Tag Archives: stadswandeling

Nog drie nachtjes slapen

Birds' nest
Meerkoetvoet met eieren

Ik was natuurlijk al drie weken geleden onderweg al begonnen met aftellen, maar nu is het eind van de tunnel eindelijk in zicht. Ondertussen kan ik niet aan een sterk vakantiegevoel ontkomen, de zon schijnt, de oudste dochter is gewoon thuis en hoeft nog maar een examen. Schreef ik gisteren, toen ik plotseling aan het werk moest en niet verder kon met dit stukje. Er staan nu op verschillende plekken 2 andere teksten te wachten om afgerond te worden.

Nu dus twee nachtjes slapen en dan is het zover. Terwijl het hier nu eindelijk heel, echt heel zacht regent, is het daar grijs maar droog, hoorde ik net van de buren, die ik steeds lastigval met mijn gebel. Dat bellen is in feite een soort low-budget conversatiecursus, via skype 0,02 $/minuut, een stuk minder begrotelijk dan die van Maison Descartes, ik noem verder geen namen.
Het is dus wachten en werken en af en toe een sullig rondje met de hondjes lopen. De meerkoet in de Oude Waal klom razendsnel haar nest weer op, toen ik de eieren wilde fotograferen: 11 stuks! Wat denkt dat beestje wel? Tegelijk kon ik constateren dat dat gevonden ei van laatst er inderdaad een van een meerkoet was.
En zo kon ik vanochtend ook mooi de mannen van het groenonderhoud de iepen aan de overkant zien snoeien. Waarom ziet dat er zo probleemloos uit en gaat dat bij ons in FR altijd met heel veel moeite gepaard? Dat moet toch de techniek zijn. Omdat de ene kant van de gracht nu door de hoogwerker van de boomchirurgen is afgesloten, scheuren de driftige zakenautootjes keihard tegen de richting in voor onze deur langs. Je schrikt je eigen de pleuris. En wat ze ook doen:

Bicycle run over by a car
Arme fiets

Er is verder nog heel veel meer te mopperen, over onze regering, dat achterlijke beleid in het algemeen, BTW-tarieven, zzp’ers die minder verdienen hoger belasten, persoonsgebonden budgetten, Vlees noch Vis van de VPRO, de berichtgeving over EHEC-bacterie, over DSK en ga zo maar een tijdje door. Over die laatste zal ik later in de week nog wel iets zeggen, maar de wereldpers heeft hem al lang en breed schuldig verklaard. Ik zeg niet dat hij het wel of niet heeft gedaan, herhaal ik nog maar een keer, maar de journalistiek vindt van wel. Als bewijs voeren ze aan dat-ie naar de hoeren ging. Zijn ze nu zo dom of lijkt dat alleen maar zo?

Hulpgoederen

Herfst in Amsterdam

Links en rechts staan nu advertenties, links de shortlist van de Prix Goncourt, die a.s. maandag wordt bekendgemaakt (lundi 8 novembre: attribution du Prix Goncourt 2010 , staat op de agenda op de site) en rechts de google-advertenties, die af en toe voor plezier zorgen, omdat ze inspiratie putten uit woorden van de tekst waarnaast ze staan.

Ik slof nu over de grachten en vraag me alweer af wat ik hier te zoeken heb. Depressie, depressie.
En? Krijgen we nu advertenties met: routeplanners, psychiaters, marktplaats, het KNMI, of mediums (“media’s”)? I hope. De grachten liggen vol met bladeren en dan bedoel ik niet alleen het wateroppervlak, maar ook de straat. Gele iepenbladeren, les feuilles mortes:


(Aan wie doet Yves Montand me denken met dat rare verlegen geknik? Ik kom er even niet op)

De hondjes op de foto boven blijken helemaal niet ge??ònteresseerd in herfstbladeren, maar hebben eten ontdekt. Een of andere malloot heeft uitmuntende broodjes weggesmeten, een puntje (op de foto bovenaan te zien, een beetje rechts van het midden), een krentebol, een bolletje. Dat verbaast me net zo erg als de kledingstukken die je wel eens op straat aantreft. Midden in de winter zie ik een paar schoenen, netjes naast elkaar. H?¬Æ? Is iemand op zijn blote kakkies verder gelopen? Jassen, spijkerbroeken, ondergoed.
Van de week betrapte ik voor de zoveelste keer een vent die vuilniszakken opensneed, nadat hij ze eerst bevoelde en woog. Om de hoek bij Robertine.
– Ik begrijp dat je op zoek ben naar iets bruikbaars, maar flikker dan niet de hele inhoud van die zak over de hele straat, zei ik. Ik moet me verdomme ook overal mee bemoeien.
– Heb je een paar schoenen voor me, vroeg hij, niet in het minst defensief.
Een paar schoenen? Ik wist niet of ik hem goed had verstaan.
– Ja, we hebben schoenen nodig, voor hulpgoederen, zei hij, terwijl hij schaamteloos doorging met zakken wegen, bepotelen en opensnijden.
Ik stond voor de verandering eens met mijn mond vol tanden. Neen, schoenen had ik niet voor hem, zei ik zwak. Ik was een beetje bang voor dat mes van die leugenaar.

Sombermans

politiebureau
In de regen voor bureau IJtunnel

Dat moet ik ook niet doen, de Treurroute van de Doden nemen, als ik in zo’n ontgoochelde bui ben. Door de Plantage, langs het huis van Roland, door de Henri Polaklaan, langs Artis en via het politiebureau (bureau IJtunnel), slof, slof in de regen naar huis.
Thuis lag de stroom eraf om eindelijk die drukverhoger aan te sluiten, geen telefoon dus, internet en zelfs het gasfornuis moest ik met een lucifer aansteken.

Daarom begon ik eindelijk aan het sorteren van mijn oude schilderijen in het kader van opruimen en wegsmijten of overschilderen. Ik had de eerste nog niet tevoorschijn gehaald of het licht ging weer aan: de stroom zat er weer op. Ha! Ik hield er meteen mee op.

Weggooien of overschilderen kan nog altijd.

Echinacea

Honden uitlaten

Aida.de
Cruiseschip de Aida

In het kader van meer lichaamsbeweging en hoe hou ik dat leuk, liep ik met de stinkies een rondje langs het IJ. Bij de kop van het Java-eiland dreef een lelijke witte flat cruiseschip, dat het halve IJ in beslag nam, toen het probeerde bij de PTA aan te leggen. PTA, we hadden het er al eerder over, bij scholieren bekend als het Programma van Toetsing en Afsluiting, voor ons, Amsterdamse hondenuitlaters is dat de Passengers Terminal Amsterdam (emsterdem).

Op de Jan Schaeferbrug
Op de Jan Schaeferbrug

Het was een werkelijk heerlijke wandeling, waarbij de Kwint op 1/4 van de wandeling niet meer leek te kunnen, maar dat vergat, toen hij los op het eiland mocht rossen. Die ander wilde dat ook graag, maar dan anders. Wij waren niet de enigen daar, dat was het. Knokmateriaal in de vorm van andere honden.

Onder de Jan Schaeferbrug
Onder de Jan Schaeferbrug

Om mezelf te vermaken hou ik de wandeling bij op de mobiel, die met de satelliet precies laat zien hoeveel en hoe hard we lopen. Dat valt tegen. Het gemiddelde tempo krijgt een flinke knauw, omdat er moet worden gepoept of voor stoplichten moet worden gewacht. De programma’s Runkeeper voor de iPhone en Sportypal voor de Android geven ook de verbrande calorie?¬¥n, de route, staafdiagrammen en grafieken en dat vind ik leuk. Vraag me niet waarom.

Een stuk van de wandeling door SportyPal
Geuploade workout van SportyPal, is dat Nederlands of niet?