Tag Archives: kunst

Wintervoorraad

George Sand's play Claudie by l'Atelier th?©?¢tre de Lafat
Geinig optrekje, het decor van Claudie

Zondagmiddag was de premi?¬Ære van Claudie van George Sand in de tuin van de pr?¬©sidente van de Club des A??Ün?¬©s Ruraux Lafatois, die de culturele activiteiten in Lafat organiseert waaronder de schilderijententoonstelling en van wie het huis ook het decor vormde van dit openluchtgebeuren. Ik zag natuurlijk de altijd aanwezige po?¬Æte-paysan Maurice Pasty, mijn vrienden en Andr?¬© Rieuliefhebbers Lili en Ren?¬©, en tot mijn bevooroordeelde verrassing ook een der medewerkers van slager Barraille uit Dun le Palestel, die met zijn vrouw achter me zat, misschien wel omdat zijn zoon, dochter of ander familielid meespeelde of omdat hij gewoon van toneel houdt. Misschien woont hij wel in Lafat, dat kan ook.

George Sand's play Claudie by l'Atelier th?©?¢tre de Lafat
Witgebroekte Lili en Ren?© op de eerste rang

Het was een stuk met een moraal, een happy end waarin de schurk wordt gestraft. Er werd tamelijk goed gespeeld en er viel ook genoeg te lachen, de aankleding was uitmuntend, de ambiance bijzonder, maar af en toe vond ik dat de vaart er een beetje uit was. Het liep een beetje met horten en stoten, wat ook te wijten kon zijn aan het feit dat het een premi?¬Ære was. De andere voorstellingen werden daarna ‘s avonds in het donker opgevoerd, met als voordeel dat de spelers nauwelijks publiek zien en het publiek ( en de spelers) verder niet door de omgeving wordt afgeleid. De concentratie is dan groter, lijkt me. Maar leuk, hoor, volgend jaar weer.

Screen shot of the Populaire Newspaper
Foto in de krant, we hangen rechts van het midden, 2e setje van rechts

Het verschil van Lafat met die andere culturele hoofdstad van Europa, La Celle Dunoise, waar ook mijn werk werd ge?´xposeerd was pijnlijk groot. Hoe halen die zogenaamde culturele dames het in hun hoofd stickers op de verf, ja, jullie leest het goed, op de olieverf! te plakken? Ik vond op de lijst plakken ook al ver gaan. Bovendien hadden ze de schilderijen gewoon op elkaar gestapeld, godsallemachtig. Wat bezielt die vrouwen? Ik had ze dat verdomme bij het brengen verboden, toen ik zag dat ze dat bij de doekjes v????r me deden.
God, wat was ik link en wat had ik de pest in, ook al omdat het bovendien allemaal waardeloos ge?´xposeerd was geworden. Dat hadden ze in Lafat veel beter begrepen. Bovendien was het daar veel en veel gezelliger en verbeeldden ze zich helemaal niks. De voorzitster van de stickerplakkers had haar eigen schilderij op de mooiste plek gezet ?®n op de uitnodiging. Ben ik jaloers of heb ik gelijk dat je een beetje bescheidener moet zijn als je in de organisatie zit?

Ik zei meteen Neen (Non)! op de vraag of ik volgend jaar weer wilde en toen dat vrouwtje in haar papieren ging bladeren om te zien hoeveel stemmen ik gekregen had, hield ik me als een achterlijke buitenlander van de domme, zo verschrikkelijk was ik uit mijn humeur. Nou, ik had twee stemmen gekregen, 1 voor de ene koe, een 1 voor die andere. Mijn briljante haan was volledig genegeerd. Dat zegt meer over het verstand en de smaak van het publiek dan over mijn werk natuurlijk, maar ik wilde zuur zeiken en zei dat me dat niks zei, die stemmen.
-C’est pour encourager, zei het stickervrouwtje. Dat leek me eerder d?¬©courageant, dacht en zei ik en toen moest ik zo verschrikkelijk lachen, ik lachte ze gewoon midden in hun zuinige bourgeoisgezchten uit, dat ik zelfs geen beleefdheid meer kon opbrengen. Eens maar nooit meer dus.

Chicken plucking
Plukken naast het hok met enorme kookketel

Goed, maandag was het tijd om die arme vleeschkippen (niks plofkip) te slachten en in de diepvries te stoppen. Het was niet zo warm, dat was gunstig in verband met vliegen, en omdat internet er elke 3 minuten uit lag en werken daardoor bijna onmogelijk was, bood ik mijn diensten aan als kippenplukker. Dat gebeurde in de eerste instantie op een met plastic bedekte, afgezaagde boomstam van een centimeter of 40, waardoor je 1 kip tegelijk kon plukken met z’n drie?¬¥n en meteen een forse hernia opliep. Na 5 minuten hield ik ermee op en sleepte een tafel uit mijn huis met plastic kleed naar de plukplaats (zie foto boven), waarna iedereen opgelucht het werk voortzette. Dat hebben ze met die boomstam toch al minstens 70 jaar gedaan, onbegrijpelijk dat de ARBOdienst (moi) niet eerder heeft ingegrepen.

Petit cockerel
Dit is denkelijk een haantje, jammer, maar helaas

Ik heb even gekeken naar het slachten. Dat vond ik toch weer minder, geloof ik en buurvrouw P. wilde eigenlijk niet dat ik erbij was, omdat ze dacht dat ik als softe stadswat dat niet kon verdragen.
– Als jouw hanen aan de beurt zijn, zei ze tegen mij en haar schoondochter, die ook plukte, dan ga je snikken en jammeren van: Oh oh, mijn arme lieve kipjes!
Dat zou best eens kunnen. Voorlopig denk ik dat we 5 hennen en 3 hanen hebben. Hoop ik. Ze zijn bijna 7 weken en de verschillen zijn te zien, als mijn interpretatie van hun uiterlijk niet per ongeluk precies andersom is.

Killed en plucked chickens
Lopende band

Nu is het tijd voor aardappels rooien, waarbij ik me zo meld, dat ben ik verplicht, omdat ik namelijk onbeperkt aardappels mag pakken. Ach, dat platteland!

Uitmarkt

Tire traces
Garagepad

Was ik zaterdag toch bijna in modder blijven steken! Het ging maar net goed, zie bovenstaande foto, onbegaanbare op- en afritten dankzij 24 uur non-stop hoosbuien. Het alternatief zou de fiets geweest zijn, in de stromende regen naar de vernissage en dan druipend een beetje gezellig gaan staan doen. Dat is me gelukkig bespaard gebleven.
Ik werd net als vorig jaar hartelijk door de huidige burgemeester begroet, nadat ik bij aankomst de vorige, die met grote stappen aan het achteruitgaan is (pun intended), de stoep op had geholpen, waarna ik de burgemeester van weer d?†?†rvoor, die ik tutoyeer en hij mij, een paar klinkende bises op zijn rode wangen gaf. Ja, ik zit goed in de notabelen, jelui hoort het.
De laatste, Raymond, daar heb ik wel eens met buurman F. een biertje bij gedronken en die verweet me nu, dat ik dezer dagen niet bij hem had aangeklopt, want ik was er minstens 3 of 4 keer gespot. Ik loop ongeveer 5x per week door dat gehucht als Bleu en ik onze baggertocht doen, dus dat viel me nog mee. Zijn huisje staat rond borreltijd bol van de gezelligheid, met bekende dorstigen en die spreken allemaal patois met een accent als een oordeel, zeker als ze iets op hebben, ook wel lollig voor een keer, als ik in de stemming ben.

Annual exhibition 2013
We luisteren naar de d?©put?©, met de oud-burgemeester en vriend Raymond

Na de burgemeester, en organisator en wethouder kunstzaken Jeanette, was het woord aan de d?¬©put?¬©. Ondertussen was de Andr?¬© Rieuliefhebber, die ik al lang niet had gezien en die het gelukkig nog deed, er doorheen aan het kletsen door hard in mijn oor te fluisteren: “Ik zoek mijn vrouw, heb je mijn vrouw gezien? Waar is ze?”.
Ik zag haar vooraan in de menigte, wees haar aan en fluisterde terug dat hij stil moest zijn. Ha, waarom? Hij hield niet van politici en een afwerende elleboog in de richting van de spreker, die het warempel had over de opening van het culturele seizoen. Je kunt natuurlijk ook overdrijven, meneer de d?©put?©, wat hij ook deed, want toen hij aankondigde dat hij kort zou houden, bleef hij nog minstens 5 minuten van die intens saaie afrondende Franse zinnen aan elkaar rijgen. H?®, h?®, eindelijk mochten we aan de drank, ik niet natuurlijk, want ik was met de auto.

Annual exhibition 2013
Kippen kijken

Ik raakte met werkelijk weer iedereen in gesprek, vooral met mijn vrienden van de bibliotheek en een ander echtpaar dat ik altijd zie bij culturele gelegenheden als deze. Ik ken ze al jaren, realiseerde ik me, maar ik had geen idee hoe ze heetten. Dat komt omdat de vrouw en ik evenveel kletsen en zoveel te bespreken hebben, dat de namen er kennelijk niet toedoen. De gesprekken gingen over, ja, jullie raden het al, kippen. Iedereen die ik sprak bleek een soft spot voor kippen te hebben en ze bleven maar kijken naar die schilderijtjes. Kopen, ho maar.
De ene haan was die van de dierenfluisteraar van Grote Wei, vertelde ik, terwijl ik wees naar zijn zoon een eindje verderop, die een kapperszaak in Dun had en nu zich helemaal op het schrijven had gestort. Die had de haan onmiddellijk herkend, niet omdat hij die haan nu zo goed kende, maar omdat hij de kaart bij zijn ouders had gezien.
– In Les Verrines, vertelde de man van het echtpaar, daar had ik lang geleden een neef, ja, heel lang geleden, hoor, en, zijn vrouw onderbrak hem:
РZe komt uit Puy L?©ger!
Nou ja, bijna hetzelfde. Die neef, die was 101 geworden. Nu onderbrak ik hem, want ik wist over wie dat ging: dat was de grootvader van onze lieve buurvrouw Simone, de overleden vrouw van buurman P. Die grootvader was een van de beroemde Ma??üons de la Creuse geweest, maar had zich ontwikkeld tot een belangrijk man, die projectleider of general manager zoals dat tegenwoordig heet, was geweest van de bouw van de Op?¬©ra in Parijs, bij welke feestelijke opening hij aan had mogen zitten aan het diner, waarbij de toenmalige tsaar van Rusland, Nicolaas II ook aanwezig was geweest. Simone had alles in haar schriftje genoteerd en meldde in dezelfde tekst, dat hij ook de begrafenis van Emile Zola had bijgewoond. Dan komt de geschiedenis wel heel dichtbij.

French hamlet
Ingang dorp

En zo keuvelden we gezellig door, namen nog een aantal data door, welke brocantes we allemaal zouden doen en ik kreeg tips over andere expositiemogelijkheden, waar ik deze week flink achteraan ga. Maar hoe mijn culturele vrienden nu heten? Buurman P. had ook geen idee, toen ik ze omschreef.

Zondag kwam ik op de wandeling de zoon van de dierenfluisteraar tegen op het erf van zijn ouders, en hij had in ieder geval zaterdag op de expositie 1 boek verkocht, waarmee ik hem feliciteerde. We kletsen over de teloorgang van het beeldschone landschap, het verdwijnen van de heggen, het omhakken van de bomen in de weilanden, het spuiten van landbouwgif en de kunstmest die de paddenstoelen om zeep helpt.
Hij wist desgevraagd ook niet wie ik nu met dat echtpaar bedoelde en toen ik het verband met de grootvader van Simone noemde, zei hij:
– Maar dat is de vader van mijn grootmoeder!
Aha. Die grootmoeder, de moeder van Jean, de dierenfluisteraar dus, die was 104 geworden en Jean zelf ziet er op zijn 85e nog patent uit. Voortreffelijke genen. En nu begrijp ik ook eindelijk de familieband met Simone.

Ikea in het Stedelijk

Escalator
In de badkuip van het Stedelijk

Dat viel gisteren niet mee, dat nieuwe Stedelijk. Misschien dat ik er niet voor open sta, dat kan, volkomen nutteloos natuurlijk om me tegen deze stad te verzetten, moet ik er niet naar toe gaan, eigen schuld enzovoorts, maar familie, vrienden en kunst zien verzachten het leed dat 2 weken in de grote stad zijn heet.

Alleen dat Stedelijk. Mijn verwachtingen waren misschien te hoog gespannen na die jarenlange sluiting en verbouwing. Het begon al bij de kassa. Heb je een museumjaarkaart, moet je toch nog bijdokken (‚Äö?ᬮ 2,50). Ik geef toe, ik ben een zuinige krent, temeer daar mijn geld feitelijk op is. Gelukkig hing daar onmiddellijk na de poortjes het portret van de majesteit van Luc Tuymans, waar de omstanders allemaal opvallend genoeg hardop commentaar (“ik vind het niet mooi“) op leverden, dat maak je niet vaak mee bij een kunstwerk. Ik vond het lollig, dat portret, goed gelukt ook en toen ik het doek van dichtbij bestudeerde, viel me op dat het palet van Tuymans eigenlijk ontzettend smerig is, dat wil zeggen, het lijkt wel of hij zijn kwasten niet schoonmaakt tussendoor, wat je bij Edvard Munch ook wel ziet. Dat is geen kritiek, dat geeft alleen een bepaald soort kleurloosheid, geen grote contrasten, terwijl het onmiskenbaar daardoor een zeer herkenbare Tuymans is.

Goed, dat was dat. Ik zwierf door de oude zalen, snoof de muffe lucht van die goeie ouwe Beanery op, maar werd nergens, maar dan ook nergens gegrepen door een spannende zindering, die verzamelingen interessante kunstwerken normaliter bij mij veroorzaken, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vond het saai, ouderwets en ik verlangde naar het Rijksmuseum en het Boijmans. En wie heeft in vredesnaam die zalen ingericht? Hoe saai kun je die maken? Ik dacht zelfs op een gegeven moment even dat ik in een meubeltoonzaal van de Ikea terecht was gekomen.

Stedelijk Museum Amsterdam
Meubeltoonzaal

Neen, vandaag kijk ik als ik een momentje heb, of Van Gogh er een beetje leuk bijhangt.

Nu hol ik naar de tandarts, vanmiddag rond ik de BTW voor 2012 af en dan heb ik weer een paar dagen om kippen te tekenen. Over Ikea gesproken, daar moet ik ook nog heen voor lijstjes voor diezelfde tekeningen. Dat is dan weer jammer, omdat ik me immers had voorgenomen die zaak nooit meer te betreden.

Ja, jongens en meisjes, jelui merkt het, ik zit weer even in Nederland.

Kunst

White cows in a meadowGeef mij maar een Charolais

Net toen ik op het punt stond de deur uit te gaan, kwam Raymond R. langs, v/h de voorzitter. Ik probeerde hem mee te lokken naar de vernissage, maar hij was bezig met een rondje en zei weer iets wat ik niet verstond. Kwam hij nu wel of niet? Kom dan even binnen.
Zijn tomaten waren al ZO, zei hij, toen hij mijn thuiskwekerij zag, ja, kunst, hij heeft een kas in de vorm van een tunnel en toen hij de schilderijtjes zag, wilde hij ook wel dat ik zijn honden zou portretteren.

France

Goed, hoor, voor een vriendenprijsje, ?† d?©battre, waarop hij lachend afwerend een elleboog omhoog hield. Ik ga volgende week die twee langharige Duitse herders toch even bekijken. Die Holsteiners van hem, daar ben ik niet dol op, als model dan. Saaie hoofden.

L1160846.jpg
Buurman Jacqui op zijn oldtimer

Met een gestreken bloesje en lippenstift fietste ik richting de Salle Polyvalente, tot ik strandde bij Grand-Prat (Grote Wei), waar de Dierenfluisteraar net zijn Normandisch melkvee naar binnen aan het halen was, samen met zoon Jacqui, die ik met quinze ao?ªt op zijn trekker op de foto had gezet, dewelke foto ik Рniet toevallig Рbij me had en dus kon overhandigen. jaja, ik ben eeuwig en altijd aan het netwerken, potenti?´le klanten, bovendien wil ik een keertje mee met dat melken, om de verschillen te ontdekken tussen deze mensen en Giraud. Pr?©parer la terre.

Ondertussen reed er in de file achter de kudde de oud-burgemeester van de commune – ook op weg naar de Salle Polyvalente -, die wonderlijk genoeg weer min of meer hersteld leek, wat hij ontkende, toen ik naar zijn gezondheid vroeg. Het ging, maar het ging niet top.

Maar ik ging vooraf eerst een paar minuten langs vriendin L., die inderdaad ook enigszins hersteld leek. Het was de diabetes geweest en de dokter had gezegd dat ze suiker moest eten. Haar hele leven hadden de dokters suiker verboden en nu was het op voorschrift! Ze schudde haar hoofd en moest gelukkig weer als vanouds om mijn flauwe grappen lachen.

During the vernissage at the art exhibition
De oud-burgemeester in gesprek met de oud-postbode

In de Salle Polyvalente werd ik persoonlijk welkom geheten door monsieur le Maire, die ik deze keer niet naar mijn nationaliteit liet raden, omdat hij aardige dingen zei als: U ziet er stralend (rayonnante) uit, mevrouw, echt radieuse! waarop ik comme toujours kon zeggen: Parce que je suis en Creuse, monsieur le Maire! Een beetje stroop op rijm kan nooit geen kwaad.

Hoeveel mensen ik wel niet heb gesproken, er kwam geen einde aan, laat dat maar aan mij over. E?¬©n dame dacht dat ik fran??üaise was, want ze kon geen accent bespeuren, haha, moest ze toch iets beter luisteren, want ik hoorde het zelf heel goed, hoewel ik heel erg op mijn uitspraak mijn best doe. We praatten over Frankrijk als centrum van de wereld (“dat kwam door De Gaulle!”) en dat elk land denkt dat het het middelpunt van het heelal is, zelfs Nederland denkt dat. Echt? Hahaha, dat was grappig, zo’n piepklein land! Nu ja. Ja.

During the vernissage at the art exhibition
De nieuwe opzichter van de commune tussen de dames van het ontvangstcomit?©

Ondertussen werd ik belaagd door een druktemaker, die beweerde dat hij mij de vorige keer bises had gegeven, en dat hij als een echte Fransman mij wel eens zou gaan versieren. Ik lachte smalend, maar daar was hij niet gevoelig voor, hij bleef maar dubbelzinnige opmerkingen (“Ik ben dol op vrouwen die drinken, want die herinneren zich de volgende dag niets meer.” Tant mieux, zei ik) maken en probeerde me te verleiden me in zijn auto naar huis te laten brengen, want zo’n fiets, neen, dat was niks. Kijk, daar was zijn neef, die warempel de nieuwe opzichter van de gemeente bleek te zijn, waardoor ik mijn van de site About.com | French Language nieuw opgestoken kennis meteen in de praktijk kon brengen:Les chiens ne font pas des chats!. Zo. Die zat.

Vervolgens raakte ik niet uitgepraat met de gepensioneerde postmevrouw (“J’?¬©tais la factrice, je connais tout le monde ici!”), die in Villard woonde (Dan kent u Giraud wel. Ja, de allerliefste mensen van de wereld, wat een schatjes! etc.), maar afkomstig was uit Pas-de-Calais (“Ik ben een Chtimi!”), waarop ik weer Iiieeeee! Biloute! kon gillen. Ze woonde in een watermolen een endje verderop, die te bezichtigen was, ik moest maar eens langskomen.
En zo lulde ik me door de vernissage heen. De reacties op de koeien waren allemaal positief, “tr?¬Æs bien re??üues“, zei onze wethouder cultuur, nu alleen nog kopen, jongens, niet kijken. We zien wel.

During the vernissage at the art exhibition
Daar hangen ze

Wat ze in die sangria hadden gedaan, geen idee, maar na ?©?©n slok draaide de zaal al om me heen. Toch fietste ik nog soepel naar huis, en haalde zelfs dit keer bijna zonder afstappen het hoogste punt. Integratie, dat is het.