Tag Archives: huisarts

Het personeel

Bees collecting pollen from the common Dandelion
Lieve bijtjes aan de stuifmeel in de paardenbloem

Ik had een tijdje de zorg over een bejaard hokkend stel, waarvan de vrouw (86) zeker in het begin niet te harden zo onaangenaam was. Toen ik me de eerste keer meldde, zei ze bij wijze van hartelijk welkom: U bent te laat. Wat niet zo was, ik was te vroeg.

Dat begon goed. Na een tijdje behandelde ik haar als alle zuurpruimen en antwoordde dan: ik ben ook heel blij je weer te zien, Madeleine! (Germaine, Suzanne en hoe ze ook allemaal mogen heten) Ik noem iedereen hier bij de voornaam en zeg u, tenzij ze zelf meteen beginnen te tutoyeren.
Ik moest er elke dag heen, met lood in mijn schoenen, omdat mevrouw ervan hield te commanderen en ik een beetje moe werd net te doen alsof ik haar niet hoorde. Mijn doofheid verdween onmiddellijk als ze het vriendelijk vroeg. Conditioneren heet dat, lieve lezers. Werkt altijd.

No walkie walkie today
Een andere onwillige bejaarde

Haar vriend (81) was van een heel andere orde, vriendelijk, behulpzaam en dol op flauwe grapjes. Hij hield er nogal uitgesproken politieke ideeën op na, waarbij hij zich enorm opwond over de corruptie van vooral de types rond Sarko, waar hij gelijk in had en hij legde eenzelfde passie aan de dag voor de homeopathie, waarvan hij de kennis had opgedaan uit een pocketboekje, waarschijnlijk in de jaren 70 gratis gekregen bij twee pakken muesli.

De eetkamer leek wel een apotheek, de stapels dozen met pillen, druppels, elixers en andere hulpmiddelen reikten tot het plafond, op de tafel was nauwelijks ruimte voor de borden tussen nog meer pillendozen en buisjes met versterkende balletjes van suiker en andere nutteloze troep, die ik grotendeels terugvond op de vloer onder tafel en kastjes en die ik meteen in de vuilnisbak mikte.

Warré hive under construction
Halve warré-bijenkast

– We laten ons niet inenten, we doen dat met natuurlijke middelen, verklaarde zij, waarop ik in het begin nog beweerde dat de beet van de zwarte mamba ook natuurlijk is, maar dat na een tijdje opgaf, omdat ze me glazig aankeken: watzegtzewatzegtze?
Ik vertelde ze wel – nieuwsgierig naar hun reactie – dat ik me had laten inenten tegen de griep. Ze deinsden vol angst achteruit: ga je ons besmetten? Neen, juist niet! was een antwoord dat niet werd gehoord. 

Arme huisarts die bij ze langs moet, dacht ik nog eerst, want ze hadden altijd wel iets te zeiken of wisten het beter, tot bleek dat het die ongelooflijke klojo was van een tijdje geleden en die gunde ik alle ellende van de wereld en vooral onmogelijke patienten.
Oh, zoete wraak.

Dog smelling something interesting at the fishpound
Bleu ruikt denkelijk beverratten

Als de man in de gang iets tegen me zei, klonk vanuit de eetkamer haar stem:
– Ik betaal de werkster niet om te praten, maar om te werken!
De werkster, dat was ik dan. Ik lachte me een kriek, want ik wist dat ze geen cent betaalde, omdat alles door de staat werd gesubsidieerd.
Hij had één anekdotische mop, die hij 100 keer herhaalde en waarin de pointe al onmiddellijk in de eerste zin werd prijsgegeven door de onwaarschijnlijke details. Hij had alleen de clou onthouden en wist de spanning niet op te bouwen:

“Er was er eens een vrouw (naamloos) die een hondje had, dat Pire heette. (oh jee, ik vrees al waar dat toe leidt). Op een dag was het hondje weg en de vrouw sprong op de fiets, maar had geen onderbroek aan (daar zaten we op te wachten). Toen ze een man op straat zag, vroeg ze, terwijl op hetzelfde moment haar rok omhoog waaide: heeft u Pire gezien? Nee, zei de man, je n’ai jamais vu pire.”

Een misogyn rotverhaaltje, waar ik met de beste wil van de wereld niet om kon lachen, ook al omdat het zo waardeloos werd verteld. Geef die vrouw een naam, verzin nog meer bijzonderheden en verwerk daar die blote kont in. Maar het vrouwonvriendelijke karakter maakt het zelfs als grapje niet leuk. 
Maar dit even terzijde.

Hij fluisterde regelmatig dat zij de dochter was van de bekende Creusoise vrijmetselaar [..] en dat ze het daarom hoog in de bol had. Haar vader had haar wijsgemaakt dat ze ver verheven boven alles en iedereen stond en het was mij van de eerste seconde duidelijk dat ze dat inderdaad ook dacht. Ze sprak met een soort deftige stem, die ik belachelijk vond klinken in dat beschimmelde krothuis met zeil op de vloer met parketpatroon.

Salamander in the fishpound
Salamandertje gespot in de visvijver achter ons dorp

Die vrijmetselaars, dat was volgens hem een maffiose kliek, die hun tentakels overal in het bestuur en de politiek hadden, en trouwens, die politici…, ging hij heel zacht verder, terwijl hij op dreef kwam, maar zij was jammer genoeg niet doof en hoorde het gesmoes en schreeuwde dat hij moest stoppen.

Ik heb nog een beetje gegoogled, maar kon niks vinden op haar naam. Volgens buurman P is het wel zo dat de Franse politiek vergeven is van dat geheime witte-mannengenootschap, wat mij alweer niets verbaast. Dat komt regelrecht uit de infrastructuur van de katholieke kerk.
(Deze homeopatische gelovige was trouwens dezelfde die zijn buurman de zoon van een nazi had genoemd.)
 
Af en toe werd ze afgevoerd naar het ziekenhuis en dan hadden we weer even rust. Ze had altijd last van haar ingewanden, wat me niet verbaasde, want ze zat non-stop te eten en de vraag was natuurlijk of al die zelfmedicatie zo onschuldig was. 

Soms beweerde ze rustig, nou ja, niet rustig maar meer verontwaardigd over zoveel onrechtvaardigheid, dat ze niets naar binnen kreeg, zo ellendig voelde ze zich, ze had niets kunnen eten, ja, een paar biscottes (6) met boter, een banaan en een peer, maar nee, ze kon niets eten. Behalve aan zelfmedicatie deed ze kennelijk ook aan zelfbedondering.

Some acorn giving it a try
Eikel doet zijn best

Met kerstmis kreeg ik plechtig een doos chocolaatjes overhandigd, want “we geven altijd iets aan het personeel met kerst”. We, dat waren niet zij en haar partner, maar zij en haar vrijmetselende vader.  Ik was het personeel. Dat mocht je willen, dacht ik.

Er is tenslotte een einde aan gekomen toen zij niet langer thuis kon blijven, omdat hij helemaal gek en zelfs ziek werd van haar gecommandeer. Tot diep in de nacht moest hij glaasjes water halen, haar helpen vervolgens te plassen en haar overeind helpen als ze ondanks alles op de grond was terechtgekomen. Hij liep helemaal krom van de rugpijn en vertelde helemaal geen geintjes meer, maar mopperde wel op de eikel van een huisarts die hem slechts een pijnstiller had durven geven.
Ik was het met hem eens: de bron was eerder sociaal-psychologisch dan medisch. Maar ja, ook wel ongeneeslijk.

Stel je niet zo aan

(Foto’s hebben zoals altijd helemaal niks met de tekst te maken)

Our village in France
Ons dorpje vanaf de piste bij Grand Prat

Woensdagochtend zag ik in de spiegel al tandenpoetsend twee donkerblauwe wallen onder mijn ogen ontstaan en voelde ik in de rechterhelft van mijn hoofd de bekende stofwolk van zand aankomen als een b?©douin op een kameel aan de horizon.

Migraine, verdomme, migraine, in honderd jaar geen last van gehad. Dat kwam zonder twijfel door die immense werkdruk met dagen van 11 uur met nauwelijks tijd tussen de middag.
Een pilletje nemen kon niet, want dan zou ik achter het stuur in slaap vallen. Weet je wat, dacht ik in mijn onnozelheid, we negeren het gewoon, misschien valt het wel mee.

Young chickens (born 9 Nov 2015)
De jonkies in het zonnetje

Ik kon dan wel het negeren, maar mijn klantjes zagen het meteen:
– Ga naar de dokter, je bent ziek!
– Welnee, dat gaat vanzelf over, pruttelde ik slap, en trouwens ik heb niet eens een dokter, wat volgens de S?¬©curit?¬© Sociale wel moet: “Votre dossier n’est pas complet“, woorden die de Franse bureaucratische instellingen standaard in het briefpapier hebben gestanst.

Misselijk van de koppijn en op mijn tandvlees kwam ik bij laatste klant van die dag, een notoire nicotinist en egocentrist, en zelfs die zei:
– Je hoeft niet het hele uur te blijven hoor, ik red me wel, ga naar huis en naar bed en bel morgen de dokter.

Ik volgde die raad op, sliep de hele nacht met een dosis triptan, belde eerst om 05:00 de werkgever dat ik was uitgeschakeld en om 08:00 de eerste klant dat er iets later een ander zou komen, maar dat ik niet wist wie of hoe laat.

Je gewoon ziek melden, dat kan hier niet zomaar. Wist ik veel. Neen, je moet naar de dokter, of die komt naar jou en die vult dan een formulier in dat je niet kan werken. Vertelde de werkgever toen die terugbelde.

Stable in winter
Koeien op stal

Godsallemachtig, wat een tijd- en geldverspillerij van dokter en verzekering.
On n’y peut rien, zeggen ze hier allemaal, ik belde in vredesnaam maar het Maison M?¬©dicale in het dorp aan de rivier en kon me daar om 16:45 uur melden.

Ik dacht nog, laat ik me maar een kwartier eerder melden, want ik moet me daar nog inschrijven en laat ik geld pinnen, want zo’n Carte Vitale is leuk bedacht, maar het is nog steeds boter bij de vis bij de huisarts. Ook al zo’n belachelijk systeem.

Na 2 (twee!) uur wachten in een oververhitte wachtkamer, waar de een na de ander binnenkwam en vrijwel meteen werd opgeroepen behalve ik, was het mijn beurt. Twee uur!
– Ik dacht al dat ik vergeten was, zei ik, wat ik ook echt dacht.
– Nee, het is druk. Zei de jongeman zonder enige gelaatsuitdrukking. Der Mann ohne Eigenschaften.

La Creuse
Dorp aan de rivier

In de spreekkamer wilde hij weten wat er was. Ik vertelde dat ik me die dag had ziek gemeld wegens een niet te temmen migraine, ontstaan door oververmoeidheid en dat ik een Verklaring nodig had voor de werkgever en de sociale verzekering.
Ik was al jaren niet bij een dokter geweest, vertelde ik.
– Wat? zei de man, maar dat is niet normaal!
Een merkwaardige reactie.

Hij vroeg verder niks, hij wilde niet weten hoe het kwam dat ik zo moe was, of ik goed sliep, hij vroeg me niet naar mijn werkgever, niks naks noks.

Hij sprak slechts de klassieke woorden, Kleedt U Zich Maar Uit.
– Waarom, vroeg ik, waarom?
Hij antwoordde niet maar begon met kloppen, hameren, kijken, lichtje laten schijnen in mijn ogen, knijpen en bloeddruk meten. Werkelijk waar, ik dacht dat hij met mijn gezondheid bezig was en naar afwijkingen aan het zoeken was.
Het enige dat hij niet deed was naar me luisteren, een essentieel onderdeel lijkt me, in de relatie tussen patient en arts. Ja, luisteren naar mijn longen. Lul.
Hij wilde wel weten of ik elke dag kakte. (Faire caca, echt jongens!)

Yin & Yang
Yin & Yang bij de buren

Hij schreef alles op een piepklein ruitjespapiertje – nog nooit van een computer gehoord – en kwam met allerlei formulieren aanzetten en dat ik wijkverpleegster moest bellen.
En dat ik elke twee jaar een borstkankercontrole moest ondergaan. En wanneer ik het laatst een gynaecologisch onderzoek had gehad.
– Toen ik zwanger was, stamelde ik verbijsterd. Wat heeft dat in godsnaam met oververmoeidheid en migraine te maken?
Nou, dat moest onmiddellijk gebeuren, elke twee jaar, maar niet bij hem, want dat deed hij niet, of ik een afspraak met zijn vrouwelijke collega wilde maken.
– Waarom, vroeg ik, waarom?
Omdat het moest. Zei hij. En begon eindelijk op het toetsenbord te rammelen.
Helemaal in de war bekeek ik het papier voor de wijkverpleegster. Bloedafname met een lijst op welke afwijkingen gecontroleerd moest worden.
– Waarom onderzoekt u ook niet op Ziekte van Lyme, vroeg ik, nog steeds in veronderstelling dat hij met mijn klacht bezig was.

– Bent u dan door teek gebeten? vroeg hij aan het eind van zijn geduld. Neen, dat verzin ik hier ter plekke, slome.
Ik was nog niet klaar want ik wilde weten waarom ik een recept meekreeg voor een portie paracetamol (1000 mg), een middel dat de migraine – althans bij mij – extreem verergert.
– U kunt het ook weggooien, antwoordde hij boos, en dat is dan 23,- euro.
Wat zei ik? Meteen dokken.

Vervolgens gaf hij me de Verklaring, die alleen voor vandaag gold, zei hij, want als we iedereen die een beetje moe was zouden thuishouden, neen, daar kunnen we niet aan beginnen.
Ik geloofde mijn oren niet. Dat zei hij echt. Letterlijk. Nou ja, in het Frans. Wat.Een.Eikel.

Toen ik buitenstond, barstte ik in tranen uit. Ik voelde me doodziek, mishandeld door een achterlijke onbekwame huisarts en ik moest de volgende dag dankzij deze zak weer aan het werk, wat ik gedaan heb, liefdevol ontvangen door mijn klantjes, die me tisane gaven en lekkere hapjes toestopten.
Dat was gisteren. Toen ik thuiskwam, was ik op sterven na dood.

Ik overweeg serieus een klacht tegen die zak in te dienen.
Ik ga niet de wijkverpleging bellen en ik schrijf me bij een ander in.