Tag Archives: Kerstmis

Kerstmenu

Red cabbage
Kuikens, bedankt!

Dat leek me nu zo lekker, rode kool met appels, die (de appels dan) je hier gewoon overal nog kunt oprapen, want het heeft nog niet gevroren en ze liggen daar maar onder de bomen te niksen tot ze door worm en vogel zijn opgevroten. Tot de vorst toeslaat en dan is het definitief beurd. De hanen (‚Äö?тĆ) hebben de kool gedeeltelijk naar de ratsmodee geholpen.
Gisteren heb ik van een serie hele late appels (die ze hier coing noemen vanwege hun vorm) een tarte tatin gemaakt, voor het toetje, terwijl buurvrouw S ons de traditionele b?ªche bracht en buurman P me een gigantische doos Lindt-chocolaatjes cadeau deed.

Apples
In het pikkedonker gefotografeerd met mijn nieuwe apparaat

Maar die rode kool, ik weet het niet. Toen ik dacht naar de spruiten uit te wijken, bleek daar hetzelfde aan de hand: aangevroten. Toch ga ik die straks proberen. De prei van buurvrouw P was door een of ander beest of schimmel (een geel machin) zodanig aangetast dat hij al slijmerig uit elkaar viel, als je hem uit de grond probeerde te trekken.
Daar had de burgemeester wel een oplossing voor, zei hij, toen hij Germaine aandeed op zijn jaarlijkse Kerstpakketten-Voor-Negentigplussers-rondje, hij overgoot de grond preventief met chloor. Goed idee, G?©rard!
Dat pakket is trouwens niet te schraal samengesteld, ze waren er allemaal erg blij mee.

Brussels sprouts
Sneue spruiten

E?©n van de hanen ontdooit nu en gaat zo de oven in, langzaam, langzaam, we bakken er als altijd aardappels bij, tenzij de vader puree blieft, spruiten, appelmoes (la compote de pommes klinkt een stuk chiquer), kaas, tarte tatin met vanilleijs, koffie met allerlei soorten chocola: plof en de broek op de eethaak. Ouderwetse Hollandse maaltijd op zijn Frans bereid. Lekker, hoor.

De jongste dochter is veilig aangekomen bij haar zus in Chicago. Joyeux No?´l iedereen dan maar.

Over een paar dagen doen we het weer dunnetjes over.

Kerstmis, APK en andere zaken

Garden gate
Nieuw tuinhek

We zijn hier al een week en de tijd is niet bij te houden, want er is zoveel te doen, dat we ‘s avonds tot niets anders in staat zijn dan ons in bed te laten vallen. Buurman F. die nu weer met zijn vrouw overwintert in Ch?¬¢teauroux, had me verrast met een tuinhekje, dat hij tegen de moestuinmuur had klaargezet. Toevallig had ik voor hem het fotoboekje over het appelpersen, dat ik weer aan hem kon overhandigen, toen hij gisteren even langskwam, op weg naar familiebezoek.

De fosse septique gaat nu serieus aangelegd worden. Dat is tegenwoordig geen kattepis of kattenpis, zoals sommige mensen zeggen, want alles moet conforme aux normes, dwz zoveel meter van het huis, keukengootsteenwater niet meer de publieke ruimte in, maar ook via de septische tank, die zijn water weer loost in een zandbed, dat op het terrein moeten worden ge??ònstalleerd. En dat zandbed, daar is zand voor nodig – het woord zegt het feitelijk al – , dat met een vrachtwagen aangevoerd gaat worden, als die vrachtwagen tenminste over het pad het terrein op kan.

Cut a Tree Down Safely
Er is al het een en ander omgehakt

Dat pad is heel romantisch omringd door uitgegroeide hazelaars en andere bomen, waar je niks aan hebt en die die vrachtwagen de doorgang belemmeren, dus die moeten weg.
En daar is Siebe Swart (topfotograaf, bekend van Het Lage Land) nu mee bezig. Hij kettingzaagt en -knipt, slijpt de ketting en na afloop steek ik – branddeskundige – de hens in de stapel takken, die in de loop van het jaar zijn verzameld. Dat lijkt makkelijk en dat is het ook, als de boel tenminste meteen fikt. Nou ja, uiteindelijk lukte het, na veel gevloek, benzine en gemopper.

CT-station
Het arme dier in de keuringsstraat

Ondertussen is kerst gevierd (boomfoto volgt) en de Verjaardag, die allerlei nuttigs opleverde, waarover ook later meer.
Vanochtend vond het tweejaarlijkse hoogte- of dieptepunt plaats, namelijk de APK van de Eend, die ondanks alle successen in de voorgaande jaren, altijd weer tot een gigantische stress leidt. De twee auto’s v????r me moesten terugkomen voor herkeuring, wat me nog zenuwachtiger maakte dan de vorige keer.
– La Deuche est bonne, zei de CT-iste met een glimlach. Net als twee en vier jaar geleden. Godkristusindehemel. Dat komt, ze hebben de APK-vrije leeftijd precies dit jaar verhoogd tot 30, dwz, mijn 2cv (25) zou er dit jaar vanaf zijn, maar moet nu nog 5 jaar door. Een soort pensioenshit, zeg maar. Nog 2x, als ze boel ondertussen niet weer verhogen.

Hamlet in France in winter
Uitzicht vanuit de keuken

Het weer is gisteren veranderd in een saai en grijs motregengebeuren, maar koud is het niet. Toch krijgen we de cuisini?®re niet meer zo heet als eerst, omdat de gietijzeren aansluiting naar de schoorsteen in het begin van dit jaar is afgebroken, wat valse trek veroorzaakt. De vraag is nu, kopen we een nieuwe (kan niet want geen geld meer) of zoeken we een 2e-hands? Geen idee. We modderen voorlopig op dezelfde voet voort en stoken de kachel in de salon flink op, die zich nooit meer misdraagt, maar daarentegen een heerlijke verzengende warmte verspreidt. Alle tussendeuren open.

French country road
Donderdag zag het er bij Giraud in Les Vergnes zo uit

En op kerstochtend kon ik bij melkboerderij Giraud gelukkig nog een flinke kip en een pot room voor het kerstdiner bemachtigen en kreeg er uit pure hartelijkheid anderhalve liter melk bij cadeau, die nota bene nog warm was. Ach, wat zijn de mensen hier toch ouderwets vriendelijk!
Iedereen in ons lieve dorp doet het godzijdank nog, we maken ons op voor de dorpsronde van 1 januari en bakken koekjes, muffins, koekhuisjes enzovoorts.
Ik zit nu alleen nog met 1100 tulpenbollen die ik hier her en der ga planten, als een soort kerstcadeau voor iedereen. Ze mogen allemaal op 1 januari zeggen waar ze die precies willen hebben. Ik mis de vrolijke Kwint hier wel.

Bakvoorbereiding

Madeleines

Het moest er nu eindelijk eens van komen, ik ging de appelsnijder naar Duikelman terugbrengen. Toen ik hem triomfantelijk met appel en al uit de tas haalde, vroegen ze daar alleen maar: heb u het bonnetje? Neen natuurlijk, het was een cadeautje.

Neen, Duikelman is ook niet meer wat het was, want ik werd gewoon gedist, zoals dat tegenwoordig heet. Nu had ik al allerlei andere koopwaar verzameld, zoals een madeleinebakvorm en kerstversiering in de vorm van piepkleine eetbare hulstblaadjes, die je werkelijk nergens anders kunt krijgen, dus ik moest wel tot aanschaf overgaan, al stribbelde ik door de Duikelmans onwil nog even tegen. Nooit zo’n appelsnijder bij Duikelman kopen, jongens! En altijd je bonnetjes bewaren. Bah.

Xmas madeleines

Ondertussen heb ik het recept van Gaston Len?¥tre geprobeerd: makkelijk, een kind kan de was doen. Alleen de instructies uit het boek dat je eerst de boter moet smelten en die 12 uur moet laten staan en dat je vervolgens het deeg of beslag een etmaal moet laten rusten, die instructies begrijp ik niet. Voorbereiden kost dus 1,5 dag. In de oven zijn ze binnen 10 minuten klaar.

Met het oog op kerst heb ik er bij wijze van proef een aantal met chocola overgegoten en ze versierd met die geinige hulstblaadjes om ze leuk te presenteren aan de buren, van wie we dan altijd zo’n traditionele boomstam krijgen.

Leuker kan ik het op het ogenblik niet maken. Ik mis mijn lieve Kwintie.

Melk halen

Uitzicht vanuit les Vergnes

Ik reed net in de 2cv naar de melkboerderij door een winters landschap, waar een aangenaam zonnetje scheen. Ook met het blote oog ziet het er buiten nogal blauw uit. Het heeft vannacht een klein tikje gevroren, wat te verwachten was gezien de heldere sterrenhemel gisteravond.

de eik bij les Vergnes

Bij Giraud verontschuldigde mevrouw zich nog een aantal keer dat ze me donderdag neen had verkocht.
– C’est la semaine de la cr?¬Æme, verklaarde ze. Iedereen wil room met kerst.
Ik had op de markt een bakje room gekocht, vertelde ik haar en had daar een matige aardappeltaart mee gemaakt:
– Pas grande chose!
Een tevreden glimlach tekende zich op haar lieve gezicht af, toen ik zei dat ik het met haar room weer een keer ging proberen.
РZe beweren wel dat het cr?®me ?©paisse is, maar het gewoon zure room, de room moet vloeibaar zijn en dat is hij niet, toch?
Inderdaad, die marktroom had een merkwaardige consistentie gehad. Ik overhandigde haar de nieuwjaarskaart die Yeva had getekend en ze stond paf, wat mooi getekend! en wil ze tekenares worden? Dat weten we nog niet.

de bordercollie van de familie G.

Buiten bewonderde ik de eeuwenoude eik in de voortuin, toen de honden van de boerderij me kwamen begroeten. De border ging NAAST! zitten alsof het een gehoorzaamheidsexamen betrof en liet zich braaf over haar hoofdje aaien. De ander zocht een plekje in de zon uit de wind en sukkelde weg. Zoete waakhonden van niks, dat was duidelijk.

foto vanuit de auto

Ik reed terug en probeerde rijdend een foto van ons dorp te maken. Ik zie nu pas hoe smerig mijn handen zijn en dat komt, omdat ik altijd tot mijn ellebogen in de cuisini?®re zit, als ik hem opstook.

Kitschplaatje met rijp

Sommige mensen durven dit soort plaatjes met droge ogen te laten zien, deze berijpte kitscherige tuinonzin. Een half uurtje later stond hier de zon en was de rijp gelukkig weg. Voor die flauwekul hebben we geen tijd.

Nu moeten we alweer naar de Inter, want de wijn is op en zonder wijn kan ik niet koken.

25 december

koe

Ik had met Sinterklaas 3 DVD’s bij bol.com gekocht, in het kader van 3 halen, 2 betalen, waarvan ik er ?¬©?¬©n had achtergehouden voor onder de kerstboom, want 3 DVD’s voor 1 kind (Saar) in 1 klap ging me te ver. Het kostte me nog veel moeite mijn snuit te houden, maar het is me gelukt. Voor Yeva had ik Pompeii, The Life of a Roman Town van Mary Beard via amazon.fr laten invliegen, zodat ik vanochtend twee pakjes kon neerleggen. De grote mensen geloven niet meer in de kerstman, neen, dat lieg ik, ik had ons per ongeluk overgeslagen.

Na de lunch gingen de ouders met de honden een rondje lopen. Het was fantastisch weer en dat is het nog, en hoewel het als zondag voelde en ik daardoor op mijn hoede was, klonk er geen enkel schot. Soms wordt er namelijk ook buiten kantooruren geschoten.

beek onderweg

Overal klaterden beekjes, een romantisch geluid, dat jammer genoeg een krachtige uitwerking op de blaas had. Niet aan denken, niet aan denken, stevig doorlopen tot de volgende beek. We zagen onderweg geen mens, niet verwonderlijk, want het was voor twee?´n, iedereen zat nog aan tafel. De koeien staarden ons zoals altijd verbijsterd aan.

ons dorp

Na anderhalf uur waren we weer terug. De zon hing zo laag dat de huizen en tuintjes al in de schaduw lagen. Hier en daar zagen we de laatste sneeuw in de greppels, op plaatsen, waar de zon in dit seizoen niet komt.

sneeuw in greppel

Die malle Let-it-snow-plugin van WordPress haal ik morgen weer weg, hoor. Zo kinderachtig.