Tag Archives: kat

We gaan weer verder

Watching the humans
De dagelijkse stalkers, let op de schelp in de vensterbank

Uit een mail naar de familie:

Loop ik gister langs Grand Prat, bijna thuis, zie ik weer een paar dikke kalveren op de weg, dus ik denk ik meld het even, want ik zag de auto van Jacki nog staan. Zo gezegd zo gedaan, moeder Petit was net een paar blokken hout aan het oprapen voor de grote kachel en haar zoon en kleindochter begroetten me vrolijk.

Ik zag door het keukenraampje dat de dieren alweer in de wei liepen (“Gedisiplineerd”, kletste Jacqui uit zijn nek), maar bij inspectie bleek toch de stroom eraf te liggen.
Ik vertelde toen ze weer terug waren dat Siebe naar Saint Jacques de C. wilde wandelen vanuit ons dorp en dat vonden ze geweldig, ik geloof dat m?®re Petit ook, of anders h?†ar moeder dat had gedaan of anders een ander familielid, ik verstond het niet, want haar dictie laat vaak nogal te wensen over.

Walking the dog near B?©n?©vent L'Abbaye
Hier ga je dan lopen, stempel halen bij de abdij

Maar ik grapte natuurlijk, misschien kan Siebe beter naar Lourdes met zijn hart, want zo hard schoot hij niet op bij het oefenen de berg op, waarop Angelique zei, precies wat ik net zat te denken, want dat helpt echt, hoor!
Moet je daar dan niet voor geloven, vroeg ik (Il ne faut pas de foi ?), maar dat hoefde helemaal niet, haar schoonmoeder die volstrekt incroyante was, had het erg mooi en ontroerend gevonden (touchant).

Nou ja, ik had een beetje moeite met die god, zei ik, want waar hing die uit toen haar grootvader van de trap viel of bij de gebeurtenissen in Parijs, of op de markt in Nigeria, toen een stelletje gestoorde criminelen een tienjarig meisje met een bomgordel lieten ontploffen? Dat zei ik niet, dat laatste, maar dat dacht ik wel.

Trouble on the motorway
Bij Vierzon: mijn redders, de zoons van een van de tweelingzusjes uit ons dorp

Verder blijkt de schoonvader van Angelique monteur en een garage te hebben en die woont vlak bij Ch?¢teauroux, dus als de vriend van Jacqui, Sylvain D. uit Lage Morin geen tijd heeft, kunnen we het altijd nog de schoonvader vragen. Die geen krankzinnige bedragen vraagt.

Waar dit over gaat en hoe dit allemaal is gekomen, vertel ik een volgende keer. De van buurman geleende auto is nog steeds niet hier en staat nu na 2,5 maand(!) in Ch?¢teauroux in een garage en de diagnose is nog steeds niet gesteld. Lang leve de 2cv.

Nog een project waarover later meer:
Two icelandic horses

Botsing

Shaggy ink caps

– Ga je jezelf vergiftigen? riep vriendin P uit, terwijl ze terugdeinsde toen ik bovenstaande inktzwammen onder haar neus hield.
Dat wist ik nog niet, dat zou ik wel na het eten komen vertellen, zei ik, want mijn buurvrouwtjes ervan overtuigen dat jonge inktzwammen echt heerlijk zijn, dat heeft geen enkele zin. Ze zullen van zijn levensdagen niet een paddestoel eten die ze niet (als eetbaar) kennen. Wat heel verstandig is.

Risotto aux champignons
Rijst met dingetjes aka risotto aux coprins, een enkel cantharelletje voor de textuur

Overal schieten de zwammen te voorschijn, maar c?®pes, die kan ik nog steeds niet vinden, dus moet ik wel uitwijken naar inkt- en parasolzwammen, als ik die tegenkom. Lekker!
Nu heb ik niet heel veel gezocht, omdat ik tot gisteren eigenlijk nog aan het kwakkelen was en me de moed en adem ontbraken me met de hond de berg op te slepen. Zelfs dagelijks om 07:30 en 18:30 naar het kippenhok sloffen kostte moeite. Maar dat lijkt nu over, op wat gesnotter na.

Cat outside de window
Komt er nog wat van?

De katten lijken vrijwel niets te hebben overgehouden van hun operatie – ik zou zelfs zeggen integendeel, haha – ze gedragen zich als vanouds, vragen me om eten en ik gehoorzaam zoet.
Gisteravond hoorde ik in het duister Petit Prince nog brokjes knabbelen in de schuur en toen ik me bukte en hem aaide, greep ik tot mijn verrassing in een dikke egel, die zich in het licht van de zaklamp niet eens oprolde, maar meer ge??òrriteerd een stapje opzij deed. De katten keken een beetje beteuterd naar de concurrentie. Dat zoeken ze maar onderling uit, ik bemoei me er niet mee.

Bandenhappertje
Rafale loert op banden in 2008

Vorige week woensdag kreeg buurhond Rafale het plotseling weer op de heupen, na zich een tijdje gedeisd te hebben gehouden qua bandenhappen.
Ze is een dagje ouder en stok- en stokdoof. Als ze de ingang van ons straatje in de gaten houdt en ik haar van achteren aanraak, schrikt ze zich helemaal het schompes, omdat ze me niet heeft horen aankomen, de arme ziel.

Volgens buurman P holde ze in haar jonge jaren achter elke auto aan (typisch borderlinecolliegedrag, Bleu is daarvoor behandeld) en later beperkte dit zich tot de banden van de postbode en de bakker, elke keer als die in een slakkengang ons straatje kwamen inrijden. Dat werd ook steeds minder, tot ik die woensdag weer het bekende geluid van klappende kaken en carrosserie hoorde. Slachtoffer dit keer was de bakker uit Colondannes, die er desgevraagd zijn schouders over ophaalde.

Hee, dacht ik nog, wat gek, dat klonk anders dan anders, tot er later die middag na een doffe dreun een gejank door het dorp galmde, dat door merg en been ging. Toen ik de deur openrukte, zag ik Rafale in paniek weghollen met een bebloede kop en de dochter van vriendin P die haar riep en riep, wat zoals gezegd geen enkele zin had wegens doof. De dochter had de auto zoals altijd voor deur geparkeerd, de hond had haar gezien, maar had zich op de een of andere manier laten aanrijden.
Hoe lang zetten de mensen hun auto daar nu neer? Al jaren en jaren en al jaren weet die arme Rafale dat je dan even moet wachten, voordat je eronder gaat liggen. Tot die woensdag.

Ik vreesde het ergste, want de verwondingen leken misschien oppervlakkig, een keiharde klap tegen je hondenhoofd kan fataal aflopen. Waar had ik dat nu ook weer gelezen, oh ja, in Busman’s Honeymoon van Dorothy Sayers, waarin het slachtoffer nog gewoon doorloopt na eenzelfde fatale klap tot hij tenslotte morsdood van de keldertrap afdondert, kort samengevat.

En dat is wat er drie dagen later gebeurde. De hond had eindelijk weer iets gegeten, werd niet goed, viel om en gaf de geest. Ach, het arme dier. En arme vriendin P, die werkelijk heel verdrietig is.

View on our village
Uitzicht op ons dorp: Bess komt hijgend de berg op, ook al een dagje ouder

Mijn bemoeizucht kent geen grenzen en niet verder vertellen, maar ik heb vrijdag het ouderlijk huis, dwz de melkboerderij van Bleu gebeld om te vragen of ze niet toevallig een nest borders hadden, maar neen. Nou ja, had toch gekund, je weet maar nooit.

Zo. En nu moet ik als de wiedeweerga mijn achterstand van de afgelopen week gaan inhalen. Ik moet heel, heel erg veel doen.

Behendigheid


Bleu doet hele slome behendigheid in het bos

Een klein filmpje tussen de bedrijven door. Elke avond laat ik de hond in bovenstaande apenkooi uit en speur ondertussen naar kastanjes en paddenstoelen. Die c?®pes, ik weet het niet.
Ik heb een bepaalde vindplaats vanaf begin juli bijna dagelijks gecheckt, tot mijn geduld eindelijk afgelopen zaterdag beloond werd met een paar dikkerds op een kluitje (foto onder). Let ook op de ene girolle, die zich daar in de buurt ophield. En dat was het dan.
Elke vierkante meter van het bos achter ons dorp heb ik afgesnuffeld, maar helemaal niks. Ja, girolles en girolles en nog meer girolles. Ook lekker, hoor.

Ceps and other autumn things

Wat betreft de katten: dankzij een aantal heel erg lieve en gulle mensen is het gelukt een enorme katteninvasie te voorkomen en de diertjes, die nu niet worden geboren, te behoeden voor een leven van zwerven, asiel of erger. Ik bedank iedereen nogmaals hartelijk. Aan de beloning wordt gewerkt.

Vrijdag om 9:30 worden ze nuchter verwacht in Dun le Palestel. Dat nuchter-zijn en het vervoer is nog een andere kwestie. Het zijn buitenkatten die echt nooit binnen willen komen. Ik denk dat ik ze donderdagavond als ze komen eten, opsluit in de salon, de enige ruimte waar geen ontsnappingsmogelijkheden zijn en/of honden. En daarna nog eventjes in een transportmandje zien te proppen, haha.

Nu moet ik weer hollen, later meer, over de doop van de kleine Inez en over vriendin Lucienne in het maison de retraite.

Crowdfundingverzoek

Last sip before leaving us
Legenestsyndroom

Ja, mensen, het laatste kind is helemaal volgens afspraak gisteren naar haar nieuwe familie vertrokken. Ik heb het over de katjes. De kleine lurkte een uur voor vertrek nog bij haar moedertje, waardoor ik denk dat ze (de moeder) tot gisteren in ieder geval nog onvruchtbaar was. Ik heb behalve de oudste zoon nog geen kater gespot.

Zover laten we het niet komen, ik heb afgesproken met L’??¢cole des Chats, een club die zich bezig houdt met het bevorderen van de sterilisatie van loslopende katten, dat ik moeder en zoon van 6 maanden bij de dierenarts ga afleveren, zodra dat kan.
Don’t call us, we call you, is het devies geloof ik, maar ik ga toch bellen, want is de brief die ik moest sturen wel aangekomen?
Zoon P?©p?© I is de kitten van april en heeft zich ontwikkeld tot een vrolijke woesteling die merkwaardige spelletjes speelt met een van de jonge hanen. Als ik de kippen ga voeren, holt hij altijd met me mee. Gewoon lopen is er niet bij.

French kittens with their mother
Drie van de zes kinderen uit 2011 met de oermoeder van de buren

Moedertje is een kind van een de kinderen van de zwarte kat van de buren van het grote huis, die dat met grote stelligheid durven te ontkennen. Een centenkwestie natuurlijk, hoewel ik dat in dat onaangename gesprek nog niet eens ter sprake bracht.
Jammer, jammer, die kleine rimpel in de spiegelgladde vijver van het paradijs in ons dorpje. Zolang je met ze aan de borrel zit, is het reuzegezellig, typische bartypes, zeg maar. Ik ben niet boos, ik ben teleurgesteld. Genoeg hierover en streep erdoor.

Ik heb al genoeg bij elkaar geharkt dankzij een paar gulle gevers om de moeder nu te laten helpen, er ontbreekt alleen nog een klein bedrag om de zoon hetzelfde lot te laten ondergaan. Daarna mogen ze hier blijven zolang ze willen, ze krijgen elke dag te eten, ze slapen in de schuur in het stro of op hun kussen en ‘s avonds speel ik een tijdje met ze.
Dat komt ook omdat ze de schuur waar het kippenvoer staat, muis- en loirvrij houden. Voor wat hoort wat. De honden zijn het er niet mee eens, maar die hebben niets in te brengen.

jonge haan
Haantje in potlood

Dus de vraag aan mijn lezers is of die een klein bedrag zouden willen schenken, want ik kan sinds mijn ontslag de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen, ook al omdat ik niet geschikt ben voor het zzp’erschap.
Gulle gevers die 35‚Äö?ᬮ of meer willen geven, ontvangen bovendien een gesigneerde (niet ingelijste) potloodtekening van hun huisdier of kip, kat, hond, koe of welk dier dan ook. Ik ben met elk bedrag(je) heel blij.
Correspondentie graag via de mail, telefoon of het contactformulier (anders krijg ik nog meer spammers en phishers op mijn dak).

Nou? Is dat leuk of niet? Bedankt alvast!

Holderdebolder

Adorables chatons ?† r?©server type Creusois pure race
Type Creusois 100 % pure race

En we hebben 6 kleine katjes op zolder.

Niet omdat we dat willen, maar omdat de dorpskat ze daar heeft gedeponeerd: 3 jongens en 3 meisjes.
Ze zijn echt waar heel erg schattig en helemaal tam. Ze spinnen onmiddellijk als ze je zien.

(Ik wil geen kat en al helemaal geen 8 katten, de clown van het vorige nest heeft zich hier ook gevestigd. Ze mogen hier wel wonen, maar zich niet voorplanten. Dat gaan we nu voorkomen )

Dus, liefhebbers! Grijpt Uw Kans!
Alle 6 zijn hier te zien >>

Gratis af te halen of te bestellen. Vervoer begin september voor NL-belangstellenden.