We probeerden het weer eens met het Belgische monster. Op een doordeweekse dag zijn er niet zoveel mensen (met honden) op het strand, die bovendien over het algemeen iets ontspannenner met de dieren omgaan dan de zondagswandelaar. Het was al snel te warm voor onze jassen en warempel, de duinheren waren ook al onder hun stenen vandaan gekropen.
Het drong namelijk pas na een kwartier tot me door dat die op het strand loslopende mannetjes zonder hond, op zoek waren naar gerief. Oh ja, dat was ook zo. In het hoogseizoen staat er op elke duin zo’n mannetje, gekleed of niet en lokt zo de loslopers voor een spelletje.
Ik had er verder geen oog voor, want ik moest Bess tot de orde roepen.
Terwijl ze deze keer zonder hijgen en trillen (we blijven in de sfeer) de tocht in de auto had doorstaan, een mirakel, wilde ze bij elke ontmoeting met een andere hond in de aanval, wat onmogelijk was, want ze zat aan de riem.
De eerste keer was mooi te zien hoe ze de niet-aangelijnde Kwint opdracht gaf tot die aanval, die dat ook meteen gehoorzaam deed, de sukkel. Zonder Bess piekert hij er niet over.
Het was verder een kwestie van op tijd verbieden, waardoor de wandeling verder normaal verliep. Ze kwam met de hakken over de sloot door deze test, maar ik ben nog niet overtuigd. Het loopt een stuk rustiger met een losse Kwint, die helemaal nooit wil vechten, dan hoef je ook niet op te letten. Ach, het diertje kan er niks aan doen.
Ondertussen gaat het zaaigoed als een gek. De pompoenen moeten nu al buiten wennen, de tomatenzaadjes zijn plotseling in plantjes veranderd. Ik heb nu 4 variëteiten: een kers-, een pruimvormige kers-, en gewone tros- van de Dirk en een coeur de boeuf.
De prei begint ook, iets langzamer, want die moet het meteen buiten kunnen. Eens kijken wat de météo zegt deze week.
Omdat ik aarde nodig had voor de groentevoorkweek op de vensterbank reden we met een omtrekkende beweging via het strand van IJmuiden naar de Praxis in het Westelijk Havengebied. Het strand was bijna leeg, de lucht was grijs, er stond geen wind, de zee klotste gezellig en Kwint hapte uitzinnig van vreugde in mijn broekspijpen.
Bij de Praxis bleken de ideale boerendahlia’s in de uitverkoop. Ik zocht de vier hardst schreeuwende kleuren uit ( 0,99 euro/stuk, geen geld) en nam meteen ook een blikje stekpoeder mee om methode Geoff Hamilton te gaan proberen, hopend op deze manier de hoeveelheid dahlia’s te vervijfvoudigen. Deze zijn voor de net ontgonnen tuin aan de “openbare weg”, dat is het graspad tussen grange en tuinmuur.
Zicht op nieuwe tuin vanaf de openbare weg
De vraag is of de omstandigheden in de zomer hier een beetje aantrekkelijk zijn. Komt de zon er eigenlijk wel als de blaadjes weer aan de bomen zitten? De dahlia’s van Vreeken gaan achter het huis de grond in om het zitje een beetje op te kleuren. Daar komt nu genoeg zon na het omzagen van de laurier. Denk ik. Hoop ik.
Deze week doe ik de hele meuk maar alvast in kweekbakjes op de vensterbank boven de cv en ga de groei aanwakkeren door de verwarming zachtjes te laten pruttelen of hoe heet dat. Ik wil weer veel bonen, zonnebloemen, tomaten, courgettes en meloenen. En komkommers. Of zou er nog te weinig licht zijn? Welneen. Oh ja, en ik kon de gouwe ouwe clematis President natuurlijk niet laten staan die daar voor een flutbedrag te koop stond. Clematis stekken is my middle name.
Vergeet ik mijn prei bijna. Mijn prei!
De enige paal op het strand is de pispaal van Kwint
Het was grijs en koud op het strand. In het zand konden we de sporen van de noddik wokkers zien. Ik probeerde het tempo na te doen door mijn armen te bewegen op het ritme van de gaatjes. Zo! Die waren stevig doorgelopen!
In de verte galoppeerden heel merkwaardig drie IJslanders, maar het waren onmiskenbaar IJslanders. Ze keerden jammer genoeg niet om.
Published on 18 January 2010
in curieus.
Sneeuw op het strand waar je tot je knieën in wegzakt
Dat geslenter op het strand blijkt heilzaam voor mijn geestelijke volksgezondheid, dat wist ik wel. Het probleem is alleen dat ik helemaal nergens meer aan denk, (wat feitelijk ook weer de bedoeling is) en dat, terwijl ik me nog zo had voorgenomen tijdens de wandeling de ultieme oplossing te vinden voor de armoede in wereld.
Tijdens het dromen (in your dreams) zit de wereld weliswaar nog chaotischer in elkaar dan tijdens het waken, maar de oplossingen zijn dan altijd glashelder. Jammer genoeg heeft het wakker worden hetzelfde effect als een icoontje uit de dock van de mac slepen: plof! een wolkje en weg.
Zomaar weer mooi weer
Halverwege de wandeling brak de zon plotseling door, letterlijk, niet in mijn hoofd. De temperatuur steeg onmiddellijk met een paar graden en al het grijs werd blauw. Het bleef bij deze mank lopende symboliek, want in mijn kop gebeurde er nog steeds niets. Ja, toen ik thuisgekomen een slokje thee nam, begon de kies links boven gruwelijk pijnlijk te kloppen.
- Klopt hij ook als je iets koud drinkt, vroeg de assistente van de tandarts vijf minuten geleden.
Even proberen: neen.
- En als je er tegenaan tikt?
- Ook niet.
Dan was er niks aan de hand.
- Bel maar als er iets verandert.
Oh, zit dat zo? Zaten alle problemen maar zo eenvoudig in elkaar.
Laatste reacties