Tag Archives: muziek

Muziek en volk

Just before the concert in the church of Dun
De dames van de volksmuziekgroep

Ik heb iets beloofd en het niet gedaan, namelijk een verslag schrijven van het concert van 2,5 week geleden. Sorry, sorry, ik moest eerst heel hard werken en plotseling stond de familie op de stoep, op de NL-radio 2 minuten geleden door een vrouw met een plattelandsaccent op z’n amerikaans “geliefden” genoemd, bij welke uitdrukking ik altijd denk dat ze het over minnaars hebben en er zich onmiddellijk een film in mijn hoofd begint af te spelen. Ja, het is af en toe een vloek, die eeuwige visuele fantasie. Ik krijg dat woord echt mijn strot niet uit, geliefden.

Twee en een halve week geleden bevond ik me in een stampvolle kerk, in een gem?‚Ñ¢leerd gezelschap van Fransen, Engelsen en Nederlanders (moi), allemaal in dikke winterjassen gepakt. De dames van de volksmuziek zaten voor me (zie foto boven), die zouden om de beurt met het Chorale Vocalise twee liedjes zingen, met tussendoor nog een doedelzakoptreden.

Het koor zong na een eerste onzekere inzet een mooi repertoire, muzikaal, en een heel aardig niveau, als je bedenkt dat er geen professional behalve de dirigent bijzat. Die dirigent, die was dus de muzikale genius van de club, dat was duidelijk.

We zongen tussen de bedrijven met de hele kerk nog gezellig: Komt Allen Tezamen, in het Frans dan en Stille Nacht, tot de doedelzak het een beetje verprutste door veel te lang en te vals door te gaan met het bekendste moppie muziek uit de Negende van Van Beethoven, dat met die Br?¬?der, omdat natuurlijk e.e.a. was georganiseerd door de Entente Cordiale, die dat thema in haar blazoen heeft ge?¬¥tst.

Yule log
Mijn mislukte yule log van kerst

Na afloop wandelden we – verkleumd door de onverwarmde kerk – door een ijskoud en nat hondenweer naar zaaltje Apollo, 2 minuten lopen dus niet zeuren, waar de Entente zich had uitgesloofd door veel en echt heerlijke taarten te bakken, Creusoise en Engelse, clafoutis, appeltaart, mince pies, alles was er, naast de warme wijn en meer. Ik moest meteen kuskus met een vrouw van de bibliotheek en haar man, die ik alleen van gezicht kende en de man al helemaal niet, maar zo gaat dat hier nu eenmaal, die mij ter plekke een verhaal op de mouw spelden over een vermeend auto-ongeluk van iemand uit ons gehucht, auto total-loss, maar hijzelf mankeerde niks. Hijzelf? Wie, wie, over wie ging dit verhaal? (Toen ik dit naderhand doorroddelde, bleek het in ieder geval niet om iemand van ons te gaan, jammer genoeg, want ik was blij dat ik nu eindelijk via die wonderlijke omweg ook eens een nieuwtje had en godzijdank dat het niet waar was)

Verder kende ik niet veel mensen, behalve dan de burgemeester van onze commune, die me nu eindelijk herkende dankzij de expositie van april en me vrolijk kakelend aan de dirigent van het koor voorstelde, waar het tenslotte allemaal om te doen was geweest. Ik mag me a.s. dinsdag melden in het repetitiezaaltje.

Toen ik net mijn mond volgepropt had met een stuk taart, in mijn ene hand een blikje orangina en een bekertje, in mijn andere de rest van de taart, stond ik oog in oog met het notarisechtpaar D., waarvan de vrouwelijk helft me immers over dit gebeuren had getipt. Plotseling zag ik – mogelijk door het Engelse gezelschap – dat notaris een sterke overeenkomst met Rowan Atkinson in zijn rol van Mr. Bean vertoonde. Hij liet een fluitende lach horen toen hij mijn onmacht hen te begroeten zag, terwijl hij toch niet kon weten wat ik op dat moment dacht. Dacht ik.
Zijn vrouw was ondertussen aan het opscheppen tegen een dame over de internationale ambities van onze dochters en meer, en toen deze dame vroeg waar ik woonde, gilde de notaris het antwoord al: Puy-L?©ger!, want hij kan er dan misschien een beetje mal uitzien, gek is hij niet en hij heeft het geheugen van een olifant.

Het interieur van bioscoopzaal Apollo was verder niet van enig architecturaal belang, het bleek een toneelzaaltje dat duidelijk begin jaren tachtig een facelift had gekregen. Niks aan dus, terwijl de buitenkant er zo interessant uitziet. Ik zal er van de week een plaatje van maken

Kerst

Moestuin in de sneeuw
Moestuin in de sneeuw

Donderdagavond was er dus een concert a l’ap?¬©ro in het caf?¬© in La Celle Dunoise. In de zomer had ik al van alle kanten allerlei positiefs over de Auberge te horen gekregen. De Engelsen, bij wie we ?¬©?¬©n keer hadden gegeten in oktober 2004, hadden het caf?¬© en hotel aan Ieren verkocht. Nu zat dat aardige dorp net als een heleboel andere Franse plattelandsdorpen in een neergaande beweging qua bruisend leven. De enige bakker was er het afgelopen jaar mee opgehouden, net als daarvoor de slager, de kapper enzovoorts. La Celle Dunoise ligt aan de Creuse en ligt 10 minuten rijden van ons vandaan.
Met het caf?© ging het ook niet al te best wegens persoonlijke problemen van de Engelse eigenaren. Wat er precies aan de hand was, weet ik niet, ziekte, alcohol, huwelijk, van die dingen. Ik praat de roddelaars na.

De reputatie van de Ieren zoemde al rond op de brocante van quinze ao?ªt en een week later hadden ze het er op de Oldtimerclub ook weer over. De zoon van de Ieren had in een noodtempo Frans geleerd, hij zou iets hebben met een meisje uit het dorp, de beste manier natuurlijk om een taal onder de knie te krijgen.
Of het allemaal waar is, weet ik niet, maar wat wel waar is dat het Frans van onze Ierse vriend impeccable is, zoals we donderdag konden vaststellen. Behalve de taal had hij ook het barkeepersschap feilloos in zijn vingers. Hij kletste met iedereen, kuste de dames, zorgde dat iedereen te drinken had en nam ook nog de bestellingen van de eters op.

Muzikanten
Muziek in la Celle

We luisterden eerst naar de jongen met zijn gitaar en daarna naar een trio, met een Nederlandse zangeres, wier ouders een huisje in de buurt hadden en die we ook even spraken. De tent zal vol, het haardvuur brandde gezellig en dankzij deze muzikale en andere activiteiten van het caf?© heeft het dorp ook weer een zetje omhoog gekregen. Het zou maar zo kunnen dat de bakker weer terugkomt.

Ondertussen is ons dorpje bedekt met een klein laagje sneeuw. De temperatuur is gezakt, dus het blijft voorlopig nog wel wit met kerst. Maar veel stelt het voorlopig niet voor. De zon doet een poging door het grijs heen te breken.

Vesoul

Dit nummer van gisteren, live gezongen in L’Auberge des P?‚Ñ¢cheurs in La Celle Dunoise door een zanger van wie ik de naam niet weet, zit nog steeds in mijn hoofd. Ik vraag me af: was de zanger nou dezelfde man die vorig jaar bij de 2takt-koning mijn d?¬©broussailleuse heeft gerepareerd? Ik ga er volgende week een kijkje nemen. Je herkent iemand niet in een andere omgeving en zonder overall. Bazen zonder hun hond.

Nu zijn we met z’n allen bezig met verlate Sinterklaasgedichten voor de cadeautjes van vanavond. Wist je dat plek rijmt op dekbedovertrek?

Il Prigioniero

Zaal van het Muziektheater

We zitten in het Muziektheater en wachten op de gong voor de volgende ronde. Het eerste stuk was indrukwekkend qua zang en mise-en-sc?®ne, ha, daar klinkt hij. Het licht wordt al getemperd.

(Op de mobiel in het halfduister getypt)

P.S. Ik heb de foto vervangen door hem nu direct van de mobiel af te halen en niet via de WordPress app up te loaden, die dat er dit mee doet:
image

Andalusi?´ over de vloer

Juan speelt trompet
Juan speelt Miles Davis

Mijn kleine broertje Thijs was gisteren jarig (50) en vierde dat met de flamenco, veel familie en vrienden en nog meer verrukkelijke tapas. Zoon Juan speelde trompet en Teresa Jald??n, van Flamenco Amsterdam gaf een voorstelling met een topgitarist en -zanger …, waarvan ik de naam niet heb verstaan, laat staan dat ik hem heb onthouden, helemaal mijn fout, die ik later hoop te herstellen. Jammer dat wij geen idee hebben hoe we Andalusisch moeten klappen, maar aanstekelijk is het wel. Een heel mooi feest.

Het lijkt donkerder dan het was