Tag Archives: legkip

Zeg kipje!

The youngest chicken

Nu zit toch dat oude liedje dat mijn moeder me geleerd heeft non-stop in mijn hoofd!
Dat komt zo: het enige vrouwelijke kuiken van juli zou eindelijk eens moeten gaan leggen, aangezien haar kammetje en lellen – in tegenstelling tot haar pootjes – eindelijk min of meer de vereiste lengte hadden bereikt.
Het gaat om de kleine Kortpoot, Shortlegs of Pattes-Courtes, niet te verwarren met de kippensoort Courtes-pattes, hoewel ze misschien daar via een omweg vandaan komt.

Sneaky little hen

Toen ik laatst helemaal verdiept in het werk om 10:00 met een schok merkte dat het al 10 uur was en de kippen nog opgesloten zaten, zag ik dat Kortpoot bij het openen van de deur onmiddellijk een spurt maakte, niet naar het eten, maar richting abri.
Kip, ik heb je, ze legt haar eieren buiten de deur, dacht ik, ja, dat dacht ik, want alle kippenuitdrukkingen komen hier geheel gratis en vanzelf bovendrijven, verzet heeft geen zin.
Maar toen ik vrijwel onmiddellijk die kleine volgde, zag ik haar nergens meer. Overal gezocht, onder struiken, in de abri, onder de heggen van het weiland, niets.

Sneaky little hen

Na 10 minuten probeerde ik het nog eens en daar was ze weer, terwijl DSK zijn naam eer aandeed en als een geile bok om haar heen baltste, wat hij altijd doet als er weer een heur ei heeft gelegd, een goede truc van de natuur om de voortplanting veilig te stellen. Je bespringt als haan natuurlijk alleen de vruchtbare dames.
(Ik lees The Greatest Show on Earth van Richard Dawkins, vandaar)

Ze moest dus een ei hebben gelegd, maar waar, waar?

Two eggs in a illegal nest

Twee dagen later gebeurde hetzelfde, alleen was ik nu wel als de kippen bij (sic!) en betrapte de kleine op heterdaad: er lagen 9 eieren onder de buxus naast het kippenhok.
Terwijl ik ze liet zien aan de buren, was Kortpoot al bezig een andere plek voor haar illegale activiteiten te zoeken, waarbij ze werd verraden door de klokgeluidjes van Dominique, door over zijn lellen verliefd leek te zijn en niet van haar zijde week.

Ik had dat nest niet helemaal leeg moeten halen en gelukkig heeft ze al alweer 2 nieuwe eieren gelegd, nadat ik een nep-ei (nepei) had teruggelegd, anders kunnen we aan het zoeken blijven. Niet ik, maar vriendin P, die de komende weken de kippen verzorgt, omdat wij even in het vaderland zijn.

Eleven eggs

Zeg kipje, zeg kipje, wat heb je gedaan?
Je bent naar de stal van ons sikje gegaan.
Je lei daar een eitje.
Hoe of ik dat weet?
Ik hoorde je kakelen
Ik keek door een spleet.
Als moeder dat hoorde,
Ja kijk mij eens aan,
Dan mag je voor t eerst
Niet uit wandelen gaan.

Poelepoele!

Chickens

Die types hierboven worden elke dag brutaler. Ze lopen los over het terrein en niet alleen ons terrein, maar ook dat van de afwezige buren (“De Schotten“), waar het een bende van jewelste is door omgevallen bomen en achterstallig onderhoud. Een kippenparadijs dus.
Als ik over het pad langs de schuur wandel en ze me op afstand spotten, wat ze altijd doen (“Daar heb je dr!“), want ze houden alles in de gaten, komen ze eraan gespurt in de hoop op een lekkernij.
De omheining die ik met zoveel moeite gefabriekt heb, wordt feitelijk niet gebruikt: ‘s ochtends zet ik met het voeren ook meteen het hok open. Het gevaar is beperkt, Bess loopt nooit los buiten en Bleu mag niet zonder parental guidance, misschien dat het hekwerk in de zomer een functie gaat hebben, als we kuikens hopen te hebben. Eerst nog die haan.

Ik probeerde in het begin van de vakantie Saar te imponeren, nadat ik eerst geweldig had lopen opscheppen dat die diertjes beter dan de hond op mijn roepen reageerden, wat ze wel eens wilde meemaken. Bij het kippenhok was het doodstil, precies wat ik wilde, dus ik riep zoals dat dat hoort: Poelepoelepoele!, me op dat moment pas – lekker bijdehand – realiserend dat ik ze in het Frans aan het roepen was.
Niks. Doodse stilte.
We speurden het terrein af, keken bij De Schotten, maar we zagen ze nergens. En net toen we het opgaven, stonden ze daar plotseling met zijn drie?´n achter ons. Kipjes! Net op tijd mijn figuur gered.

Maar ze zien rennen, dat is toch wel Geluk.


Kipjes krijgen sla.

Nieuwe dieren

Three young chickens
De antieke zaagbok uit het jaar 0 heeft een nieuwe functie

In het kader van zelfvoorzienend leven vanwege zicht op de bodem van de schatkist, financi?´le crisis, regeerakkoord en een jarenlange wens, was ik links en rechts over het houden van kippen begonnen, in de hoop op een tip. Bij de boerderij van de Dierenfluisteraar in het gehucht Grote Wei struikel je over de kippen, hanen en kuikens. En over de eenden, katten, honden, geiten, ganzen.
Veel dieren vind ik natuurlijk altijd gezellig, en toen ik er voor de zoveelste keer met Bleu langsliep en Jean (85) net met zijn meute teven terugkwam van de koeien, greep ik mijn kans en liet me door hem uitnodigen voor een kopje koffie met kip. Tussen al het gekrioel liep een pup van een maand of twee, een mooi black&tankleurig hondje met hangende oren. Ja, die was van een beagle en die, Jean wees een van zijn teefjes aan. Aha, de beagle uit La Brug?®re, die ik verdacht vaak onderweg tegenkom tussen beide gehuchten. Ze hadden geadverteerd op Radio Bleu Creuse, vertelde de vrouw van Jean, om dat diertje aan de man te brengen, maar die hadden het over tatoeages en inentingen.

Ik versta ze door het stevige accent niet altijd, dus ik begreep niet of Radio Bleu die informatie wilde, of het alleen wilden omroepen als het diertje was inge?´nt of dat er iemand had gereageerd die dat wilde weten. Of ik het niet wilde. Neen, zeg, met die gezellige Bess zeker, wier reputatie bij de bewoners van Grote Wei stevig is gevestigd sinds het auto-incident en die daarom nooit meer mee mag als ik die route neem. Bleu was ondertussen erg te spreken over al die vrouwen.

Two young Charolaises walking on the road
De omheiningen van de weilanden van de familie P. zijn niet altijd in orde (“op orde”)

We kletsten, over de bakker, het weer, de APK, en de kleindochter vroeg naar Saar in Londen, tot ik het tijd vond om weer eens verder te gaan. Onder in de muurkast bij de uitgang van de keuken klonk het gekef van nog eens een ander hondje. Toen we onze berg opliepen, kwamen we op de weg bovenstaande dames van de kudde van Grote Wei tegen, die helemaal niet van plan waren terug te lopen, maar al bermgrazend voor ons uit bleven lopen. Bleu had wel zin om die eens lekker op te jagen, wat natuurlijk weer niet mocht, tot die sukkels in hun angst besloten zich bij de Limousines van JP te voegen en zo dwars door schrikdraad en landerijen weer naar beneden te hollen, luidkeels om hun moeder roepend. Verrek, was ik helemaal vergeten naar die kippen te vragen!

View on Dun l. P.
Uitzicht vanuit het oude station richting kerkhof en de tweetaktkoning

Dat vergat ik gelukkig niet na de oldtimervergadering (waarover later meer) die vorige week plaatsgreep op de bovenste verdieping van het oude station van Dun. De v/h voorzitter had tien overtollige jonge legkippen, die volgende week de pan in zouden gaan, of althans, eerst de diepvries en dan de pot in. Drie ervan werden gisteren levend en wel afgeleverd in een met landbouwtouw dichtgebonden kartonnen doos, die pardoes in ons kippenhok ondersteboven werd gehouden. Deze kippenren (poulailler) was bij de koop van het huis inbegrepen en kwam pas te voorschijn, toen we in het eerste jaar de bramen en andere troep hadden verwijderd. Ik moest nog wel even de rotte deur repareren en ga volgende week een parc ?† poule rondom dit verblijf in elkaar zetten. Grootste probleem is de paaltjes de grond in te drijven, hoewel buurman P. zei dat dat daar geen problemen op zou leveren. Direct rondom ons huis tref je massieve rots, waar het ook op is gebouwd en een endje verderop z.g. tuf, dat verzin ik niet, dat vertelt buurman me allemaal. Oude vulkanen.

En kijk, vanochtend vond ik de eerste:
The first egg