Tag Archives: hond

Zip!

Winter storage firewood
Twee rijen dik!

– Schaamt die zoon van jou zich niet dat hij zijn moeder zo laat sloven? zei ik om lollig te zijn, toen ik die krankzinnige hoeveelheid hout zag, die vriendin P helemaal in haar eentje netjes had gestapeld.
Nou ja, het viel wel mee, zei ze, nadat ze eerst als vanouds enorm had lopen klagen. Sommige grappen van me kunnen geloof ik niet.

Er is dit jaar wel heel veel gehakt, gezaagd, gekloofd en gestapeld. Dit hout was afkomstig van de drie dikke eiken, die onderaan de weg bij Seigue zo karakteristiek als ijkpunten (yesyes, pun intended) in het weiland hadden gestaan en wier val me had doen wenen, wat ik ook bij de houthakker heb gemeld.

Zo langzaam maar zeker verdwijnen bomen, hegjes en bosjes, waardoor de koeien geen enkele beschutting meer hebben als het regent, stormt, sneeuwt, of als de zon loeiend hangt te branden.

A cut oak tree
Tel de jaarringen

In de weilanden van de Dierenfluisteraar staan daarentegen overal bomen en kabbelen beekjes, terwijl de dieren, als op een schilderij van een 17-eeuwse meester in de schaduw van de bomen staan te mijmeren. Bij ons zoekt het vee vruchteloos naar een plek om de schuilen, als de omstandigheden bar zijn.

Maar dit zoals altijd terzijde, hoewel het me elke keer weer geweldig dwarszit.
(In de Indre zijn ze de gesloopte heggen weer gaan aanleggen, omdat ze – te laat – gemerkt hebben dat die dingen een functie hebben, vertelde buurmans zoon Pierre. )

Cattle in winter
De luwte van de laatste heg helpt niet echt

Ik zou – om terug te komen op de houtstapel – haar wel hebben willen helpen, maar daar ben ik te slap voor.
Weet je hoeveel zo’n meterpaaltje eikenhout weegt? Ik ook niet, wat ik wel weet is dat na 3 stuks mijn armen het nauwelijks nog doen en na 15 kan ik mijn haar niet meer kammen, wegens dode pootjes die ik niet meer boven mijn schouders krijg. Hoe zij daar toch elke keer weer toe in staat is? Ze wordt dit jaar 74!

We waren net daarvoor in het bos geweest, waar het blauwe ventje heel erg nodig weg had gemoeten om te zien of hij dat ene hert kon inhalen. Bess en ik keken op onze horloges en wachtten geduldig tot hij zich weer zou melden. Daar kwam hij, hoor, dorstig, vies, en moe en liet zich meteen in mijn kikkersloot vallen om ook zijn warme buik af te koelen. Hij dronk gulzig modder met hier en daar een jonge kikker.

Het is zaak dat je maakt dat je wegkomt, zodra hij zich schudt. Kijk:

Border took a mud bath
Na de hertenjacht

Toen hij vriendin P zag, wilde hij haar natuurlijk blij omhelzen met zijn stinkende modderlijf.
Ze riep: Assis ! Asseois-toi ! ??†coute !
Niks ervan, hij bleef stinken en springen van blijdschap, tot ik zei dat hij moest gaan zitten: Zit! Hij zat.

– Hij snapt het Frans niet! riep ze verbaasd en toen hij weer opsprong, omdat hij dacht dat weer dat mocht, riep ze: Zip! Zip! en warempel, de sukkel ging zitten.

Hollen of stilstaan

Hay bales
Ze liggen overal door het ganse land

Toen het er eind juni niet uitzag, dat er ooit nog gehooid zou kunnen worden, was het ach- en wee-geroep niet van de lucht en terecht natuurlijk. We konden ons niet meer voorstellen dat het ooit nog zomer zou worden, tot de zon eindelijk verscheen, de temperatuur omhoog ging en de nachten onverdraaglijk warm werden. Ook weer niet goed, jamais content. Het aantal hooibalen was nog nooit zo groot geweest, zei vriendin P. tegen buurman P., vijftig (50) meer dan vorig jaar op dat ene grote weiland! Maar in de moestuin ging alles eraan. Tout est crev?©.
– We hebben dit jaar niks te eten, riep ze alweer met overdreven drama in een inktzwart toekomstscenario uit. Dan moesten we maar hooi eten, grinnikte buurman, die zijn buurvrouw langer dan vandaag kent.

Hay bales
En ze liggen weer in het gelid

Om terug te komen op die hooibalen, ik vroeg me al jaren af waarom die na een tijdje keurig op een rijtje worden gelegd. Ik begrijp wel dat dat ze dan in ?©?©n zwaai op de hooiwagen kunnen worden geladen, maar logistiek gezien is het meer werk ze eerst op een rijtje te leggen om ze dan een week later nog een keer op te pakken en ze te laden. 2x oprapen is meer werk. Tenzij je bij het binnenhalen haast heb en de hele handel in een dag wilt binnenhalen en je tussendoor toch niks te doen hebt, alsof ze verder niks te doen hebben hier (I).

Een paar dagen geleden stelde ik eindelijk JP die vraag, die inderdaad bevestigde dat dat laatste een overweging was, maar, voegde hij eraan toe, ik heb het niet gedaan, hoor, Marc heeft ze in het gelid gelegd. Marc is de vader van de King of the Septic Tank Olivier. Oh, ja, zo kan ik het ook, als een ander het doet, is het minder werk, alsof ze verder niks te doen hebben hier (II).
Zo zag ik op een ochtend bij het honden uitlaten de Dierenfluisteraar (85) dat klusje voor zijn zoon klaren, in de trekker met zijn 14 blaffende hondjes gezellig bij hem in de cabine. Die hondjes waren Bess aan het uitschelden.

Butterfly and bee garden
Het bijen- en vlindertuinexperiment, plaatje tussendoor

Over de zoon van de Dierenfluisteraar gesproken, ik liep laatst ‘s ochtends voor de zoveelste keer over het pad dat in een beek verandert en Bleu mocht daar los, omdat hij als hij er toch onverhoeds vandoor gaat, redelijk snel weer terugkomt als ik hem roep. De herdershondprikkels zijn wat minder, de kalveren zijn alweer groot en hollen niet weg, maar kijken terug en bovendien waren alle belendende weilanden leeg.
En warempel, dat zal je altijd zien. waar hij vorig jaar december de herdershond had uitgehangen, kreeg hij een hert in zijn neus en rende de diepte in, waar hij na een uitsloverig ererondje weer mee ophield en zich braaf bij me meldde. Ik zwaaide naar de kleindochter van de dierenfluisteraar die beneden aan de andere kant van de wei een beetje stond te niksen, alsof ze verder niks te doen hebben hier (III), liep verder en greep voor de zekerheid Bleu even bij zijn halsband, voor het geval hij toch weer van gedachten wilde veranderen.

Neighbouring cows
Uitzicht vanuit kippenhok

Twee seconden later denderde precies op de plek waar we net nog hadden gestaan, de enorme kudde Limousinvee hetzelfde weiland in, koeien en kalveren in alle maten en soorten, nog meer en nog meer, er leek geen einde aan te komen, tot tenslotte de zoon van de Dierenfluisteraar volgde. Bleu en ik stonden verstijfd en schrokken ons met een enorme vertraging alsnog te pletter. Hoe was dat nu weer mogelijk! Waren we weer eens ergens aan ontsnapt, aan wat, dat was niet duidelijk. Het allervreemdste was, dat we niks hoorden aankomen, geen hoefgetrappel, geloei of gesteun. Ja, een beetje geritsel in het hoge gras.

Toen ik 10 minuten later de kleindochter sprak, die daar natuurlijk helemaal niet beneden had lopen niksen, maar op de kudde had staan wachten, die nog een weitje verder gedreven moest worden, zei ze, gelukkig kwam hij meteen weer terug, ik was al bang dat het mis zou gaan.
You can say that again.

Lap chick
Zo’n knap toetje!

De hittegolf hield zich twee dagen koest, maar is weer in volle glorie terug. Saar is weer in NL en kon haar drophonger dinsdag reeds stillen bij de HEMA op Gare du Nord. De kuikens groeien als kool. Ze zijn enorm brutaal, springen op schoot om te zien of ik iets lekkers in mijn handen heb. Deze hierboven laat zich zelfs zachtjes aaien. Dat zou wat zijn, een aaibare schootkip.

Tijd vliegt

Flowers sent by post
Moederdagbloemen

De jongste dochter die de mensen graag een plezier doet, stuurde me via de internet een werkelijk smaakvol voorjaarsboeket, omdat het in de UK waar ze zit, vorige week moederdag was. Zo lief!

Ondertussen is het alweer de zaterdag voor vertrek, en ik neem een kleine pauze om een stukje te schrijven, wat er deze periode helemaal bij ingeschoten is. Waarvan pauzeer ik dan, vragen de lezertjes zich af, en dat is het stress veroorzakende INPAKKEN, vooral van nutteloze troep, die ik op de brocante van quinze ao?¬™t te koop wens aan te bieden. Donderdag vond ik op straat de eikenhouten deur van een oude linnenkast, met een fraai gevormde, gave en manshoge spiegel erin. Hoe ik die zonder ongelukken naar huis en mijn hol heb weten in te slepen, met de blauwe hond aan de riem, die nog steeds onverhoeds naar passerende auto’s wil happen, mag een wonder heten. Probleem is alleen dat hij veel te zwaar en te groot is om deze keer mee te kunnen.
Ik was het bestaan van een andere spiegel, kleiner, maar ook in een mooie houten lijst, helemaal vergeten. Oh ja, die was er ook nog. Gevonden op de Oude Waal bij het vuil en in mijn werkplaats klaargezet voor vervoer.

Dijksgracht Amsterdam
Dijksgracht in het ochtendlicht

De blauwe hond heeft deze tijd naast de fiets leren lopen, ook niet helemaal zonder risico, hoewel dat beperkt blijft door het tijdstip (07:00 ‘s ochtends) en de route (via de centrale bibliotheek, langs de Dijksgracht, hup Piet Heinkade oversteken, de “In Gelul Kun Je Niet Wonen”-brug over en hoppetee, 6 rondjes racen over de kop van Java-eiland, als er tenminste geen vriendjes zijn, waarmee hij nog veel beter kan uitrazen).

Dog and gentle leader
Pas op, hij bijt

Om hem een beetje in bedwang te kunnen houden, onze boerenpummel in de stad, heb ik hem op de fiets een zg gentle leader aangemeten, door de marktvrouw abusievelijk cheerleader genoemd, met als bijkomend voordeel, dat de mensen nu achteruitdeinzen, omdat ze denken dat hij gemuilkorfd is en dus gevaarlijk, in plaats van dat eeuwige Oh wat schattig, mag ik hem aaien, waar gekke Bleu helemaal hysterisch van wordt.
Ik ga zo’n hondenstang voor aan de fiets bestellen, dan kan ik datzelfde trucje ook in FR uithalen, met minder gevaar. Hoop ik.

Ikea-framed chicken drawing
Lijst inclusief passepartout: 6,99, waarom niet gewoon 7,00?

Het Ikeabezoek ging tenslotte voor de verandering zonder stress of gekmakende dwaaltochten door de toonzalen, omdat ik dat geestelijk en technisch voorbereid had en ik precies wist wat ik wilde. Al doende leert men.

Zo’n tekening ziet er toch lollig uit, nietwaar? En geen geld.

Maandag nieuwe berichten uit het Beloofde Land, over de a.s. exposities en hoe mijn kippenportretten ontvangen gaan worden.

Wisselend bewolkt

France, our village in winter
Ons dorp

Gisteren hoorde ik toch echt een kikker kwaken bij het ?©tang van Roger, toen ik terugkwam van de wandeling. En vandaag huilt er een poolwind om het huis, waar het kleine witte monster weer niet tegen kan. Ze heeft al gedeeltelijk de dure verf van de deurpost afgekrabd, als ze zich wil verstoppen in de salon in haar windangst. De rest van het jaar geen zakgeld meer, Bess!

Growing tunnel in the potager
Tunnel met nietjes en stukken plastic in ekaar gestoken

De winter is nog niet verdwenen wil ik maar zeggen. Desondanks heb ik sla gezaaid (0,29 bij de Lidl), volgens mijn vriendinnen van hiernaast veel te vroeg, tot ik mijn tunnel en de 4 zaailingen van de Batavia Rouge te berde bracht, die ondanks de kou zijn opgekomen en nu zich eronder verder mogen ontwikkelen. Kippen krijgen ook geen zakgeld meer als ze er zich aan wagen te vergrijpen.

The first Batavia Red
Gevonden groente

Vorige week zondag reden we naar de hondenschool, die tussen 8:30 en 10:30 lessen verzorgt van een nogal uiteenlopend karakter. De Blauwe Hond houdt nog steeds niet van autorijden, hoewel hij tegenwoordig een poging tot instappen doet door zijn voorpoten op de achterbank te zetten en dan wanhopig om zich heen kijkt. Geef ik hem een kontje.
Hoe dan ook, onze puber was al door de rit in een staat van stress geraakt, die niet verminderde toen we eenmaal waren gearriveerd. Integendeel.
Het gebied was verdeeld in verschillende veldjes en op het eerste terrein deden ze aan bewakingstraining of hoe heet zoiets. Chiens d’attaque door sommigen ook wel Chiens de d?¬©fense genoemd. Hysterisch geblaf en ik zag hoe een hele lieve jonge boxerpup vrolijk in het vechtpak van assistent hapte en er aan rukte. Jezus. Eenmaal uit de auto had die arme Bleu het niet meer, de boerenpummel. Overal honden die gekke dingen deden! Hij sprong, trok, weigerde te gaan zitten, ik bestond even niet meer, zoveel geuren, geluiden, spanning en sensatie, hij werd gek van opwinding. Dat komt, hij is hier in ons dorp niks gewend.

Er verscheen een gedrongen man van misschien van mijn leeftijd.
??Ñ pied! ??Ñ pied! Je moet ??Ñ pied! zeggen, zei hij. Christus, zo eentje, hoera, ik ben dol op zulke ontmoetingen. Ik zei braaf ?‚Ć pied, en trok een beteuterd gezicht toen Bleu niet reageerde. Hij herhaalde zijn advies nog een paar keer tot hij over de halsband begon: die was niet goed.
Wat moest ik dan, vroeg ik, een tuigje (harnais)? Neen, kijk, het is net als het verschil tussen een veste en een gilet, legde hij uit, me op het verkeerde been zettend, omdat ik dacht dat ik een uiteenzetting over valse vrienden ging krijgen en wat dat met de halsband van de hond te maken had, geen idee, maar hij leuterde maar door over kledingstukken, waardoor mijn aandacht wegdreef naar een vrouw, die een grote Duitse herder klappen in zijn gezicht aan geven was, denkelijk omdat hij blafte.
– Niet met je hand, niet met je hand! riepen verschillende mensen, waaronder mijn gesprekspartner. Oh god helpe me.
– Ik begrijp niet wat u met al dat breiwerk bedoelt, meneer, zei ik deftig, waardoor hij even ophield en vervolgens wegliep, mompelend, waar zouden die Engelsen zijn.
Ik liep door, tot ik bij het gebouwtje werd gewezen op een mevrouw met een volkstuinuiterlijk type Nel Veerman (ze zitten overal), die er kennelijk over ging en die als eerst vroeg:
– Is hij LOF? Nou, is hij LOF? Ze herhaalde het nog een paar keer. LOF staat voor Livre des origines fran??üais, ze vroeg feitelijk of hij een stamboom had. Wat dat er verder toe zou doen, Joost mag het weten en na mijn ontkenning wilde ze weten of hij was inge?¬¥nt, wat weer een normale vraag was.

Niemand, maar dan ook niemand die zei: hallo, welkom, wat leuk, wat een mooie hond, waar bent u in ge??ònteresseerd, hier is een folder met wat we doen en de kosten, komt u uit de buurt, wat gezellig etc etc, niks, helemaal niks, afblaffen en veroordelen. Maar gelukkig niet slaan met de hand, maar met het uiteinde van de riem, waarmee die Duitse herder er nu van langs kreeg, zag ik uit mijn ooghoek. Waar was ik in terechtgekomen?

Border watching the chickens
Hou die kippen in de gaten in je nieuwe outfit!

Uiteindelijk bleek mijn kledingvriend de Engelse te hebben gevonden, met een Franse vriendin, die me normaal leken, en met wie ik een tijdje bleef kletsen. De Engelse gaf er les en had 14 jaar in Engeland politiehonden getraind. Is dat een aanbeveling, vroeg ik me af, maar ze leek me aardig genoeg. Ze hadden wel kritiek op de gehoorzaamheidscursus, die zo saai was dat baas en hond erbij in slaap vielen. Zit blijf af en legge!, elk keer hetzelfde en dat kan onze Bleu als de beste, niet in slaap vallen, bedoel ik, ja dat ook, maar zit af legge en blijf! En vang een snoepje vanuit de lucht!
Ik wilde heus de zondag daarop aan de agility komen snuffelen, maar ik kreeg de eend het glibberige (door de nimmer aflatende neerslag van de laatste maanden) pad niet op en ik moet toegeven dat mijn motivatie niet heel erg sterk was. Misschien later eens een keertje, want die club levert genoeg stof voor fijne observaties op het menselijk terrein. En foto’s maken, helemaal vergeten.
Ondertussen loopt Bleu met een tuigje, dat wel en ik geloof dat beide partijen (moi&Bleu) daar tevreden over zijn. Staat cool, zo’n knappe vent!

Drawing of a chicken
Productie draait weer op volle toeren

En nu weer au boulot, voor de voorjaarsexpositie. Koeien zijn kippen geworden.

Herdershond of total loss

Some limousin cattle

Omdat bovenstaande koeien zondag niet meer in dit veld stonden, ik bedoel deze wei – ik zeg veld omdat ze hier van champ spreken – besloot ik die met beide honden over te steken, ook al in de hoop nog een klein champignonnetje de Paris te vinden en daarnaast natuurlijk om de knallende jagers te vermijden.
Ik had het hek nog niet achter me gesloten of ik zag beneden naast de rechterheg een hert knetterhard weghollen. En ik dacht dat die wei leeg was!
De honden hadden door hun geringe lengte niets in de gaten, maar het leek me verstandig hun aandacht af te leiden met een hoog stemmetje en een brokje, vooral toen ik er aan de linkerkant nog een zag spurten, die de weg overstak, op het maisveld links door een heg wilde, klem kwam te zitten, zich omdraaide en verdween in de richting van het huis van de King of the Septic Tank Olivier. Dat zag ik allemaal gebeuren, terwijl die twee sukkels me hoopvol aankeken met de geur van frolic in hun neus.

Die gekke Bess holt en springt op die vlakte altijd als een jonge hazewind, zoals dat bij elke hond gebeurt die op een onmetelijke vlakte wordt losgelaten. Als ze rustig aan de riem wacht, blijkt ze een soort Parkinson-achtige aandoening te hebben, waar ze in het gewone leven verder geen last van lijkt te hebben. De achterpootjes trillen, maar niet als ze ligt, loopt of holt.

We liepen door, ik zag iets wits en dacht ha, een paddestoel, tot ik even omkeek en daar Bleu 100 meter verder met zijn neus aan de grond gekleefd in een noodgang het spoor van dat verdomde tweede hert zag volgen. Hij reageerde niet op gefluit, geroep, niks, hij stak de weg over en zat al in het maisveld. Wel knap dat hij dat allemaal kon ruiken, jammer dat hij er doof van was geworden.

Ik riep en rende en riep en rende, zo hard en zo g?‚Ñ¢nant, zo hard had ik in jaren niet gegild of gerend! De hond verdween in de verte, ik zag een grijze stip op dezelfde plek in de heg klem komen te zitten als dat hert. En omdat die sukkel godzijdank het spoor daardoor enkele minuten bijster was, kwam hij weer in mijn alfa-zone, zodat ik hem kon grijpen. Bess had toen pas door wat er aan de hand was en wilde de jacht voortzetten. Yeah, right, Bess.

En ik dacht dat ik een gehoorzame herder in huis had genomen! Blijkt het een ordinaire puberale jachthond.

Head of a young border collie (6 months)Who, me?