Tag Archives: sleutelen

In de olie

Cleaning the motor of the deuche
De boosdoeners

Ik dacht 3 dagen na thuiskomst, laat ik nu eindelijk maar eens dat nieuwe benzineleidingslangetje erop gaan zetten en de eend aanslingeren, na een maand winterstop. De accu was opgeladen, hij was goedgekeurd, het was niet koud geweest, appeltje eitje, zoals sommige mensen zeggen. Jelui voelt het al, mik dat appeltje eitje maar in de lofsla en duik tot je ellebogen in de olie.

Want wat was er aan de hand? Dat wist ik eerst ook niet. De startmotor deed het, er volgde alleen geen explosie, wat betekende dat er of 1. geen benzine in de carburateur zat of 2. de bougies een schoonmaakbeurt nodig hadden.
Of 3. weet niet.

De losse benzineleiding spoog braaf benzine uit, als ik startte, dus dat kon worden geschrapt. Bougies waren brandschoon, maar ik poetste ze toch maar voor de zekerheid met mijn speciale bougieborsteltje, dat ik nog had uit de tijd dat ik bij het Rotterdamse Eende?´i liep. Wie wat bewaart, heeft wat, zie ook het plaatje hieronder.

Certificate dedeuchology
Altijd flauwe grapjes met het motto Conjunctus Viribus

Hij startte nog steeds niet. Wel verspreidde zich een gezellige benzinegeur (verzopen, heb ik hem verzopen?) en ja hoor, de benzine stroomde gewoon uit het gaatje in het spruitstuk (?) in plaats van zich in gasvorm te laten ontsteken door de vonk van de bougies. Er zat iets verstopt, dat was duidelijk en dat kon alleen maar ergens in de carburateur zijn. Die moest dan maar eens worden opengemaakt en doorgeblazen.

De Haynes doet er nogal makkelijk over : “Unscrew and remove the caburettor-to-manifold retaining nuts…” (yeah, right), net als het handige instructiefilmpje van de M?¬©hariclub (Comment changer un carburateur double corps ? ), waarin de motor brandschoon is en alle moeren en piefjes zonder enig probleem of vloeken te bereiken en los te schroeven zijn.

Na een beetje verder zoeken vond ik op de 2cv-fora de werkelijke oorsprong van een verstopte carburateur: als de klep van de olievulpijp door rubberrot niet meer goed sluit, valt de onderdruk weg en stroomt de olie overal heen en komt bovendien via het luchtfilter in de carb terecht, roet in de sproeiertjes en einde verhaal qua ontsteking dan.

Volgen jullie het nog?

Cleaning the motor of the deuche
Fijn met een levensgevaarlijke chemische spuitbus de carburateur ontvetten

Nu kon ik met veel moeite bij de eerste drie, maar niet bij de laatste retaining nut van de carb, omdat daar die olievulpijp (reniflard) in de weg zat, of ik moest zo’n handige haakse steeksleutel hebben, die die gast van het filmpje brandschoon uit zijn gereedschapskist haalde, dus dat ding (de pijp) moest sowieso los en worden vervangen. Ja, 10 liter WD-40 en 24 uur later had ik hem eindelijk, inclusief een hernia als bonus omdat dat klusje alleen maar kromgebogen kan worden gedaan.

Die laatste carburateurmoer bleek geen maat 12, maar 13 (Johan, bedankt!) waar ik toen pas achterkwam, na eerst vruchteloos met sleutel 12 op die onmogelijke plaats te hebben gepield en gepoteld.
Het luchtfilterhuis was geen probleem, dat hing lekker degelijk aan een paperclip en spuug van de vorige eigenaar aan een elastiekje in het luchtledige onder de motorkap. Ik ken nu ook fijn de Franse termen voor de onderdelen, onze valse vriend de accu niet te vergeten. Bougies zijn bougies, carburateur is carburateur, maar wat is spruitstuk? Ik denk tubulure d’admission. Maar ja, wat is een spruitstuk eigenlijk?

Met een boodschappenlijstje voor de renov-2cv reden we zaterdag naar D?©ols en probeerde ik de jongens daar te imponeren met mijn pikzwarte oliepootjes en kocht nieuwe pakkingen, een nieuw luchtfilter, een nieuwe olievulpijp, een spuitbus met chemisch gif voor de carburateur en doe er ook maar een nieuwe accu bij.

Le restaurant Les Artistes du Confluent
Zoek de Bataafse

Zondag hadden we een rustdag in de vorm van een sortie met de oldtimerclub, dus kon er niet worden gesleuteld, en maandagmiddag kon ik niet verder met mijn brandschone carb en luchtfilter, omdat buurman JP er niet was, van wie ik de compressor met lucht wilde lenen.

Die middag dan in godsnaam maar even tussendoor de hens in de brandstapel, ook nuttig en dankzij het mooie weer in een mum gefikst, in tegenstelling tot dinsdag toen ik probeerde die verdomde nieuwe olievulpijp als laatste op zijn plek te krijgen. Dat viel verdomde tegen. Je denkt 2 bouten en een pakking en klaar is kees, ha, ha, was dat maar waar.
Hoe kwam dat nou weer, willen jullie natuurlijk weten.

olievulpijp
De nieuwe (l) en de oude (r), ontdek de 7 verschillen

Die nieuwe pijp – zonder twijfel made in China – heeft uitgangen, waarvan de brede met een slang aan het luchtfilter verbonden moet, de smalle idem dito aan de oliepeilstok, maar die net even onder een andere hoek staan de originele. Daardoor kreeg ik de kleine slang (durite) echt niet om de aansluiting van de peilstok, ondanks verhitting met de f??hn om het rubber soepeler te maken, echt, ik heb alles geprobeerd vloekend, huilend, jammerend, smekend, scheldend, tot het lukte toen hij tot de helft was ingekort, de volgende dag dan, want het was al pikkedonker en ik was gevloerd. Gottegot, wat heb ik gevloekt uit frustratie.

De slang naar het luchtfilter ging makkelijk, maar zit daarentegen precies boven de peilstok, ook heel handig, geen mens kan er meer bij. Of ben ik de enige die tegen dit soort problemen aanloopt?

Toen ik hem eindelijk wilde starten Рen dan noem ik niet het gepiel met het veertje van het chokedingetje aan de carburateur, waardoor ik de deksel tot 2x toe opnieuw heb moeten losschroeven, met de angst dat ik de pakking naar de ratsemode zou helpen Рgebeurde er niks (H?®, wat, neen, h?®, het is toch niet waar?), tot we (Siebe mocht de sleutel omdraaien) zagen dat de benzine vrijelijk uit een gat met een niet aangedraaide bout stroomde, helemaal vergeten bij het doorblazen, nondechien en gotsgristusallemachtig!
En eindelijk, eindelijk klonk het vertrouwde geluid van een lopende motor, nadat ik eerst de oude accu had leeggestart.

Tien jaar van mijn leven, mensen. Maar hij doet het. Niet gehinderd door enige kennis.

Squirrel!

Broken side mirror
Spiegel zelf ligt op de grond (foto op z’n kant, anders past hij niet)

Toen ik laatst bij de familie van Bleu de deur van de eend een beetje te sportief dichtsmeet, donderde door de klap de zijspiegel uit de houder en viel in duizend stukken op de grond. Zo’n spiegel zit vast met een plastic rand van de soort die niet bestand is tegen de elementen en dan vooral UV-straling. Die brokkelt gewoon af. Ik heb een tijdje zonder spiegel rondgereden, wat wel gaat en merk nu hoe vaak ik erin kijk en dat is vaak.

Abandoned car (2cv camionette)
Ik zie nu ook dat er iets ontbreekt

Ik had wel een plannetje om aan een andere te komen. In het dorp 2 km verderop staat immers naast de stabulation een oude besteleend van boer Guy, bekend van de dode patrijs van vorig jaar. Die wilde mij vast wel een zijspiegel verkopen.
Donderdag reed ik er op weg naar de markt even langs, maar het terrein was met schrikdraad afgezet, waarschijnlijk omdat er koeien liepen die ik verder niet zag. Ik waag me voor geen goud tussen onbekend Limousin-vee, wat ook niet nodig was, want ik kon van die afstand al zien dat de zijspiegel ontbrak. Potverdrie!
Ik had er al vergeefs om gevraagd bij bandenkoning Valdi, die mij ooit velgen had verkocht. Nieuw bestellen zoals hij suggereerde kan natuurlijk altijd nog, dat is geen sport en trouwens veel te duur (55,91‚Äö?ᬮ bij de M?¬©hariclub) voor iemand zoals ik die financieel aan de rand van de afgrond staat. Goede raad was duur.

‘s Middags moest ik voor postzegels naar het postkantoor – de facteur was weer eens te vroeg en te snel geweest – en had Bleu gezellig meegenomen. Die moet voor zijn opvoeding af en toe autorijden, althans in de auto achterin meerijden en in plaats van te wandelen besloot ik met hem de berg op te rijden. Se promener kan tenslotte ook met de auto. Door dat vruchteloos geloer in die ontbrekende spiegel werd ik herinnerd aan onze Franse neef Christian Schijf, die daar een roestende Dyane had staan. Nieuwe kansen!

Zoals de honden in de film Up reageren op “squirrel!“, zo reageert de deuchiste op het geluid van een 2cv en inderdaad, ik had de eend nog niet eens voor zijn deur geparkeerd of hij kwam al aanhollen. Na het bekende eromheengeklets over de auto, het weer en de honden, kwam ik ter zake.
Nou, hij wreef over zijn kin, eigenlijk wilde hij de auto in zijn geheel verkopen, waarbij hij herhaalde wat hij indertijd had gezegd, 150 euro. Orties inclus? Haha, ja inderdaad.
Ik begreep het, zei ik, maar dan ging het over, want zoveel geld had ik niet en bovendien ontbrak me de tijd om eens lekker te gaan sleutelen, hoe leuk ik dat ook vind.
Ik nam niet meteen afscheid, maar bleef voor de gezelligheid nog wat hangen, omdat hij ook een vrolijke kletsmajoor is. We lieten de honden met elkaar spelen, ik bewonderde de werkelijk fantastische haag van bronzen venkel in zijn voortuin. Venkel? Is dat venkel? Jazeker. Hij riep zijn vrouw: is dat venkel? Neen, volgens zijn vrouw was het een plant met bloemen, ze had die ergens gekocht, maar niet als venkel. Enzovoorts, een volkomen zinloze discussie, waarin ik niet per se mijn gelijk wilde halen, maar dat wel had.

Kom, zei neef, we gaan die spiegel eens van dichtbij bekijken en liep naar de overkant, waarbij hij bijna platgereden werd door een gestoorde onbekende gek op een tractor met aanhangende hooimachine, die in een noodtempo langsreed alsof hij de trein moest halen. Die is gek, zei ik, het barst hier van de kinderen, oude mensen en dieren, hij is gek!
Dat deed die man altijd, zei het echtpaar, hij is levensgevaarlijk. (Toen ik dit later aan buurman P. vertelde, wist hij precies wie dat was, namelijk de broer van onze buurvrouwen en dat hij even roekeloos in zijn auto reed, zo erg dat hij zijn eigen moeder al eens had aangereden.)

Happy hour with the chickens
Happy hour met de kippen, deze keer zonder Bleu

Nadat de brandnetels opzij waren gebogen, probeerde neef de spiegel met zijn mini-tool met kleuterschroevendraaier eraf te halen, wat niet ging, dus ik haalde mijn WD-40 en de gereedschapskist erbij, ook al om hem te imponeren en hup, het ding was los.
– Een vrouw heeft een spiegel nodig om af en toe de lippen te stiften, zei ik om lollig te zijn. Haha, dat was leuk. Nationale sport licht flirten ken nooit geen kwaad. De vijf euri die hij ervoor wilde werden er vier, omdat ik niet meer bij me had. Nou! Was dat aardig of niet?
Of ik nog kippen wilde. H?®? Neen, ik had er genoeg en we spraken over het gebrek aan broedsheid bij kippen die je van handelaars koopt. Volgens hem ontbrak het ze aan moederinstinct, omdat ze uit de broedmachine kwamen en een lamp hun moeder was. Zou kunnen, zou kunnen, ze leren in ieder geval niet van een lamp hoe ze naar eten moeten zoeken of waar het gevaar dreigt. Ik wilde het niet nog een keer beter weten en de theorie van de broedloze legkippen te berde brengen, dus ik zei verder niks. Hij kruiste zijn dikke kippen met krielen, die feitelijk heel hinderlijk broeds zijn en daarom bijna niet leggen.
Ik kon bevestigen dat mijn nieuwe kipjes inderdaad geen idee hebben dat Bleu een grote gevaarlijke hond is. Ze lopen rustig op 2cm van hem naar eten te zoeken. Hij zit er dan trillend van de spanning naar te kijken.

Je moet hier overal rustig de tijd voor nemen, dan bereik je wat, is de moraal van het verhaal.

Clignotant

Car repair

Zaterdagmiddag besloot ik toch maar het gras met de motorzeis te gaan maaien, want dat staat ondanks de droogte alweer veel te hoog. Ik had al aan de asemmer gezien, die vanaf februari nog vergeten buitenstond, dat er geen drup was gevallen. De buren bevestigden het gebrek aan regen en vreesden voor hun hooi deze zomer. Regenen gaat het voorlopig nog niet, volgens alle weersvoorspellers, hoewel het misschien zondag gaat onweren, dachten ze net bij de mobiele bakker. Dat moeten we nog zien gebeuren, want op iets langere termijn het weer voorspellen is zelfs hier in Frankrijk niet mogelijk gebleken.
De bakker kwam trouwens plotsklaps een uur eerder dan normaal, dus het was maar goed dat ik dankzij het vroege vertrek van S. al helemaal bakkerbereid was.

In ieder geval, ik stuitte qua d?©broussailleuse tot mijn frustratie op hetzelfde probleem als 2 jaar geleden: de boel is van binnen vastgekoekt of gekleefd. Mijn 2takt-held meneer Dubar mopperde indertijd op het produit de con dat ik gebruikte als brandstof, me nota bene aangeraden door de verkoper van de machine zelf, maar nu had ik al 2 jaar non-stop zelf de benzine gemengd, me keurig aan de gebruiksaanwijzing gehouden, en de boel schoongemaakt en wel voor de winter opgeborgen. Dat was een lelijke tegenvaller, maar verder een probleem van niks natuurlijk, als je het wereldleed in aanmerking neemt.
Dinsdag kan ik pas weer bij Dubar terecht. C’est comme ??üa.

Bij vertrek vrijdag realiseerde ik me dat mijn mobiel nog thuis aan de oplader lag. Lekker slim. Wat moet je met je mobiel in het buitenland? Bellen en internet is veel te duur en bovendien doet hij het hier niet, vanwege het ontbreken van een signaal. Nu heb ik spijt dat ik hem niet heb, want ik gebruik hem als boek en wekker en ik had er net weer allemaal fijne boeken opgezet voor de komende tijd. Maar ja, ook weer een probleem van niks, wereldleed etc.

Car repair

Zondag moest ik de eend dan maar eens aanslingeren. Die deed het vrijwel meteen en geprikkeld door dit kleine succes ging ik me nu eindelijk op het knipperlicht (links voor) storten. Dat probleem had ik vorig jaar uitgesteld, omdat ik de bouten van het oude lampje niet loskreeg. Zie mijn stukje van 12 april. Deze keer heb ik grof geweld gebruikt en kwam er eindelijk achter, dat het essenti?´le deel ontbrak, namelijk het ijzeren lipje waar de massadraad aan vast moet: roest, roest, roest, weggeroest. Voordat het nieuwe lichtje het deed, moest ik heel wat systematisch testen en op S. mopperen, maar uiteindelijk lukte het, een halve zondag en hernia verder.

Ik zie nu dat er allerlei krassen op mijn mooie spatbord zitten. Hoe kan dat nu weer? Dat moet nomdunchien een beest zijn geweest. Zijn ze helemaal gek geworden?

De Haynes

2cv repair
De Haynes

Onze buurman (UK) in Frankrijk wees me op het bestaan van de Haynes-sleutelgidsen (Owners Workshop Manual), die het sleutelen aan auto’s voor arbeiders verklaren. Bricoler voor dummies. Ik worstelde met de Vraagbaak van Olving, die me ooit honderd jaar geleden al in het duister liet tasten, omdat die ervan uitging dat je van de basis op de hoogte was.
Bijvoorbeeld: Verwijder De Bougies. Waar zitten die verdomde bougies en hoe krijg ik ze verwijderd? Waar dan en hoe? Om helemaal gek van te worden. Ja, dat lijkt zo eenvoudig als je het weet, maar als je voor het eerst met een automotor wordt geconfronteerd, wil je iets meer aanwijzingen.
Nu weet ik dat wel, zeker na de cursus Eendologie (in 1990, denk ik) van het Eende?´i, waar we wel de basics van het 2cv-sleutelen onderwezen kregen.

Maar zelfs al weet je waar alles zit en om welke schroefjes of palletjes het gaat, zie die dingen maar eens los te krijgen. Want dat is het grootste probleem van de eend: hij roest. Ik zit nog steeds met de bumper van februari. Wat zegt de Haynes hierover:

Due to their exposed locations the retaining bolts may well be rusty and difficult to remove. This being the case, clean them with a wire brush and soak in penetrating oil for a time before attempting to unscrew them.

Dat kan wel zo wezen, Haynes, maar zelfs na liters penetrating oil zit er geen enkele beweging in de bolts. Nee, dat lieg ik, 1 heb ik los. Het vervelende is dat die bouten een kruiskop hebben in plaats van een koppie waar ik mijn steeksleuteltje op kan zetten. Kruiskopkoppen zijn snel beschadigd als je een beetje geweld gebruikt. Daartoe krijg ik wel de neiging, als ik na uren pielen in een hernia-generende houding nog niks voor mekaar heb. Kapotslaan, kettingzaag, bijl, gillen.
Dit is allemaal luxe-onzin, want ondertussen zit lig ik dan wel in het Beloofde Land in mijn eigen schuur onder mijn eigen 2cv het roest te bewonderen. We gaan over een paar dagen op reis en nemen mee:

Garden preparation
Pompoenen, tomaten, prei, doperwten en dahlia’s

Volgens een andere buurman (FR) stonden de tulpen al een eind boven de grond. Dat gaan we dus – D.V. – dit weekend eens van dichtbij bekijken. Hoera! En dan heb ik waarschijnlijk weer iets meer zin om stukjes te schrijven.