Tag Archives: schilderij

Uitmarkt

Tire traces
Garagepad

Was ik zaterdag toch bijna in modder blijven steken! Het ging maar net goed, zie bovenstaande foto, onbegaanbare op- en afritten dankzij 24 uur non-stop hoosbuien. Het alternatief zou de fiets geweest zijn, in de stromende regen naar de vernissage en dan druipend een beetje gezellig gaan staan doen. Dat is me gelukkig bespaard gebleven.
Ik werd net als vorig jaar hartelijk door de huidige burgemeester begroet, nadat ik bij aankomst de vorige, die met grote stappen aan het achteruitgaan is (pun intended), de stoep op had geholpen, waarna ik de burgemeester van weer d?†?†rvoor, die ik tutoyeer en hij mij, een paar klinkende bises op zijn rode wangen gaf. Ja, ik zit goed in de notabelen, jelui hoort het.
De laatste, Raymond, daar heb ik wel eens met buurman F. een biertje bij gedronken en die verweet me nu, dat ik dezer dagen niet bij hem had aangeklopt, want ik was er minstens 3 of 4 keer gespot. Ik loop ongeveer 5x per week door dat gehucht als Bleu en ik onze baggertocht doen, dus dat viel me nog mee. Zijn huisje staat rond borreltijd bol van de gezelligheid, met bekende dorstigen en die spreken allemaal patois met een accent als een oordeel, zeker als ze iets op hebben, ook wel lollig voor een keer, als ik in de stemming ben.

Annual exhibition 2013
We luisteren naar de d?©put?©, met de oud-burgemeester en vriend Raymond

Na de burgemeester, en organisator en wethouder kunstzaken Jeanette, was het woord aan de d?¬©put?¬©. Ondertussen was de Andr?¬© Rieuliefhebber, die ik al lang niet had gezien en die het gelukkig nog deed, er doorheen aan het kletsen door hard in mijn oor te fluisteren: “Ik zoek mijn vrouw, heb je mijn vrouw gezien? Waar is ze?”.
Ik zag haar vooraan in de menigte, wees haar aan en fluisterde terug dat hij stil moest zijn. Ha, waarom? Hij hield niet van politici en een afwerende elleboog in de richting van de spreker, die het warempel had over de opening van het culturele seizoen. Je kunt natuurlijk ook overdrijven, meneer de d?©put?©, wat hij ook deed, want toen hij aankondigde dat hij kort zou houden, bleef hij nog minstens 5 minuten van die intens saaie afrondende Franse zinnen aan elkaar rijgen. H?®, h?®, eindelijk mochten we aan de drank, ik niet natuurlijk, want ik was met de auto.

Annual exhibition 2013
Kippen kijken

Ik raakte met werkelijk weer iedereen in gesprek, vooral met mijn vrienden van de bibliotheek en een ander echtpaar dat ik altijd zie bij culturele gelegenheden als deze. Ik ken ze al jaren, realiseerde ik me, maar ik had geen idee hoe ze heetten. Dat komt omdat de vrouw en ik evenveel kletsen en zoveel te bespreken hebben, dat de namen er kennelijk niet toedoen. De gesprekken gingen over, ja, jullie raden het al, kippen. Iedereen die ik sprak bleek een soft spot voor kippen te hebben en ze bleven maar kijken naar die schilderijtjes. Kopen, ho maar.
De ene haan was die van de dierenfluisteraar van Grote Wei, vertelde ik, terwijl ik wees naar zijn zoon een eindje verderop, die een kapperszaak in Dun had en nu zich helemaal op het schrijven had gestort. Die had de haan onmiddellijk herkend, niet omdat hij die haan nu zo goed kende, maar omdat hij de kaart bij zijn ouders had gezien.
– In Les Verrines, vertelde de man van het echtpaar, daar had ik lang geleden een neef, ja, heel lang geleden, hoor, en, zijn vrouw onderbrak hem:
РZe komt uit Puy L?©ger!
Nou ja, bijna hetzelfde. Die neef, die was 101 geworden. Nu onderbrak ik hem, want ik wist over wie dat ging: dat was de grootvader van onze lieve buurvrouw Simone, de overleden vrouw van buurman P. Die grootvader was een van de beroemde Ma??üons de la Creuse geweest, maar had zich ontwikkeld tot een belangrijk man, die projectleider of general manager zoals dat tegenwoordig heet, was geweest van de bouw van de Op?¬©ra in Parijs, bij welke feestelijke opening hij aan had mogen zitten aan het diner, waarbij de toenmalige tsaar van Rusland, Nicolaas II ook aanwezig was geweest. Simone had alles in haar schriftje genoteerd en meldde in dezelfde tekst, dat hij ook de begrafenis van Emile Zola had bijgewoond. Dan komt de geschiedenis wel heel dichtbij.

French hamlet
Ingang dorp

En zo keuvelden we gezellig door, namen nog een aantal data door, welke brocantes we allemaal zouden doen en ik kreeg tips over andere expositiemogelijkheden, waar ik deze week flink achteraan ga. Maar hoe mijn culturele vrienden nu heten? Buurman P. had ook geen idee, toen ik ze omschreef.

Zondag kwam ik op de wandeling de zoon van de dierenfluisteraar tegen op het erf van zijn ouders, en hij had in ieder geval zaterdag op de expositie 1 boek verkocht, waarmee ik hem feliciteerde. We kletsen over de teloorgang van het beeldschone landschap, het verdwijnen van de heggen, het omhakken van de bomen in de weilanden, het spuiten van landbouwgif en de kunstmest die de paddenstoelen om zeep helpt.
Hij wist desgevraagd ook niet wie ik nu met dat echtpaar bedoelde en toen ik het verband met de grootvader van Simone noemde, zei hij:
– Maar dat is de vader van mijn grootmoeder!
Aha. Die grootmoeder, de moeder van Jean, de dierenfluisteraar dus, die was 104 geworden en Jean zelf ziet er op zijn 85e nog patent uit. Voortreffelijke genen. En nu begrijp ik ook eindelijk de familieband met Simone.

Kunst kijken

Den Haag, courtyard GemeentemuseumDe binnenplaats van Berlage

Omdat Siebe gisteren toch in Den Haag moest zijn, greep ik de gelegenheid aan mee te liften en het gemeentemuseum weer eens van binnen te bekijken. Dat was 2 musea voor de prijs van 1, omdat de hoogtepunten van het Mauritshuis daar op dit moment te zien zijn, waar het jammer genoeg verboden was foto’s maken en het ook niet mogelijk was dat stiekem te doen, want de suppoosten hielden alles streng in de gaten. Wat een onzin eigenlijk, want mooie prentbriefkaarten van de kunstwerken hadden ze niet.

Paulus Potters Stier

Dat is toch weer heerlijk, al die schilderijen op een kluitje, dus ik heb een goede studie kunnen maken van de zaken waarin ik nu mee bezig ben, dat wil zeggen piepkleine landschapjes. Ik moet alweer bekennen dat ik misschien als kind bovenstaand schilderij live heb gezien en daarna nooit meer anders dan op plaatjes, maar ik neem alles terug wat ik erover heb beweerd: het is een prachtig schilderij en veel groter dan ik me ooit heb gerealiseerd: 235,5 x 339 cm, niks piepklein landschapje, en met de meest fantastische details. Je kunt de snorharen van de koe bijna aanraken. En kijk eens wat daar rechts op de achtergrond allemaal gaande is!
Je ken er feitelijk in wonen.

Tot 28 mei ook nog het werk van Alexander Calder.

(Morgen een verhaal over kruidenvrouwtjes en heksen uit onze Franse omgeving, want die bestaan bij ons nog echt.)

Kunst

White cows in a meadowGeef mij maar een Charolais

Net toen ik op het punt stond de deur uit te gaan, kwam Raymond R. langs, v/h de voorzitter. Ik probeerde hem mee te lokken naar de vernissage, maar hij was bezig met een rondje en zei weer iets wat ik niet verstond. Kwam hij nu wel of niet? Kom dan even binnen.
Zijn tomaten waren al ZO, zei hij, toen hij mijn thuiskwekerij zag, ja, kunst, hij heeft een kas in de vorm van een tunnel en toen hij de schilderijtjes zag, wilde hij ook wel dat ik zijn honden zou portretteren.

France

Goed, hoor, voor een vriendenprijsje, ?† d?©battre, waarop hij lachend afwerend een elleboog omhoog hield. Ik ga volgende week die twee langharige Duitse herders toch even bekijken. Die Holsteiners van hem, daar ben ik niet dol op, als model dan. Saaie hoofden.

L1160846.jpg
Buurman Jacqui op zijn oldtimer

Met een gestreken bloesje en lippenstift fietste ik richting de Salle Polyvalente, tot ik strandde bij Grand-Prat (Grote Wei), waar de Dierenfluisteraar net zijn Normandisch melkvee naar binnen aan het halen was, samen met zoon Jacqui, die ik met quinze ao?ªt op zijn trekker op de foto had gezet, dewelke foto ik Рniet toevallig Рbij me had en dus kon overhandigen. jaja, ik ben eeuwig en altijd aan het netwerken, potenti?´le klanten, bovendien wil ik een keertje mee met dat melken, om de verschillen te ontdekken tussen deze mensen en Giraud. Pr?©parer la terre.

Ondertussen reed er in de file achter de kudde de oud-burgemeester van de commune – ook op weg naar de Salle Polyvalente -, die wonderlijk genoeg weer min of meer hersteld leek, wat hij ontkende, toen ik naar zijn gezondheid vroeg. Het ging, maar het ging niet top.

Maar ik ging vooraf eerst een paar minuten langs vriendin L., die inderdaad ook enigszins hersteld leek. Het was de diabetes geweest en de dokter had gezegd dat ze suiker moest eten. Haar hele leven hadden de dokters suiker verboden en nu was het op voorschrift! Ze schudde haar hoofd en moest gelukkig weer als vanouds om mijn flauwe grappen lachen.

During the vernissage at the art exhibition
De oud-burgemeester in gesprek met de oud-postbode

In de Salle Polyvalente werd ik persoonlijk welkom geheten door monsieur le Maire, die ik deze keer niet naar mijn nationaliteit liet raden, omdat hij aardige dingen zei als: U ziet er stralend (rayonnante) uit, mevrouw, echt radieuse! waarop ik comme toujours kon zeggen: Parce que je suis en Creuse, monsieur le Maire! Een beetje stroop op rijm kan nooit geen kwaad.

Hoeveel mensen ik wel niet heb gesproken, er kwam geen einde aan, laat dat maar aan mij over. E?¬©n dame dacht dat ik fran??üaise was, want ze kon geen accent bespeuren, haha, moest ze toch iets beter luisteren, want ik hoorde het zelf heel goed, hoewel ik heel erg op mijn uitspraak mijn best doe. We praatten over Frankrijk als centrum van de wereld (“dat kwam door De Gaulle!”) en dat elk land denkt dat het het middelpunt van het heelal is, zelfs Nederland denkt dat. Echt? Hahaha, dat was grappig, zo’n piepklein land! Nu ja. Ja.

During the vernissage at the art exhibition
De nieuwe opzichter van de commune tussen de dames van het ontvangstcomit?©

Ondertussen werd ik belaagd door een druktemaker, die beweerde dat hij mij de vorige keer bises had gegeven, en dat hij als een echte Fransman mij wel eens zou gaan versieren. Ik lachte smalend, maar daar was hij niet gevoelig voor, hij bleef maar dubbelzinnige opmerkingen (“Ik ben dol op vrouwen die drinken, want die herinneren zich de volgende dag niets meer.” Tant mieux, zei ik) maken en probeerde me te verleiden me in zijn auto naar huis te laten brengen, want zo’n fiets, neen, dat was niks. Kijk, daar was zijn neef, die warempel de nieuwe opzichter van de gemeente bleek te zijn, waardoor ik mijn van de site About.com | French Language nieuw opgestoken kennis meteen in de praktijk kon brengen:Les chiens ne font pas des chats!. Zo. Die zat.

Vervolgens raakte ik niet uitgepraat met de gepensioneerde postmevrouw (“J’?¬©tais la factrice, je connais tout le monde ici!”), die in Villard woonde (Dan kent u Giraud wel. Ja, de allerliefste mensen van de wereld, wat een schatjes! etc.), maar afkomstig was uit Pas-de-Calais (“Ik ben een Chtimi!”), waarop ik weer Iiieeeee! Biloute! kon gillen. Ze woonde in een watermolen een endje verderop, die te bezichtigen was, ik moest maar eens langskomen.
En zo lulde ik me door de vernissage heen. De reacties op de koeien waren allemaal positief, “tr?¬Æs bien re??üues“, zei onze wethouder cultuur, nu alleen nog kopen, jongens, niet kijken. We zien wel.

During the vernissage at the art exhibition
Daar hangen ze

Wat ze in die sangria hadden gedaan, geen idee, maar na ?©?©n slok draaide de zaal al om me heen. Toch fietste ik nog soepel naar huis, en haalde zelfs dit keer bijna zonder afstappen het hoogste punt. Integratie, dat is het.

Publicit?©

France, cows / LimousinPoserend koetje

Tjongejonge, wat ben ik druk bezig vandaag met reclame.
Om 11:30 had ik pas in de gaten dat het al half twaalf was en ik moest nog naar de markt. Eerst naar de slager, waar ik eergisteren voor de buurvrouw boodschappen deed en waar ik me toen bekend maakte als schilder van Limousins, naar mijn prentbriefkaarten greep en ontdekte dat ze nog thuis op tafel lagen, ongelooflijke prutser die ik er ben.
Nou, de slager, zijn neef en de aanwezige klanten vonden ze prachtig: “Chic!”, door het Prisma-woordenboek o.a. vertaald met: “Mieters!”.
– Ik ga ze inlijsten, zei de slager. Hoho! Dat was niet bedoeling, ze moeten natuurlijk wel een echt schilderij in hun zaak hangen, wat zullen we nu krijgen? Ik nodigde de hele zaak nog van harte uit om een kijkje te gaan nemen in de Salle Polyvalente in St. Sulpice le D. van 8 – 22 april.

Bij de verzekeringsmevrouw twee panden verderop herhaalde zich de procedure, waarbij ik in 1 moeite ook de verzekering van de eend naar beneden lulde vanwege een heel erg laag kilom?©trage, een woord dat ik ter plekke verzon, maar het juiste bleek te zijn.

Door naar de familie Feyt, aka De Slisser op de markt, verkopers van varkensvlees, gevogelte en af en toe een koe.

Familie Feyt in augustusFamilie Feyt in augustus 2009

Ik liet mijn plaatjes zien en wilde vragen of ik langs mocht komen om de varkens en de kippen op de kiek te zetten, want ik wil mijn onderwerpen uitbreiden, maar ze vroegen meteen hoeveel zo’n doekje moest kosten, omdat ze nog iets moois wilden hebben ter verfraaiing van hun winkel bij de boerderij. Zo! Ha! En natuurlijk was ik van harte welkom, er was altijd wel iemand en bovendien hadden ze hele mooie haan met schitterende kleuren. Nog beter, als ik een opdracht krijg, kunnen ze zelf ook nog de maten bepalen. En hoe klassiek, een haan in Frankrijk. Ik ga er morgenochtend onmiddellijk naartoe. IJzer smeden etc.

New born calf/ work in progressOlieverfschets van een pas geboren kalf

Verderop stond Kruidenvrouwtje met een dame met een hond te kletsen, die (de mevrouw) me aanraadde Radio Creuse te bellen, toen ze hoorde waar ik mee bezig was en neen, dankjewel, de Charolais hoefde ze niet, ze was totaal in de Limousins. Kruidenvrouwtje legde mijn kaarten duidelijk zichtbaar tussen haar koopwaar en schreef erbij waar en wanneer dat moois live te bewonderen viel. Ook stom dat ik geen wervende folders bij me had gestoken. Ik moet nog veel leren.

Young cows having their mealKijk die lieve diertjes me nu allemaal aankijken

Op de terugweg reed ik alweer langs die grote stal waar al die koeienkoppen elke dag om 12:00 aan het eten zijn, maar deze keer was de boer er bezig met een trekker, dus ik remde en stopte. Hetzelfde ritueel, ik maakte me bekend, noemde onze buurman JP als referentie en liet hem de foto’s van de schilderijen zien, terwijl ik vertelde dat die en die zijn koeien waren, want dat was ook zo. Of ik nogmaals een paar foto’s mocht maken, want ik vond het elke keer zo’n prachtig gezicht, die koeien aan de maaltijd van midi, dat ik er speciaal voor omreed, wat ook weer waar was. Dat mocht natuurlijk, zei deze vriendelijke man, ik zet mijn trekker wel even verderop en vervolgens vertelde hij over de koeien:
– Kijk die Holsteiner heeft een kindje gekregen van deze (Limousin)stier en dat is dat zwarte kalf. Een heel mooi kalf vond ik.

One dairy cow between the LimousinsEen melkkoe tussen de vleesleveranciers

– En daar achteraan, binnen die hekken, zie je, daar ligt er een, die kan elk moment kalven. En die koe, die daar alleen staat, die heeft haar kalf verloren (“Ach, wat zielig”), maar ze heeft er nu een van een tweeling geadopteerd, want het is een hele lieve koe.
Dat was hij zelf ook, een sympathieke en zachtaardige Creusois.
Het viel me op dat de koeien helemaal niet schuw waren, zei ik, ze bleven gewoon dooreten terwijl ze wel naar me keken, zonder wantrouwen.
– U houdt zeker heel veel van dieren, vroeg de boer. Jazeker. (Hij had ook een foto van het portret van Kwint en een van het kalf gezien.) Dat dacht hij al, want zoiets voelden die koeien, zei hij. Ik mocht alles fotograferen wat ik wilde, maar hij moest verder.

Wat een lieve mensen allemaal hier, h?®? Echt hoor, wat een land, zeg ik voor de zoveelste keer.

Nu moed verzamelen om de radio te bellen.

Freud

Google Freud
Hockney zit voor Lucian Freud (©fotograaf zoek ik op)

Gisteren liet de BBC de documentaire Lucian Freud – Painted Life zien, die me onmiddellijk bij de kladden had. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik nog nooit een Freud live heb gezien, maar hoe fascinerend zijn werk is en was, werd in de film duidelijk. Zijn dochters kwamen aan het woord, zijn modellen (sitters), collega’s, kunstkenners, zijn schilderijen, enzovoorts. Francis Bacon die een hele grote invloed heeft gehad op Freuds inhoud, techniek en stijl – dat had ik al jaren geleden op grond van de plaatjes geconstateerd – liep ook nog even door beeld.
Beide mannen hebben een familie-schijfachtige puinzooi in hun atelier. Freud werkte met een heus palet, zag ik en dat lijkt me helemaal niet zo gek, als je zijn techniek van dichtbij bekijkt, wat de camera af en toe deed, zodat je goed dikke verfstrepen over de naakte lichamen kon zien.
Ik heb de film onmiddellijk gedownload, want ik wil hem nog wel een paar keer van dichtbij bekijken.

Hieronder geeft Davind Hockney een verslag van zijn sitter-ervaring:

Klik voor meer info, films, foto’s van de schilder en schilderijen op deze link:
Google Freud

Waar in Nederland of Frankrijk hangt een echte Freud? Dat zoeken we ook op, want niets is voor een schilder stimulerender dan kijken naar een goed schilderij.

(Haha, ik vind er al meteen een: Lucian Freud, Naaktportret in een rode stoel, 1999, 120 x 88 cm, collectie Scheringa Museum voor Realisme, Spanbroek)