Tag Archives: hond

Moord en doodslag

Even een berichtje tussendoor.

Guilty dog
Who, me? II

Kijk ik laatst heel suf uit het raam van de keukendeur de tuin in, zie ik Bleu vrolijk in de weer met iets bruins.
In de weer zijn met iets bruins, kent u deze uitdrukking?

Tot de waarheid eindelijk tot me doordrong, ik naar buiten stormde en die hond zo ongenadig op zijn lazer gaf, dat hij nu nog kruipt als ik mijn stem verhef.
Merde, merde en putain, wat was ik kwaad! Slachtoffer was kip Blondie, een van de Brahma’s, die ik had willen houden omdat ze zo beeld- en beeldschoon was.

Poor victim
Iets bruins

Ik heb haar geplukt en klaargemaakt voor consumptie. Kon ik dat ook eens oefenen. Maar hoe kon die kip toch zo stom zijn, binnen de hekken van de honden te gaan scharrelen? Merde.

Kijk, toen ze 3 weken was, ach, gosje:
3 week old chicks

Botsing

Shaggy ink caps

– Ga je jezelf vergiftigen? riep vriendin P uit, terwijl ze terugdeinsde toen ik bovenstaande inktzwammen onder haar neus hield.
Dat wist ik nog niet, dat zou ik wel na het eten komen vertellen, zei ik, want mijn buurvrouwtjes ervan overtuigen dat jonge inktzwammen echt heerlijk zijn, dat heeft geen enkele zin. Ze zullen van zijn levensdagen niet een paddestoel eten die ze niet (als eetbaar) kennen. Wat heel verstandig is.

Risotto aux champignons
Rijst met dingetjes aka risotto aux coprins, een enkel cantharelletje voor de textuur

Overal schieten de zwammen te voorschijn, maar c?®pes, die kan ik nog steeds niet vinden, dus moet ik wel uitwijken naar inkt- en parasolzwammen, als ik die tegenkom. Lekker!
Nu heb ik niet heel veel gezocht, omdat ik tot gisteren eigenlijk nog aan het kwakkelen was en me de moed en adem ontbraken me met de hond de berg op te slepen. Zelfs dagelijks om 07:30 en 18:30 naar het kippenhok sloffen kostte moeite. Maar dat lijkt nu over, op wat gesnotter na.

Cat outside de window
Komt er nog wat van?

De katten lijken vrijwel niets te hebben overgehouden van hun operatie – ik zou zelfs zeggen integendeel, haha – ze gedragen zich als vanouds, vragen me om eten en ik gehoorzaam zoet.
Gisteravond hoorde ik in het duister Petit Prince nog brokjes knabbelen in de schuur en toen ik me bukte en hem aaide, greep ik tot mijn verrassing in een dikke egel, die zich in het licht van de zaklamp niet eens oprolde, maar meer ge??òrriteerd een stapje opzij deed. De katten keken een beetje beteuterd naar de concurrentie. Dat zoeken ze maar onderling uit, ik bemoei me er niet mee.

Bandenhappertje
Rafale loert op banden in 2008

Vorige week woensdag kreeg buurhond Rafale het plotseling weer op de heupen, na zich een tijdje gedeisd te hebben gehouden qua bandenhappen.
Ze is een dagje ouder en stok- en stokdoof. Als ze de ingang van ons straatje in de gaten houdt en ik haar van achteren aanraak, schrikt ze zich helemaal het schompes, omdat ze me niet heeft horen aankomen, de arme ziel.

Volgens buurman P holde ze in haar jonge jaren achter elke auto aan (typisch borderlinecolliegedrag, Bleu is daarvoor behandeld) en later beperkte dit zich tot de banden van de postbode en de bakker, elke keer als die in een slakkengang ons straatje kwamen inrijden. Dat werd ook steeds minder, tot ik die woensdag weer het bekende geluid van klappende kaken en carrosserie hoorde. Slachtoffer dit keer was de bakker uit Colondannes, die er desgevraagd zijn schouders over ophaalde.

Hee, dacht ik nog, wat gek, dat klonk anders dan anders, tot er later die middag na een doffe dreun een gejank door het dorp galmde, dat door merg en been ging. Toen ik de deur openrukte, zag ik Rafale in paniek weghollen met een bebloede kop en de dochter van vriendin P die haar riep en riep, wat zoals gezegd geen enkele zin had wegens doof. De dochter had de auto zoals altijd voor deur geparkeerd, de hond had haar gezien, maar had zich op de een of andere manier laten aanrijden.
Hoe lang zetten de mensen hun auto daar nu neer? Al jaren en jaren en al jaren weet die arme Rafale dat je dan even moet wachten, voordat je eronder gaat liggen. Tot die woensdag.

Ik vreesde het ergste, want de verwondingen leken misschien oppervlakkig, een keiharde klap tegen je hondenhoofd kan fataal aflopen. Waar had ik dat nu ook weer gelezen, oh ja, in Busman’s Honeymoon van Dorothy Sayers, waarin het slachtoffer nog gewoon doorloopt na eenzelfde fatale klap tot hij tenslotte morsdood van de keldertrap afdondert, kort samengevat.

En dat is wat er drie dagen later gebeurde. De hond had eindelijk weer iets gegeten, werd niet goed, viel om en gaf de geest. Ach, het arme dier. En arme vriendin P, die werkelijk heel verdrietig is.

View on our village
Uitzicht op ons dorp: Bess komt hijgend de berg op, ook al een dagje ouder

Mijn bemoeizucht kent geen grenzen en niet verder vertellen, maar ik heb vrijdag het ouderlijk huis, dwz de melkboerderij van Bleu gebeld om te vragen of ze niet toevallig een nest borders hadden, maar neen. Nou ja, had toch gekund, je weet maar nooit.

Zo. En nu moet ik als de wiedeweerga mijn achterstand van de afgelopen week gaan inhalen. Ik moet heel, heel erg veel doen.

Behendigheid


Bleu doet hele slome behendigheid in het bos

Een klein filmpje tussen de bedrijven door. Elke avond laat ik de hond in bovenstaande apenkooi uit en speur ondertussen naar kastanjes en paddenstoelen. Die c?®pes, ik weet het niet.
Ik heb een bepaalde vindplaats vanaf begin juli bijna dagelijks gecheckt, tot mijn geduld eindelijk afgelopen zaterdag beloond werd met een paar dikkerds op een kluitje (foto onder). Let ook op de ene girolle, die zich daar in de buurt ophield. En dat was het dan.
Elke vierkante meter van het bos achter ons dorp heb ik afgesnuffeld, maar helemaal niks. Ja, girolles en girolles en nog meer girolles. Ook lekker, hoor.

Ceps and other autumn things

Wat betreft de katten: dankzij een aantal heel erg lieve en gulle mensen is het gelukt een enorme katteninvasie te voorkomen en de diertjes, die nu niet worden geboren, te behoeden voor een leven van zwerven, asiel of erger. Ik bedank iedereen nogmaals hartelijk. Aan de beloning wordt gewerkt.

Vrijdag om 9:30 worden ze nuchter verwacht in Dun le Palestel. Dat nuchter-zijn en het vervoer is nog een andere kwestie. Het zijn buitenkatten die echt nooit binnen willen komen. Ik denk dat ik ze donderdagavond als ze komen eten, opsluit in de salon, de enige ruimte waar geen ontsnappingsmogelijkheden zijn en/of honden. En daarna nog eventjes in een transportmandje zien te proppen, haha.

Nu moet ik weer hollen, later meer, over de doop van de kleine Inez en over vriendin Lucienne in het maison de retraite.

Regenjas

Bleu the border
Bleu doet net of hij oplet

De Brahma- en legkuikens zijn nu twee maanden oud en totaal niet onder de indruk van wat dan ook, behalve dan van de oude regenjas van mijn moeder, een girolleskleurige lange jas met capuchon, wat bleek toen ik ze laatst – met die jas aan – ‘s ochtends terwijl het plensde, wilde loslaten: het hele toompje deinsde achteruit in paniek, inclusief de oudjes in het kippenhok ernaast.

Free range chickens
Op naar een wisse dood richting Bess

Goed dat ik dat wist, want ze gedroegen zich een week later als een stelletje su??òcidale lemmingen. Ze hopten vrolijk door de mazen van het gaas de tuin in waarin de honden zijn opgesloten, juist om te voorkomen dat die zich aan de kippen zouden vergrijpen. Ze graasden een beetje rond, keken eens naar Bess, die met een slaperig hoofd terugkeek en niet doorhad dat ze zich aan h?‚Ćar kant van het hek bevonden.

Daar was ik maar net op tijd bij! Ik trok de jas van mijn moeder aan, slaakte een afgrijselijk kreet en ja hoor, ze wisten niet hoe snel ze weer naar hun veilige hok moesten.
Niet dat ze daar nu iets van hebben geleerd, hoor. Ze flikken dat kunstje elke keer. Het tussenhek gaat nu dicht tot ze allemaal te dik zijn om door het gaas te kunnen.

Chickens, free ranging
De oudjes zijn niet zo dom als de kleintjes

Ondertussen had een van twee de oorspronkelijke ziekenboegkuikens – nu ook al weer 3,5 maand oud, dus een dikke vleeschkip – het in haar hoofd gekregen dat ik een engerd met of zonder een regenjas was, dus die wilde niet meer komen als ik riep, zelfs niet met lekkers.
De rest staat onmiddellijk voor mijn neus als ik alleen al het gebaar maak iets uit mijn broekzak te halen, maar neen, zij ging er vandoor en verdween in het feitelijk veel gevaarlijker buurbos van de “Schotten”.

4 pullets
Je kon twee maanden geleden al zien, dat ze (linksachter) banger is dan de rest

Toen ik haar ‘s avonds niet op een slaapstok trof, maar in een boom, ja, eigenlijk wel degelijk een slaapstok natuurlijk, maar dan anders, probeerde ik haar nog vruchteloos het hok in te krijgen. Ze liep het hoger gelegen weiland op, ik ook, joeg haar de tuin in, ik er achteraan, zij het weiland weer in etc etc. 20 keer heen en weer en niets anders dan een steeds hysterischer schreeuwende kip, terwijl de haan DSK die zichzelf als Superman beschouwt, de reeds slapende dames in het hok wakker maakte met zijn even hysterische antwoorden (“Ik kom je redden, schatje!”).

Laat maar, dacht ik, dan niet. Dat ging een paar dagen goed, tot een van Sussex Sisters door hetzelfde angsthazenvirus werd bevangen, wegholde als ze me zag en ‘s avonds verdomme naast die schijtlaars in de boom zat. Toen had ik er genoeg van. Voor je het weet is het een rage.

Chicken feathers
Bleu was here

Ik joeg ze uit de boom – de rest van de kippen was al naar bed – en haalde Bleu, die onmiddellijk begreep wat hem te doen stond, hoewel hij heel goed weet dat kippen jagen verboden is. Hij pakte als eerste de Sussex en liet haar weer los toen ik haar vast had. Het beest mankeerde niets behalve dan een hartverzakking en een paar losse veren.

Ik zette haar in het kippenhok en wilde me net op operatie vleeschkip storten, toen buurman F. plots in de tuin verscheen, terug van zijn verblijf in Ch?¢teauroux.
-Lekker weertje, h?®? zei hij en kijkend naar de pruimenboom: goh, alle mirabelles zijn geoogst, wat heb je ermee gedaan, een taart van gebakken?
Ondertussen had Bleu de luid kakelende kip gevonden en moest ik me haasten om te voorkomen dat hij haar in zijn enthousiasme per ongeluk zou vermoorden.
– Neen, riep ik, ik heb ze geweckt, en ik struikelde en viel bovenop Bleu, met mijn armen en gezicht vol in de brandnetels en ontzette de kip, die zich verlamd van angst eindelijk koest hield.
РOK, zei buurman, fijne avond, h?® en tot morgen! En sjokte weer van het terrein af.

Ja, dag buurman, tot morgen. Toch vraag ik me nu af: is hij wel helemaal goed, onze buurman. Dat is niet zeker.

Maar de kippen gedragen zich weer normaal, op vleeschkipje na dan, die nu voorlopig in een konijnenhok zit tot het arme dier geslacht wordt. Heeft ze toch gelijk doodsbang van me te zijn.

J’?¬©coute!

Bleu, the blue merle border collie
Die ogen zijn helemaal niet blauw

Goed, jongens, na de hektiek van de kuikens (19) zullen we het eens over onze border hebben. Wat was er feitelijk aan de hand?

Hij luistert altijd braaf als ik hem een opdracht geef: Op je Plaats, Naast, Zit, Stop!, Blijven op Afstand, Links, Rechts, Op Schoot en Dood Leggen (zwembadherinnering: En Nou Gaan We Met Zn Allen Op Onze Rug In Het Water Leggen) om maar een paar voorbeelden te noemen.
Altijd, dat is gewoon gelogen, altijd wil zeggen als hij tijd heeft en er geen andere interessantere zaken te beleven zijn.

En altijd wil zeggen: altijd in huis. Zodra we buiten gaan wandelen, hoeft hij niet meer te gehoorzamen, denkt hij, of alleen dan als het toevallig zo uitkomt. Dat had hij helemaal zelf bedacht.

Als we bijvoorbeeld door het bos liepen, was hij non-stop met al zijn zintuigen aan het scannen of er niks was om ervantussen te gaan. En dat was er altijd wel.
De geur van een hert – neus aan de grond gekleefd – en weg was hij. Het kon ook een beverrat, vos, vvt’er zijn of de joggende vrouwen op zondag als ik een beetje laat ben, kortom Bleu was een ongecontroleerd monster, dat ook nog de mensen de schrik op het lijf joeg. (“Hij doet niks, hoor”)

Am  I bothered?
Am I bothered?

Dochter Fran??üoise van buurvrouw P heeft net zo’n type in huis, een Beauceron, die een slagje groter is dan Bleu en die elke keer precies dezelfde ongein uithaalt.
– Je moet hem corrigeren!, riep haar moeder ons tot vervelens toe, waarop wij in koor terugriepen: ja duh, hoe doe je dat als hij zich 100 meter verderop bevindt?
Want ons geroep en geschreeuw beschouwen de boeven als aanmoediging en daarom roep ik steeds ?©en keer en niet meer. Niet dat daarop wordt gereageerd, welneen.
Ik sta volkomen voor gek als ik wel blijf krijsen. In het Nederlands nog wel, maar met Franse vloeken. Heeft geen enkele zin.

Dat betekende dat de wandelingen feitelijk niet echt meer leuk waren. Eeuwig opletten of geen andere mensen aankwamen, koeien niet werden verweid, konijnen de weg overstaken en meer van dat soort ongein, maakte dat ik als een waslijn zo strak gespannen onze prachtige wandelingen maakte en hem in godsnaam maar aanlijnde om ervan af te wezen. Niks aan dus.

Bleu, the blue merle border collie
Opgesloten met een hek om de tuin

Waar was nou die leuke pup gebleven die me op de voet volgde? Weg, in de diepste krochten van het bos tegen een eng beest aan het blaffen. Het was alleen nog wachten tot hij zou worden overreden en/of een gruwelijk ongeluk zou veroorzaken. Ik kon er verdomme niet van slapen.

De schoonvader van de dochter van Fran??üoise (ja, ingewikkeld, de vader van de man van de dochter van de dochter van vriendin P) bleek trainer van (jacht)honden te zijn. Sommige jachthonden laten zich door niets en niemand weerhouden en volgen het wild blind tot aan de andere kant van de N145. Kleine kans om dat te overleven.

De oplossing in deze gevallen is eenvoudig: je hebt een afstandbediening nodig en die bestaat in de vorm van een elektrische halsband+zendertje, een schrikhalsband. Vijf knoppen in oplopend voltage + een zoemer, werkt tot 200 meter. Drie keer het bevel negeren? Een kleine schok. Gemeen, h?®? Ja, stadswatjes, heel gemeen.
Fran??üoise had hem een middagje geleend en haar hond was meteen zo mak als een schaap. Min of meer.

Blue merle border collie
Bleu met zijn schrikzender, ons dorp in de achtergrond

Na lang wikken, wegen en een aantal slapeloze nachten heb ik zo’n ding gekocht en zijn Bleu en ik dezelfde dag gaan oefenen. In het bos bij Les V?¬©rrines stikt het altijd van de herten, dus kom maar op en ja hoor, de prutser was nog geen vijf meter los of hij zette de spurt al in. Ik zei nog: doe het niet.

Op mijn “HIER!” kwam natuurlijk geen reactie.
Nog een keer HIER! en ik gooide er een zoemertje tegenaan. Nog steeds niks, behalve takgekraak en geblaf in de verte.
Tja, hij moest er helaas aan geloven, dus ik riep nog 1 keer en drukte de slapste knop in. Een gil en verdomd, hij wist niet hoe snel hij zich woest kwispelend bij me moest melden. Braaaaaf! Diep onder de indruk, de sukkel.

Moeder en zoon
Brave moeder en zoon, de dochter is even erg als Bleu

Ik heb die wandeling nog 2x de knop moeten indrukken en toen was het over. Het was gewoon over! Hij luisterde plotseling feilloos. We kwamen een hert tegen die N.B. een potje in de berm stond te grazen en arme Bleu zag het en keek me aan, toen hij besloot te blijven staan.
Ik kon het en kan het bijna niet geloven, maar alles is anders. Hij kijkt naar de kippen en doet niks, zelfs niet als Bess gilt: Pak ze! en ze hysterisch wegfladderen. Als ik zeg NEEN! doet hij niets. Hij loopt naast me zonder riem door het dorp, over de weg, komt onmiddellijk als ik roep en is precies zo braaf als een bordercollie behoort te zijn. En we zijn allebei een stuk vrolijker.

Was dat nu zo moeilijk? Potverdrie.