Tag Archives: reve

Moedig Voorwaarts

Matroos Vos in de OBA
Levenspartner van Gerard Reve Matroos Vos in de OBA, © Jean-Pierre Jans

Omdat ik vannacht alweer niet kon slapen, ging ik verder in Reve’s brieven aan Bert de Groot, zijn uitgever bij Veen. Op 18 januari 1986 schrijft hij vanuit Schiedam:
“[..] Ze vroegen mij wat ik met dat natuurlijk bedoelde. De Natuur kent toch geen schaamtegevoel? Toen vroeg ik, of ze wel eens twee honden geobserveerd hadden, terwijl die het met elkaar deden: hoe die immers elk een andere kant opkeken, om te zien of er politie aan kwam. ”

Hahaha, wat moest ik weer lachen. Hij gaat maar door en door en heeft de lachers op z’n hand. Jammer genoeg val ik daar niet van in slaap, integendeel.

We lezen een boek

Op de pont

Ik ging vanochtend per fiets naar Noord en inderdaad, dat klinkt als een barre tocht en dat was het ook. Daar in Noord doen ze alleen aan strooien voor auto’s en laten ze fietspaden ongemoeid. Gisteren hoopte ik op een fikse vorst, maar die is ook achterwege gebleven. Als het had gevroren, zouden de natte besneeuwbaggerde fietspaden al helemaal onbegaanbaar zijn geweest, een geluk bij een ongeluk misschien. Nu was er alleen geen doorkomen aan. Koud was het verder niet.

Ik lees Moedig Voorwaarts van Gerard Reve, brieven aan Bert en Netty de Groot 1974-1999. Ik moet altijd wel grinniken als ik Reve lees, en hoewel hij – ik ben op pagina 248, februari 1979 – ook erg serieus schrijft over zijn werk, boeken, uitgeversellende en het bouwen aan het Franse huis, is hij tussendoor zo grappig dat ik mezelf hoor schateren.
Ik was eind jaren ’70 heel erg in Reve en las alles wat hij schreef. Ik kan me heel goed herinneren, de interviews en andere publicaties die hij noemt, in VN en de Haagse Pot gelezen te hebben. En maar mopperen op Johan Polak, en iets minder op Geert van Oorschot, terecht of niet, die ik allebei in mijn boekverkoperstijd nog een handje heb gegeven.

Het blad Schrijven, dat ik hier voor me heb liggen om te zien of ik iets mee kan, heeft een rubriek schrijfagenda en als ik het cursusaanbod bekijk, word ik meteen gegrepen door een alles verlammende beklemming. Leuk elke maandagavond met z’n allen in een zaaltje een cursus creatief schrijven, allemachtig.

Neen, neen, ik wil niet! Ik hoef gelukkig niet. Geef mij maar Reve, dat is pas Leven.