Tag Archives: mopper

Négligence

View on our village
Bleu bekijkt zijn koninkrijk

Ik weet niet wat het is in dit land, maar ik ben hier het laatste half jaar stevig geconfronteerd met de algemene laksheid en slordigheid van instellingen waar ik iets van moet.
Ik heb het niet over de Sécu en de carte vitale, want dat is zo top georganiseerd, dat je als je thuiskomt van een bezoek aan de tandarts, ik noem maar iets, het geld al op je rekening is bijgeschreven. Feitelijk verdien je erop, want die cheque die je hebt uitgeschreven aan de tandarts, wordt vaak pas een week later geïnd.

Nee, het gaat om bijvoorbeeld de notaris. Of de garage, ook zoiets. Of de werkgever.
Volgens buurman zijn zoon Pierre is het  typisch Frans: als je niets zegt, mededeelt of communiceert, bestaat het niet of gaat het misschien vanzelf weg.
Als je een sollicitatiebrief verstuurt, of een ander verzoek aan een instantie, mòet je die met ontvangstbevestiging versturen, anders beweren ze rustig desgevraagd dat ze niets hebben ontvangen. Als je er niet naar vraagt, hoor je nooit meer iets, indien dat beter uitkomt.

Snow in the forest
Plotseling ziet alles er anders uit, het was heel tijdelijk besneeuwd

Ik was twee maanden geleden bij de garage geweest, waar de auto een nachtje logeerde, omdat die een grote beurt nodig had en nog wat rare dingetjes zoals de geur van motorlucht binnen.

Nu hadden ze een beetje zitten klooien en de conclusie was: er moest een nieuw filter en filterhuis in en er zat een gat in de uitlaat, dat ze zouden solderen, want een nieuwe uitlaat kostte meer dan die hele auto waard was.
Ok. Ik vroeg om een offerte, die ik tot op heden niet heb gekregen. Ik heb gebeld, gemaild, gebeld, ik ben er langsgegaan, nog een keer, etc.
Antwoord: oh ja, vergeten, of ik hoorde niets. Nooit teruggebeld, nooit email beantwoord.
Tot ik anderhalve week geleden niet wegkon, omdat hij niet meer startte. Ik moest de garage wel bellen, anders kon ik niet naar werk.
De automonteur kwam, startte met moeite de auto, wierp een blik onder de motorkap en zei: nou, hopeloos geval, dat gaat je kosten! Je kunt beter een andere kopen.

 Cat is too fat
Dikke PP (=buuf voert hem vet) vindt de auto nog prima 

Ik was niet blij. Tweedehands is hier veel duurder dan in Nederland en als hij me niet zo had laten barsten, had ik tenminste nog een half jaartje mee kunnen rijden, tot de APK vernieuwd moest worden. 

Ik reed in mineur naar mijn klantjes en toen ik in B. bij de weduwe  van de bakker aankwam en mijn beklag deed, zei ze:
– Onze auto staat nog in de garage, kopen? 
Een renault 21 uit 1993. Ik heb het in godsnaam maar gedaan. Waarover een andere keer meer.

Border collie during walkie walkie
Wachten, wachten, wachten 

Ondertussen zat ik vanaf eind augustus te wachten op de afwikkeling van de echtscheiding, d.i. het huis dat – tegen betaling – op mijn naam zou worden geschreven. De Franse lokale notaris (zie een paar stukjes eerder) had alle papieren gekregen, een vertaling, half oktober had hij toegezegd en toen ik begin november nog niets had gehoord, belde ik of al het papierwerk in orde was bevonden en of de zaak aan het rollen was.

De klerkmevrouw die de zaak behandelde, zei dat ze nog geen tijd had gehad.
Oh. Hoe zit dat dan met die belofte van half oktober? Neen, over een week zou ze me een bericht sturen.

Na tien dagen belde ik weer. Nu klonkt ze al licht hysterisch. Neen, neen, neen, ze had nog geen tijd gehad. Als het maar voor 1 december klaar is, mevrouw, stelde ik voor, want als ik werkelijke deadline, 31 december 2017 zou noemen, zou ze het ongetwijfeld daarop hebben laten uitlopen.
Ik nam me voor elke vrijdagmiddag te bellen, zolang ik niets van ze gehoord had. Was dat een goed idee? Dat vond dit mevrouwtje van niet.
Ze raakte er zo volkomen van over haar theewater, dat ze meteen al gilde:
– U moet me niet steeds BELLEN! U MOET ME NIET STEEDS BELLEN! U MOET ME NIET STEEDS BELLEN!  en vervolgens: DÉSOLÉE ! DÉSOLÉE ! DÉSOLÉE ! DÉSOLÉE !
Christusmeziele. Dat dacht ik. En: lekker professioneel.

Ik probeerde haar nog in alle redelijkheid ervan te overtuigen dat ze van me af zou zijn, zodra er een datum bepaald was, maar ik sprak tegen een dolgedraaide klerk. Na haar op het hart gedrukt te hebben haar werk en mij serieus te nemen, verbrak ik zuchtend de verbinding. Dat herhaalde zich in de loop van de maand nog een aantal keer. Hopeloos, hopeloos geval.

De volgende strategie was mailen, waarin ik dreigde met een andere notaris. Daar kreeg ik al helemaal geen reactie op. 
Ondertussen drong de tijd. Ik belde nog een keer voor kerstmis, met het idee dat we dan nog 5 dagen zouden hebben. De smoezen waren: ik heb geen TIJD!! ik moet VANAVOND EEN CURSUS volgen, ik moet ook nog NAAR HUIS, MEVROUW!!! In een gillend hoog volume, paniek, paniek. 
Me during walkie walkie in the forest
I give up 

Toen was de maat helemaal vol. Ik belde de notaris zelf, die “in bespreking” was, maar die me zou terugbellen. Nooit gedaan. Tot op heden. 

Toen 30 december en de laatste dag was aangebroken, schreef ik dat ik er genoeg van had en dat ik naar een ander zou gaan. Bedankt voor helemaal niets. Dat ik nog nooit zoiets onprofessioneels had meegemaakt en dat ik had verwacht op de hoogte gehouden te worden van de gang van zaken, maar dat het enige resultaat de hysterische aanval van een employee was.

En warempel, ik kreeg antwoord. Dat er een papiertje ontbrak. Dat ze de convenant hadden laten vertalen voor dat en dat bedrag. (Hoezo? Er was een vertaling!) Dit alles beschouwde ik als een truukje om de schuld bij mij te leggen, waar ik natuurlijk niet intrapte.  
Te laat, schreef ik, ik heb al contact met een ander, die me verzekerd heeft dat het hooguit 3 weken gaat duren, als de papieren in orde zijn. Meneer, u heeft gewoon 4 maanden geen spat uitgevoerd. Ontken dat maar eens. 

Goed, beste jongens en meisjes, ik kreeg een poeslief mailtje met alle documenten in pdf, waarmee ik naar die ander ben gegaan. Daar zit beweging in. Ik denk dat dat nu nog een week gaat duren, hooguit. Was dat nou zo moeilijk? Kennelijk.

(Als hij – de eerste – het waagt een rekening te sturen, dien ik een officiele klacht in. Nalatigheid is een gegronde reden. Ik hoop dat hij het niet zo ver laat komen.)

 

             

 

Hitte en andere dingetjes

Some flowers for the old neighbour
Boeketje voor d’oude buurman

De temperatuur is helemaal dolgedraaid, we zitten al een aantal dagen in 32+° met een warme bloedhete bries.
Volgens la météo zitten de buren in de Allier midden in een canicule, maar wij in de Creuse niet, terwijl we precies dezelfde hitte te verduren hebben.
Dat heb je met die algoritmes, die individueel op een departement worden losgelaten. Ik zou dit weer bij ons toch een hittegolf willen noemen. Of vague de chaleur, dat mag van mij ook.

The Russians are coming III
De tomaat Russe heeft geen haast

Dat schreef ik een week geleden. Ondertussen is de temperatuur 20 graden gezakt naar 17º en ‘s nachts zelf 11º of 10º, ook weer niet goed natuurlijk, want hoe worden nu ooit de resterende tomaten rijp?
Ik had in maart een zak aarde bij zo’n bricodinges gekocht, terwijl ik normaal de aarde gebruik die onder de kastanjebomen hier verderop te vinden is. Dat is fantastische bladaarde, vermengd met mest van koeien die daar schaduw zoeken, jammer dat je dan meteen een onkruidenkwekerij in je bloempotten begint.
Die gekochte aarde was verschrikkelijk: niets kwam op en als dan per ongeluk een kiempje zijn snuit liet zien, bleef het wekenlang in dezelfde houding en grootte. Wat ze daar voor een gif in hebben gestrooid, Joost mag het weten.
Veel te laat ben ik naar de echte aarde uitgeweken en daardoor lag de tuin zwaar achter op schema.

Tuin voor en na
Voor en na. Klik: voor grotere foto’s in flickr

De linkerfoto hierboven is van 22 mei en gebeurt bijna niets! We zien aardappels opkomen en een stervende lupine, die zo door luizen was aangevallen, dat hij uiteindelijk de geest heeft gegeven. De foto rechts is gemaakt op 20 augustus.
Van de zonnebloemen die ik eerst direct in de koude grond had gezaaid is er geen éen opgekomen: muizen denk ik.
De reserveportie zat in potjes met die enge aarde en de plantjes begonnen pas te groeien 6 weken nadat ik ze had verplant. En hoe! Ze zijn door de 3-meterbarriere geschoten met in verhouding kleine lullige bloempjes. On n’est jamais contente.

Pole beans, sunflowers and more
De rode zinnia’s zijn 1,5m, zie het verschil in hoogte beter in flickr (klik!)

Aardappels zijn enorm dit jaar. Ik heb ongeveer 15 kg uit de grond gehaald. Daar kunnen we voorlopig mee vooruit.
Ik eet ze op alle mogelijke manieren, maar het heerlijkst is de paté de pommes de terre of patates, zoals ze hier zeggen: in feuilletédeeg (of pâte brisée) dunne schijfjes geschilde aardappel doen, met veel room, zout en peper, naar smaak gefruite sjalot op de bodem (doen wij), deksel erop van hetzelfde deeg en 50 minuten in de oven op 220º. Je kunt na het eten van een punt geen pap meer zeggen, wat de bedoeling is. Stevige boerenkost.

Fresh potatoes

De zakelijke kant van de scheiding is bijna afgerond: zaterdag ging ik even naar de notaris om de onroerendgoed-zaken te regelen en dat was in 5 minuten gepiept. Ik moet allerlei papieren verzamelen, aktes, bewijzen etc, hij heeft alle papieren van het huis in zijn dossier en dan is het kwestie van schuiven met geld en tekenen. Vijf minuten is veel te snel voor hem, dus we kletsten nog twintig minuten door over onze knappe kinderen, die elkaar kennen van de manege in Saint Sébastien.
Ook wel eens fijn om het eens niet over het weer of over depressies wegens stokoud te hebben.

Molly en haar toekomstig kroost
“Molly” en haar toekomstig kroost

En over 16 dagen kunnen we kuikens verwachten. Ik heb in het kader van inteeltvermijding eieren van vriendin P geruild met de mijne, maar ja, haar kippen komen voor een deel uit mijn stal, dus veel zal het niet helpen. Als ze een beetje raar zijn, kunnen we ze altijd nog opeten. Ook als ze normaal zijn, n’ayez crainte, zoals een van mijn klantjes altijd zegt.

De laatste drie weken van oktober heb ik vakantie: dan wordt de 2cv eindelijk gerepareerd, hout gehakt en ander achterstallig onderhoud gefikst. Dat hoop ik. Moeten er geen catastrofes plaatsgrijpen. Ik heb het over Trump, die mij een beetje te trigger happy is met zijn kernbomknop.

(Hoe ik eindelijk die vakantie heb kunnen krijgen, vertel ik de volgende keer. Waarom makkelijk, als het ook moeilijk kan dat staat geborduurd op onze bedrijfskleding. Tjongjonge.
Ik ben minder moe en ik had zo’n vertederend 90+klantje zondag, dat ik de rest van de dag een brede glimlach op mijn snuit had.)

Koud en rillerig

Bleu posing next to the firewood
Bleu poseert uit eigen beweging

Jongens, ik ben al bijna 2 weken ziek, verkouden, koorts en grieperig. Had ik nu maar die gratis bejaardenprik genomen!
Siebe is er en ik lig met kruiken en alle truien aan in bed te rillen. ‘s Ochtends denk ik dat het over is en om 11:00 stort ik weer in. We wachten geduldig af tot het voorbij is.

The firewood
Vriendin P is even bezig geweest

Vriendin P (75) die precies even ziek is, maar uit beton gegoten, heeft van de week al bovenstaand hout in der eentje gestapeld. Haar zoon beseft niet dat ze geen 20 meer is en bekloeg zich dat de rij niet 100% kaarsrecht was. Dat mag ik natuurlijk niet doorvertellen, maar mijn mond viel wel even open, dat begrijpen jullie.

Ik ben hier aan het laatste beetje hout begonnen en wacht met nieuw bestellen tot ze weer beter is. Ze zagen altijd met z’n twee?¬¥n de meterstukken voor me in drie?¬¥n en dat kan ik haar toch niet aandoen? De nachten zijn gelukkig niet koud.

Drawings for the exhibition
Drie tekeningetjes

Waar we wel genoeg van hebben is die verdomde regen. Ik bagger door de blubber als ik het kippenhok open- en dichtdoe. De eieren zitten onder de modder dankzij de Brahma’s, wier bevederde pootjes grijs zien.
Ondanks het stopzetten van de legkorrels vier maanden geleden, weten ze er elke dag toch 8 eieren uit te persen. Ik weet niet meer wat ik ermee moet. Ik denk dat ik ze op internet te koop ga aanbieden.

Echinacea
Ik had deze natuurlijk nog! Lijst besteld en hup, in de verkoop

Dit weekend opent de jaarlijkse expo hier en vriendin P vroeg: waarom schilder je niet een mooi boeket bloemen?
Ja, waarom niet? Omdat me dat niet boeit. Maar weet je wat, ik ga er eens eentje proberen. Thema van de volgende expo in het volgende dorp is: Les Fleurs. Komt dat ff goed uit.
Meer woorden weet ik er hier niet uit te persen.

Ik wou dat ik beter was.

Maaimachines

My lunch break chair
Zitje onder de bloesem

Dit lijkt idyllisch en dat is het ook als de zon schijnt, want dit is ook de si?´stahangplek van de kippen die me dan gezelschap houden, alleen begon het gisteren om 15:00 dankzij Murphy tijdens de Grote Wandeling te plenzen en dat is nu, 2 minuten geleden, misschien opgehouden.
Laten we het positief bekijken: ik hoef nu de plantjes niet water te geven. Blauwe hond en ik waren bij thuiskomst wel een beetje nat, vooral ook omdat de regenjas en het debiele petje dat ik toevallig bij me had lek waren. Ik ken er niet veel en ik ben er niet een, maar sommige mensen vinden natte hond lekker ruiken, ja, echt, die heb je ook.

Maroc clementines' basket
Mandarijnenmand

Die wandeling leverde toch dit aantrekkelijke mandje op, door iemand weggesmeten en door deze lompenhandelaar weer afgestoft en in gebruik genomen. Nu gooien ze hier zelden of nooit iets weg, bekijk het schaamteloze aanbod maar eens op de gemiddelde brocante, daar bieden ze rustig lekke fluitketels, kapotte wijnflessen en kruiken zonder dop te koop aan en dan heb ik het nog niet over de vraagprijs.
Zo was ik toch immers ook aan dat houten met plastic bespannen raam gekomen, niet op een brocante maar gevonden, weggegooid door de zoon van buurman P., in het dennenbos van zijn vader.
Ha, had een of andere passerende luiwammes een paar weken geleden gedacht, ik ga mijn spullen helemaal niet naar de d?©chetterie brengen, ik donder de troep ernaast. Buurman P. had dus plotseling een kleine vuilnisbelt in zijn bos, waar de gendarmerie hem op was komen wijzen en die hebben nu een spoor naar de verdachte, omdat die sukkel zijn correspondentie daar ook had gedumpt. Volgens de buurman dan.

Worn string head
Draadkop van de motorzeis

Ik heb nog wel v????r de regen het hele grasveld kunnen maaien, met de uiterst hinderlijk adem van buurman F. in mijn nek, die werkelijk overal commentaar op had. Hij is grasmaaiverslaafde (we horen hem 3x/dag zijn zelfde gazon maaien, heus) en aangezien ik onze grasmaaier van hem heb gekocht, denkt hij dat hij zich daar ongebreideld mee mag bemoeien, waar ik van de week de zenuwen van kreeg door zijn voortdurende kritiek en aanwezigheid. Aan ?©?©n stuk door. Ik moest me bedwingen om niet over zijn schoenen te rijden.

De rust is gelukkig weergekeerd, nu ze voorlopig weer even naar de stad zijn vertrokken. Zoon van buurman P. beschrijft af en toe hilarisch hoe onsystematisch F. zijn gazon maait, hij neemt al maaiende onverhoedse bochten en rent als een kip zonder kop op dat enorme gemillimeterde grasveld achter zijn maaiertje aan. Als hij niet als kromgebogen libidoloze bejaarde op de mini-tractor zit. Zo, dat moest er even uit.

Screw bolt
De hoeken zijn naar de ratsmodee ondanks het gebruik van de juiste tools

Toen ik de draadkop van de bosmaaier wilde vervangen door het mes, bleek dat verdomde boutje door slijtage en roest weer eens niet losgedraaid te kunnen worden. Dankzij de (het?) nimmer falende WD-40 en (de spullen van) JP is het voor de laatste keer toch gelukt. Straks rij ik naar landbouwmachineverkoop Maridat in Colondannes, waar ze bovenstaand boutje en stock hebben, zonder twijfel voor de fantasieprijs van 21,67‚Äö?ᬮ o.i.d. Ik ga eens kijken of er geen beter systeem bestaat, want dit probleem zit hem in het ontwerp.

(Neen, ik heb een beter idee dan die onbetaalbare Maridat, ik ga, na overleg met JP, kijken of ch’ti-vriend Dubar, de 2-taktkoning niet zo’n type kop verkoopt:
String head)

Ikea in het Stedelijk

Escalator
In de badkuip van het Stedelijk

Dat viel gisteren niet mee, dat nieuwe Stedelijk. Misschien dat ik er niet voor open sta, dat kan, volkomen nutteloos natuurlijk om me tegen deze stad te verzetten, moet ik er niet naar toe gaan, eigen schuld enzovoorts, maar familie, vrienden en kunst zien verzachten het leed dat 2 weken in de grote stad zijn heet.

Alleen dat Stedelijk. Mijn verwachtingen waren misschien te hoog gespannen na die jarenlange sluiting en verbouwing. Het begon al bij de kassa. Heb je een museumjaarkaart, moet je toch nog bijdokken (‚Äö?ᬮ 2,50). Ik geef toe, ik ben een zuinige krent, temeer daar mijn geld feitelijk op is. Gelukkig hing daar onmiddellijk na de poortjes het portret van de majesteit van Luc Tuymans, waar de omstanders allemaal opvallend genoeg hardop commentaar (“ik vind het niet mooi“) op leverden, dat maak je niet vaak mee bij een kunstwerk. Ik vond het lollig, dat portret, goed gelukt ook en toen ik het doek van dichtbij bestudeerde, viel me op dat het palet van Tuymans eigenlijk ontzettend smerig is, dat wil zeggen, het lijkt wel of hij zijn kwasten niet schoonmaakt tussendoor, wat je bij Edvard Munch ook wel ziet. Dat is geen kritiek, dat geeft alleen een bepaald soort kleurloosheid, geen grote contrasten, terwijl het onmiskenbaar daardoor een zeer herkenbare Tuymans is.

Goed, dat was dat. Ik zwierf door de oude zalen, snoof de muffe lucht van die goeie ouwe Beanery op, maar werd nergens, maar dan ook nergens gegrepen door een spannende zindering, die verzamelingen interessante kunstwerken normaliter bij mij veroorzaken, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vond het saai, ouderwets en ik verlangde naar het Rijksmuseum en het Boijmans. En wie heeft in vredesnaam die zalen ingericht? Hoe saai kun je die maken? Ik dacht zelfs op een gegeven moment even dat ik in een meubeltoonzaal van de Ikea terecht was gekomen.

Stedelijk Museum Amsterdam
Meubeltoonzaal

Neen, vandaag kijk ik als ik een momentje heb, of Van Gogh er een beetje leuk bijhangt.

Nu hol ik naar de tandarts, vanmiddag rond ik de BTW voor 2012 af en dan heb ik weer een paar dagen om kippen te tekenen. Over Ikea gesproken, daar moet ik ook nog heen voor lijstjes voor diezelfde tekeningen. Dat is dan weer jammer, omdat ik me immers had voorgenomen die zaak nooit meer te betreden.

Ja, jongens en meisjes, jelui merkt het, ik zit weer even in Nederland.