Tag Archive for 'platteland'

Krant lezen

Published on 26 April 2012 in Frankrijk. Closed

Two very late harvested apples
Verse appels uit oktober zijn eind april nog meer dan goed

Ik droomde vannacht een sarteriaanse droom. Ik zat in de wachtkamer en alle andere personages zaten er, de huisvrouw, de meedogenloze, de domme, de bange, de oude, de nymfomane, de verwende prinses, het kleine gekke mannetje, de in zichzelf gekeerde, het niemendalletje, de hielenlikker. Een voor een werden ze binnengeroepen, maar gingen misschien wel via een andere deur weer naar buiten of wandelden onmiddellijk de Hel binnen. De behandelend arts(?) zag er angstaanjagend uit, totdat ik als laatste aan de beurt was. Toen bleek hij een zacht gezichtje te hebben, zoals die boer met zijn kalfjes en zei:
- Het spreekuur is afgelopen, ga maar naar huis. Je hoeft niet meer te komen.

Wat nu weer daarvan te denken?

Orchard
Net nog kunnen maaien tussen de buien door

Het regent en regent en regent en volgens de Montagne die ik net bij de buren las, is het bij lange na nog niet genoeg om de reservoirs aan te vullen. De weilanden zijn weer groen, de koeien hebben weer te eten, maar de bronnen zijn nog niet op het niveau van 2010. Kijk, zo’n onderwerp, dat lees je toch niet op de één voorpagina van een willekeurige Nederlandse krant.
Ik bladerde door naar de météo en las de voorspelling voor de komende dagen, waarbij opvalt dat de redacteur er altijd naar streeft steeds een ander woord te gebruiken bij hetzelfde weer, in dit geval: pluvieux, averses, pluie, précipitations, tot hij of zij kennelijk niks anders meer had weten te verzinnen en bij de laatste dag pareil had gezet. Hé, een beetje lopen valsspelen, dat is zo flauw.

Planting out seedlings
Ze groeien niet indrukwekkend onder deze temperaturen

In dezelfde Montagne lees ik over de aardschok of zeebeving die Marine Le Pen heeft veroorzaakt, omdat de boeren uit de Limousin en de Auvergne massaal op haar hebben gestemd.
Ik zoek op de site van het betreffende ministerie op wat ze in onze commune hebben gedaan:

25,75% Hollande,
25,75% Sarkomannetje,
21,64% Le Pen,

terwijl voor de hele Creuse Hollande ruim bovenaan staat met 34,02%. Oeps.

Volgens buurman P. is dat een proteststem. Dat hopen we dan maar.

(Er staat ook een interessant verhaal over een boer die koeienfluistert, met geweldige resultaten. Dat kenden we al van de dolfijnen en de honden: conditioneren met liefde. Of een clicker. Zie de site van de boer zelf. Misschien wil hij wel een schilderijtje van zijn stier. Nooit geschoten altijd mis.)

Cider

Published on 2 October 2011 in eten and Frankrijk. 4 Comments

France, in the country
Cottage garden van de buren van de persmeneer

- Ga je mee, zaterdag, vroeg buurman F., naar de appelpers? Kun je fijn foto’s maken. Tuurlijk ging ik mee, en het tijdstip van vertrek werd na enig nadenken niet op 09:00, maar een half uurtje eerder gezet, “omdat er altijd rijen mensen staan”. Mij best.
We reden naar een dorp hooguit 10 minuten rijden, net hier aan de andere kant van de berg, in een werkelijk schitterend ochtendlicht. Op onze bestemming heerste rust en vrede, want Philippe, de persmeester, zoals ik hem maar voor het gemak noem, begon niet voor 10:00. Ja, vroeger, toen iedereen met zijn appels kwam, toen begon hij om 06:00, maar dat was lang geleden.

Arrival of the appels
Geen mens te bekennen om 08:30

Mooi zo, dat betekende 1,5 uur wachten en dat, terwijl we 5 minuten van huis zaten. Buurman was niet van plan weer terug te rijden en alweer nam ik me voor, nooit, maar dan ook nooit meer met iemand in het algemeen en met buurman F. in het bijzonder mee te rijden. Ik rij er wel in de eend achteraan.

On the farm
Buurman is aan het kwekken met de moeder van de persmeester

Nu moet gezegd dat het helemaal niet erg was in dit dorp in dat beeldschone licht rond te scharrelen. Het is niet groot, misschien iets groter dan het onze, alle 20(?) huizen zijn in onberispelijke staat, er zijn een paar gîtes en chambres d’hôtes, een nieuwbouwhuis (volgens buurman het allermooiste huis) en dan dit boerderijcomplex met grote schuren, boomgaard, kippen, appelpers en uitzicht.
We mochten een tijdje in de keuken van de moeder van Philippe zitten, tot het tijd was om de pers aan te slingeren. Ik keek mijn ogen uit, maar durfde niet te vragen of ik een foto mocht maken. Het interieur was de laatste honderd jaar niet meer wezenlijk veranderd, in de open haard stond nu – zoals overal hier in de buurt – de houtkachel en de enige luxe, een oude TV, stond op een plank naast het koffiezetapparaat en een paar foto’s. De vloer was bedekt met de originele grote platte stenen, waarbij de tussenruimte met mortier was opgevuld, zodat het grond- of regenwater niet meer binnen kon komen, zoals bij ons het geval was. Alles was basaal zonder opsmuk.

The pressInterieur van de benedenverdieping van de appelpers

Het gesprek ging over het huis ernaast, dat duidelijk de handtekening droeg van de vader van onze buurvrouwen. Die koopt oude krotten op, knapt ze op en verhuurt of verkoopt ze. Ik zie hem altijd, maar dan ook ALTIJD aan het werk, metselen, daken bedekken, ramen inzetten enzovoorts. In ieder geval, dit huis was verhuurd aan mensen (Fransen), die me daar toch een schitterende tuin hadden aangelegd! Een groot veld gevuld met bloemen, cosmea, goudsboemen, tabaksplant (de nicotiana sylvestris), zonnebloemen, korenbloem, duizendblad, pompoenen, en ga zo maar een tijdje door. Het uitzicht was heerlijk, vooral met die lange schaduwen, die de vroege zon veroorzaakte, zie de eerste foto.

Squeezing apples
Schuif ze maar de shredder in met z’n allen

Eindelijk mochten we beginnen. Ondertussen was de tweede klant gearriveerd, die ik wel van gezicht kende, hij mij ook, met een tractor die op de bagagedrager vòòr, een houten ton van 200 liter en 10 grote zakken appels meevoerde. Hij hielp ons een handje.
Het ging als volgt: het fruit gaat in de verdieping boven door een vermaler, komt dan in een vierkante loodrechte houten tunnel, als in een trechter, beneden bij de pers en wordt tegengehouden door een schuifje. De persmeester staat beneden klaar om op de pers een stapel te maken van vierkante planken die uit latjes bestaan, daarop de vermalen appels verpakt in een canvas doek, die als zeef fungeert. Hij begint met een eerste plank, daarop een houten raam en dan een opengevouwen doek.

Als hij het schuifje opent van de tunnel, valt de juiste hoeveelheid gemalen appel op het doek, dat dichtgevouwen wordt, het raam wordt terzijde gelegd en op de stapel komt een nieuwe plank met daarop weer het raam en een nieuwe lap canvas. Schuifje open, dichtvouwen, enzovoorts. Het raam dient dus om de vorm van de stapel te vergemakkelijken.

Squeezing apples
De stapel van buurman F.

Het sap stroomde al uit de houten tunnel zo het metalen opvangplateau van de pers op en via een buisje een antieke houten ton in. De pers heeft twee van zulke – gespiegelde – plateaus, als de ene stapel hoog genoeg is, draait de persmeester hem 180 graden en kan opnieuw beginnen. Aan de andere kant staat ook zo’n ton waar sap instroomt. Wij hadden niet genoeg appels meegenomen om zelfs maar de maximale hoogte van de pers te bereiken, maar het bleek toch nog 85 liter op te leveren. Die werd met een beetje moeite en veel morsen door buurman in z’n tonnetje en een paar jerrycans gedaan.

Squeezing apples
De waarschuwingsbel

Ondertussen begon klant nummer twee met het lossen van zijn appels en die massa was zoveel groter dan de onze, dat er al snel van beneden letterlijk aan een bel werd getrokken: stop met de toevoer! Dat belletje hing op de bovenverdieping naast de startknop van de shredder, een slim en logistiek mooi systeem. We namen uiteindelijk afscheid, ik bedankte Philippe hartelijk voor de fascinerende ochtend en nam me voor een klein boekje voor hem van hem te maken, want ik had daar zonder enig overleg foto’s staan te maken, terwijl ik niet wist of hij dat wel op prijs stelde, onder het motto: als ik niks vraag, krijg ik ook geen neen.

Squeezing apples
De persmeester slaat het doek schoon, in de kruiwagen de leeggeperste appels

De terugreis verliep niet zonder problemen, omdat het tonnetje in de aanhanger langzaam draaide en de houten stop dreigde te vermorzelen, waardoor de inhoud vrij weg zou stromen. Waarom hij die ton niet rechtop zette, was me een raadsel, maar gelukkig luisterde hij wel naar mijn raad het tonnetje een kwart slag te draaien, nadat we met een gang van 20 km/uur ook nog eens 6x waren gestopt ter controle. Ik zou zeggen, doe alles in een gemakkelijke jerrycan en giet het thuis in een houten vat, maar ja, zo eenvoudig bleek dat allemaal niet te zijn.

Fascinerend was het allemaal weer wel, wat een leven toch daar, op het platteland.

Een selectie van de serie cider op Flickr>>
Een paar foto’s van de Franse cottage garden >>

Apenkooi

Published on 17 September 2011 in dieren, eten and Frankrijk. Closed

France, rural landscape
Ons dorp ligt in een kuil

Elke keer als ik een stukje wil schrijven, word ik naar buiten gestuurd. Vanochtend mocht ik van mezelf uitslapen en even een uurtje niksen, maar niks ervan, mijn lieve buurvrouw P. stond voor het raam in startblokken en zei: Kom, we gaan.
We gingen alweer op paddestoelenjacht, hoera! Het was weer als de laatste gymles van het schooljaar, klimmen, kruipen, over en onder omgevallen bomen en dwars door hulst en bramenstruik. Ik probeerde nog wel een beetje de richting in de gaten te houden, maar dat had geen zin.

We beginnen altijd achter de stabulation en als je daar omhoog geklommen bent en je je omdraait, zie je bovenstaand plaatje. Kijk ons lieve dorpje toch mooi in een kuil liggen! We kletsten en koekeloerden naar de grond en krabden met onze stokken de bladeren opzij, waaronder die wonderlijke paddestoelen zich verschuilen. Het is bijna onmogelijk girolles te vinden, als je niet weet hoe en waar, maar ze zijn verder heel erg makkelijk herkenbaar, niet zoals cèpes, die je als onnozele wel met andere boleten kunt verwisselen, zoals deze zomer is gebeurd.

France, the forest
Stokoud muurtje

Toen ik gisteren alleen het bos inging, werd ik een beetje zenuwachtig van de geluiden, want het lijkt wel te leven, knappende takken, kreunende oude bomen, die klinken als een oude schuurdeur die opengaat. En dan een of andere gek die voortdurend kastanjes liet vallen, die nog niet eens zo gemakkelijk te ontwijken waren. Vandaag klonken er echter schoten en hondengeblaf en toen P. mijn verschrikte gezicht zag, zei ze, welnee, wees niet bang, dat is ver weg, in het Bos van Chabannes.
- Er gebeuren anders genoeg ongelukken met dat lollige jagen, dacht ik. Dat was waar, maar deze schoten kwamen helemaal van de andere kant, maak je geen zorgen, en we klommen weer verder, ook over die muurtjes die je hier in de omgeving aantreft. Die dienden om het terrein van de eigenaar af te bakenen, dacht P. , maar hoe oud die waren, heel oud in ieder geval.

Volgens buurman P. is deze omgeving en ons dorpje stokoud. Er zijn bijvoorbeeld Gallo-Romeinse spullen gevonden, stukken steen, mijlpalen en een keer, toen het nog droger was geweest dan dit jaar, was een endje verderop de grond zo ingezakt, dat de fundamenten van een Gallisch huis zo als het ware naar bovenkwamen.

Buurman F. gelooft daarentegen niet dat het hier zo oud is, want hoe kun je dat bewijzen? Nou, zei ik, het dorp staat bijvoorbeeld op de kaart van Cassini, dus in de 17e eeuw bestond het al. En als je bedenkt dat de kapel hier bovenop de berg 11e eeuws is en de kerk beneden 12e eeuws, waar we precies tussenin liggen, dat is het misschien aannemelijk dat ons dorp ook al bestond. Peut-être, peut-être. Tja.

France, chantharelles
Gevonden in het bos

Toen ik dat aan buurman P. (87) vertelde, zei hij:
- Je hebt hem toch niet geprobeerd de C14-methode uit te leggen, hè? Want dat heeft geen enkele zin. Dat had ik inderdaad wel, moest ik bekennen.
- Weet je die weg naar boven, vertelde hij vervolgens, langs het étang omhoog richting de kapel? Dat was een oude Romeinse weg, geplaveid met van die schitterende stenen. Ze hebben die een tijdje geleden geasfalteerd en nu is er niets meer van te zien. Hij schudde van ongeloof en spijt zijn hoofd, ze maken alles kapot, verschrikkelijk. Daar werden we allebei niet vrolijker van. Wel van die mooie girolles, die ik aan hem gaf voor een lekker omeletje.

France, cows
Koeien in de achtertuin

Op de terugweg van het paddestoelenavontuur liepen we dwars over de wei, waarin de kudde Limousinvee stond, inclusief stier.
- Er gebeurt niets, als ik erbij ben, verzekerde buurvrouw P. me. Ok, ik probeerde me zo ontspannen mogelijk tussen die woestelingen te bewegen. En inderdaad, ze bleven gewoon liggen, kwamen niet dichterbij en keken alleen een beetje.
- Niet in je eentje proberen, hè? En ook niet in het voorjaar, als er kleintjes zijn.
Ik zou niet durven.

Het gaat maar door

Published on 3 September 2011 in deux chevaux and Frankrijk. Closed

Preserving glass label

Gisteren sloeg ik de wekker dood en schrok toch nog min of meer op tijd wakker voor de tweede ronde aardappels. Deze keer had ik ons eigen mandje meegenomen en een petje van de ACVE op mijn kop, want met dat gebuk en kijken naar de grond viel mijn kuif steeds voor mijn ogen. Dat mandje had ik om het lossen te vergemakkelijken, we vullen een mand en legen die in een stevige zak. Als de mand te groot is voor iemand zoals ik, kost het teveel kracht om dat tot het eind vol te houden. Kwint ging gezellig mee, ving nog een muis(=rat), die hij meteen opvrat en er zat ondanks de ondraaglijke hitte verder zo’n vaart in, dat we alle aardappels die ochtend binnenhaalden.
Iedereen vermaakte zich met de wonderlijke vormen die sommige patatten aannamen. Soms zat er een hele serie Siamese tweelingen en driekoppige monsters op een kluitje en we vroegen ons af of het genetische afwijkingen waren, of dat het aan de grond ter plekke lag.
- Als je aardappels wil, moet je ze pakken, hoor, zei buurvrouw P.
Dat was lief. Ik deed vooral voor de gezelligheid mee, niet om er materieel beter van te worden.

Vandaag bleek de vermoeidheid en spierpijn feitelijk niet aanwezig, dus ik deed allerlei nuttigs en besloot met het oog op het uitje van zondag het grilletje (calandre) van de eend te vervangen. Ondertussen kwam volgens afspraak de zoon van een bevriende boer van het dorp verderop voor een verkennend gesprek aangaande een fosse septic, waar hij verstand van heeft. Twee druppels water z’n vader en een typische Creusois: hartelijk, serieus, open, intelligent en zonder enige dubbele agenda. (De vader had ik ooit in dat dorp tijdens een wandeling aangesproken.) Ik moet nu een stapel papieren bij de mairie halen en dan kijken we verder.

Preserving jars

Toen ik na veel gepruts en gedoe die nieuwe grill had bevestigd en terugkwam van de boodschappen, wenkte buurman P. me. Hij had in de kelder nog allerlei oude weckpotten gevonden, alsjeblieft, ik kreeg ze cadeau. Wat is dat toch voor een heerlijk dorp hier?

Walnuts

Nu moet ik als een gek de appels en perziken verwerken – alles cadeau gekregen – en hop! daar donderen de walnoten alweer naar beneden. De vleeschpotten van Egypte is het hier! Ik kan het bijna niet aan. Morgen maar eerst naar een of ander wielerkoers, dan zien we weer verder. Ik moet al me om 07:30 melden. Op zondag. Het lijkt het platteland wel.

« Older Entries