Tag Archives: London

Drama

The Globe
Het plafond van het toneel

We moesten van Saar minstens een uur van te voren bij The Globe in de rij gaan staan om kans te maken op de betere staanplaatsen. We hadden de goedkoopste (5¬£, geen geld zei ik al eerder) in the yard met je snuit tegen de rand van het toneel, als je tenminste vroeg in de rij staat. Dat stonden we dus, het was mooi weer en de stemming zat er goed in bij het publiek, tot we de zaal binnengingen en er voor onze neus Рwij stonden in de tweede rij, heel goed dus Рtwee groepjes mensen ruzie begonnen te maken om de plaatsen.

The Globe during the intermission
Hier is goed te zien dat de linker osm-dame al een kakkineus bekkie trekt om iets kakkineus te zeggen

Een clubje Britse osm, compleet met picknickmand en ros?© bleek later in de pauze, kreeg het aan de stok met 3 Aziatische meisjes, waarvan de het ene een beetje leek op de gestoorde vriendin Sarah (jazeker, gespeeld door Naoko Mori) van Saffie uit Absolutely Fabulous. We waren dus al goed bevooroordeeld en bekeken dit voorprogramma van The Tempest geamuseerd. Ze knetterden heen en weer dat z?¨j het langst in de rij hadden gestaan, wel 2,5 uur, terwijl de tegenpartij precies hetzelfde beweerde.

Waarom ze in godsnaam dan per se op dezelfde plek (midden vooraan) wilden gaan staan, terwijl er ruimte genoeg was, begrepen we niet, behalve dat geen van beide clubjes wilde toegeven. Ik was voor de sport nu eens voor de een en dan weer voor de ander en liet dat afhangen van de mate waarin de ander antipathieker was. Erg leuk waren ze namelijk geen van beiden.
Toen de man van de kakkers zei: We British, we queue, you know of woorden van gelijke strekking, sloeg de balans door deze opzettelijk discriminerende opmerking door ten gunste van de Aziaatjes, die het in de pauze weer verprutsten door zich met duwen een weg dwars door ons heen te banen, zonder een woord van: sorry, mag ik er even langs.

In the Globe, London
We British, we queue, you know

Ik hield me in om niet een opmerking over de Tokiose metro te maken, maar was gelukkig deftig genoeg om mijn snuit te houden, want misschien waren het wel helemaal geen Japanse meisjes.
Toen het hoofdprogramma begon, hield het op, maar in de pauze zag ik tot mijn afschuw, terwijl de hele yard door zijn hoeven was gezakt om op de grond te gaan zitten, dat Saffies vriendin tegen de rechter kakdame aanzat, ze zaten echt tegen elkaar aan, de ruzie ging dus gewoon zwijgend door. D?©bile, zeggen wij in Frankrijk.

The Tempest zelf was volkomen idioot, maar entertaining, met veel kluchtwerk, liefde, bespiegelingen, politieke ontwikkelingen en toverij. Lees bij wikipedia maar waar het over gaat. De rol van Ariel werd gespeeld door Colin Morgan, bij sommige mensen bekend door zijn rol van Merlin in de gelijknamige TV-serie. Er werd muziek gemaakt en aan het slot danste de hele crew een belachelijk dansje, zoiets wat wij ook doen als we een beetje gek zijn. Het was een vermakelijke avond in het openluchttheater en het regende niet.

Narrow boat

‘s Ochtends waren we lopend langs het Regent’s Canal naar de Broadway-market gegaan, een kleine markt met voornamelijk luxe etenswaar en andere goederen, waaronder een kraam waar een mooie collectie klassieke fotoboeken werd verkocht. Omdat we gelukkig al aan onze tax zaten qua vliegtuigbagagegewicht (3x woordwaarde), kocht S. niks, maar ik bladerde nog wat door de doos persprintjes en raakte met de verkoper in gesprek.

Broadway market

Dat bleek Neil Burgess van NB pictures te zijn, die vertelde dat hij dit voor zijn lol deed, als hij de hele week tegen het computerscherm had aangekeken. We kletsten over Hollandse Hoogte, World Press Photo, de teloorgang van de fotojournalistiek enzovoorts enzovoorts. Is dat geinig of niet? Ik kon me met moeite losrukken, maar we moesten voort, voort naar het volgende toeristische hoogtepunt, de National Gallery, waar je helaas niet mag fotograferen. Wat een fantastische collectie! Ze hebben zo’n beetje alles.

London is the place for me

Millenium Bridge
Uitzicht vanuit de Tate Modern

Handig, hoor, zo’n snelle vliegverbinding Limoges-London met gratis uitzicht vanwege het mooie weer. We zagen achtereenvolgens Poitiers, de beide kusten, de kanaaleilanden, de koolzaadvelden in Engeland en de Grote Stad London glashelder onder ons.
We logeerden bij de jongste dochter in de multiculturele woonwijk Hackney, in een erg aantrekkelijk huis, bij de lieve au-pairfamilie van Saar, een jong hardwerkend stel (young professionals zogezegd) met een gezellige peuter.

Bus stop Stoke Newington High Street
Bushalte naar het centrum

Vlak om de hoek is een lange winkelstraat met talloze Turkse supermarktjes, kappers, kledingzaken en eettentjes. Hier en daar een kerk of een moskee. Het publiek bestaat uit van alles, van stevige zwarte vrouwen tot totaal gesluierde dames, schoolkindertjes van alle soorten, oude mannetjes, kantoortypes enz. We zagen een Japansachtig vrouwtje met haar witte terriertje in een speciale hondenbuggy, alsof het arme dier haar kind was en hij nog niet kon lopen.

London

Die vrouw zagen we op weg naar een verwaarloosde begraafplaats vlakbij, Abney Park Cemetery, feitelijk een verwilderd park met grafstenen en een op instorten staande rouwkapel. We kregen sterk het idee dat we in een decor van een horrorfilm terecht waren gekomen, niet eng en niet echt. Op de plattegrond blijkt het een behoorlijk oppervlak te beslaan, midden in zo’n stad. Op de graven stonden teksten als viel in slaap in plaats van overleed of ging dood, maar dan in het Engels natuurlijk. Veel Leger-des-Heilsdoden, waaronder de oprichter.

London

We vervolgden onze toeristische route naar het nieuw gebouwde stadhuis, naast de Towerbridge, zie foto boven, maar dat zag er van binnen enorm saai uit, lage plafonds en van de architectuur was binnen nauwelijks iets te zien. Ik vond het helemaal niks, in tegenstelling tot de British Library, waar we twee dagen later waren. Die sneue eeuwige kroonprins Charles had daar nog iets lelijks over gezegd. Moeten we aandacht besteden aan meningen van mensen die er de ballen verstand van hebben? Welneen. Eerst maar eens koning worden, dan praten we verder.

We deden alles met de bus met de Oyster-card, door Saar – ons economisch toerismewonderkind – geregeld en uitgezocht, ook tijdens de rit voortdurend alert via de smartphone: “De 76 komt over 2 minuten!”
In zo’n dubbeldekker kun je ook fijn naar buiten en naar binnen kijken. Alle maten en soorten mensen.

L1230262.jpg
Een ons onbekend persoon op de Borough Market

Op de door Jamie Oliver bij ons bekend geworden Borough Market aten we een heuse pie, kochten drop(!) en zagen dat het gewoon een dure eetspullenmarkt was, niks authentieks Londens, of juist wel, dat kan natuurlijk ook. Echt Engels aten we ‘s avonds bij Sutton & Sons, een vishandel die in Stoke Newington High Street een Fish&Chips was begonnen.

Fish & Chips
Bij Suttons & fils

Dat centrum van Londen is een merkwaardig architectonisch rommeltje, bleek de eerste dag al. Er zijn wel gebouwen met allure, zoals de musea of de kerken, maar het lijkt stedebouwkundig allemaal willekeurig bij elkaar gezet. Gelukkig hebben ze een rivier, dat scheelt een hoop en geeft een beetje leiding aan de rommel.

Gherkin
De “Augurk” tussen de gebouwen

Ik zit ondertussen weer in Frankrijk, de familie is vanochtend vertrokken en ik ben de vakantiefoto’s als het ware in het digitale album aan het plakken. We hebben musea van binnen bekeken, langs het Kanaal (Regent’s Canal) gelopen, over de Broadway Market geslenterd, de British Library bezocht en het hoogtepunt, The Tempest van Shakespeare in de Globe gezien. We kunnen van een succes spreken.

The Globe, London
Queueing bij The Globe

Ik werk me suf in de tuin en op de computer en heb nauwelijks tijd voor iets anders. Over twee weken is Londen voor de dochter afgelopen en komt ze een maand hier, voordat het serieuze studeren begint. Ze kan dan misschien wel de eerste kuikens meemaken, want kipje witkraag is broeds en zit in trance op een paar plastic eieren. On verra.