nota bene niet eens weten dat quinze ao?ªt (kenze oet) een feestdag is (authentique! ik citeer buurman P) en die Frankrijk alleen van twee weken zomervakantie kennen. (Neen, ik heb het over iemand anders, Dineke)

Les Devants Long l'Eau
Les Devants Long l’Eau, een po?¬¥zieregel als dorpsnaam

Ik vergis me regelmatig op zijn Ch’tisch en zeg On se reverrons (h?¬©, rijmt) bij het vertrek, want welke gek heeft bedacht dat je het Franse woord on met men moet vertalen? Dat betekent het nooit. Echt nooit. Hier is het altijd: wij.

Wij kan in het Nederlands ook meer algemeen gebruikt worden: we zien wel, on verra bien. Dan lijkt het op men, alleen gebruikt geen mens dat woord meer, men, of je moet heel deftig en oud zijn, maar zelfs ik gebruik het nooit.
Je zou het wel bijvoorbeeld passief kunnen vertalen: On demande: ouvrier= Gevraagd: medewerker. Niet natuurlijk: Men vraagt: medewerker. Hee, dat lijkt verdomd veel op: wij vragen. Zie je nou wel?

De betekenis kan dan misschien men zijn, de vertaling is een andere zaak, zoals onze leraar Latijn ons op de middelbare school duidelijk maakte. Hij was degene die ons toeriep: Makkers, staakt u wild geraas! en de hele klas daarmee in ?©en klap met stomheid sloeg, omdat we eindelijk begrepen wat we al die jaren fonetisch hadden nagebauwd.
Jelui merkt het, ik laat de actualiteit dit stukje insluipen.

Als ik de honden uitlaat en overgeleverd ben aan mijn gedachten, die ronddwarrelen als een vlucht kraanvogels die de richting kwijt is, denk ik in het Frans, ik droom in het Frans en ik gebruik zowaar af en toe spontaan de subjonctif.
Alleen twijfel ik regelmatig aan het geslacht van een woord, want als je een tijdje tegen een woord aankijkt, begint het er gek uit te zien, hebben jullie dat niet? Zeker als je bijna geen Nederlands spreekt op dagelijkse basis. Fiets. Wat een raar woord. Of raam. Tafel.

Waarom is om maar iets te noemen mod?®le mannelijk als het er zo vrouwelijk uitziet? Van die dingen. Ik schrijf elke twijfel in mijn boekje op en stamp, stamp en stamp.

A culled and plucked quail
Dode en geplukte kwartel

Vroeger mompelde ik onverstaanbaar binnensmonds om mijn onkunde verbloemen en nu zoek ik naar bijvoeglijke naamwoorden die vrouwelijk of mannelijk hetzelfde klinken, jaune, jeune, joli, feitelijk een soort mompelen. En ik kan maar niet wennen aan het meervoud van national, sp?©cial of bocal, en beweer rustig hypercorrigerend dat ik de sperziebonen in un bocaux ga doen.
Zei ik sperziebonen? Ik bedoelde kwartels, des cailles, la caille, vrouwelijk, ook als het beestje mannelijk is.

Vier kwartels gaan met kruiden en olijfolie een grote weckpot (un bocaux) in, zoals ik gezien heb bij Rick Stein’s Spain (BBC, vierdelige serie), waar de vrouw van de jager dat met patrijzen deed. Maar dit even terzijde en in het Spaans.

Ik ben even een aantal dagen off-line.

Nieuwe Maan

French landscape with cows
Uitzicht op het dorp van de dierenfluisteraar en onze berg

Toen ik vanochtend in de keuken kwam, was het kouder dan de voorgaande dagen en dat was ook te zien geweest aan de glasheldere hemel vannacht. Laten we in godsnaam nooit, nooit straatverlichting krijgen hier! Buurman F., die hier maar een paar weken per jaar is, zou dat wel op prijs stellen, net als denkelijk de bewoners van het Grote Huis. Die zijn er als hard werkende professionals alleen in het weekend en verblijven doordeweeks in hun pied-?†-terre in de Grote Stad. De andere bewoners liggen om 20:30 of 21:00 zeker al in hun bedjes, want die springen er om 5:00 of daaromtrent alweer uit.

Dog and woodpile
Bomen omhakken en houtzagen, dat kunnen ze hier ook wel

Zaterdag wandelde ik vrolijk langs het ?©tang en wilde door de beek weer langs Grote Wei afdalen, toen ik een geel boerenrenaultje (v/h La Poste) zag en verderop bij de rand van het bos een vent in een oranje hes. Hysterisch hondengeblaf op de achtergrond en geknal. Wat zullen we nou krijgen?
Donderdag waren ons leven al niet zeker (“Herten, geloof ik, donderdag”, zei buurman), zaterdag (“Sangliers, Ob?¬©lix”) en toen ik zondagochtend uit veiligheidsredenen duidelijk zichtbaar met de honden mijn standaardwei overstak, in het voorbijgaan nog een pondje weidechampignons vergarend, zag ik linksbeneden bij de weg een Bretonse spaniel met vier mannen, waaronder onze eigen buurman (met misschien ook wel de King of the Septic Tank) in haar kielzog, duidelijk speurend naar patrijzen: zondag is het dus “volaille”. (Ik zag nog een toompje patrijzen zich precies rechts van me zich tussen de bosjes verstoppen, ik dacht, ik zeg niks)

Hunt & Harvest
Buit van de buurman in de keuken van zijn moeder

Wanneer kan ik dan eens een keertje normaal door het bos of over een zandweg wandelen? Dat was vandaag. Ik ging op weg met een plastic zak bij me, langs het bekende bospad, met de gedachte die te vullen met kastanjes, waar je nek op dit moment over breekt, tot grote afschuw van Bess, wier tere pootjes niet tegen de stekels van de bolsters kunnen. Bleu holde woest rond, beurtelings Bess pestend, terwijl hij kastanjes kraakte en opvrat.

Mushrooms / Porcini / C?®pes
Zeven c?®pes op een kluitje

Ik vond de kastanjes te klein en liep door, keek af en toe om me heen en zag plotseling op een hoger stuk een hele fraaie dikke verse boleet in de vorm van Eekhoorntjesbrood staan. Halleluja! Ik vergat de honden, klom omhoog en vond nog eens 6 dikke jongens. Jongens, wat een feest! Ze pasten maar net in de plastic zak en toen ik de wandeling voortzette, bleek na 10 minuten dat die zak zwaarder en zwaarder werd en feitelijk niet te tillen was, ik sjouwde me suf.
We maakten rechtsomkeert en deelden eerlijk met de buren, die net zo blij en opgetogen voor me waren als ikzelf was.

Ja, mensen, met Nieuwe Maan, dan krijg je dat. Echt? Echt waar. Zeggen ze hier bij ons.
Kijk maar hoe groot zo’n c?¬Æpe is:

Happy with my mushroom (and dog)
Die kleine kleffe kushond bemoeit zich met alles