Tag Archives: Tour

Gras en groente

Bij de dokter

Vlak voordat ik naar Ch?¢teauroux ging, had ik de banden door Valdi laten bekijken en terecht, want de ene voorband liep steeds heel langzaam leeg. We maakten een afspraak voor de zaterdag, waarop ik bijna nog te laat kwam, omdat de klok aan hetzelfde euvel leed als de band: die was ongemerkt steeds langzamer gaan lopen: batterijtje bijna op.
Bij Valdipneus hangt altijd volk in de vorm van gemotoriseerde mannen. E?¬©n hele dikke met een lief toetje en een bouwvakkersd?¬©collet?¬©, dat ook zonder dat hij bukte ruim te bekijken was, was z’n achterlicht aan het repareren. Valdi haalde het wiel al telefonerend, handen schuddend, wasstation reparerend, van de eend af, terwijl hij ook nog doorkletste met de omstanders. Zijn wasstation is 50 meter verderop, daar reed hij tussendoor met de auto naartoe. Niemand loopt hier en fietsen is een hobby.
Het wiel werd in z’n geheel in de grote waterbak gegooid en de conclusie: profiel was nog ok, band was poreus. Dat werd dus een binnenband ?‚Ć 14 euro. Een hele opluchting, want als ik een nieuwe band moet, moet ik er twee. Bij het afrekenen verzuchtte hij: je deviens fou. Dat leek me ook.

Radijs
De radijs kan alweer geconsumeerd

Ik ging om twee redenen naar de Grote Stad, voor de aanschaf van de oude grasmaaier van de buren, die daar wonen, maar hier de helft van de tijd in het huis van zijn grootmoeder zitten, en ik moest een nieuwe tuinslang met hulpstuk, want de alleroudste was zo’n knakmodel. Weg ermee.
De route nationale leidde me regelrecht naar de bestemming. Je merkt onmiddellijk wanneer je de Indre binnenrijdt, de wegen zijn beter onderhouden en het land is veel platter. Mooi dat we daar niet zitten.
Het was reuzegezellig, ik at natuurlijk mee en dankzij die handige queue van de eend paste de maaier makkelijk in de auto. Ik dacht er ‘s ochtends bij het vertrek nog net op tijd aan de achterbank eruit te smijten.

Tuinmelde
Tuinmelde moet er binnenkort ook aan geloven

De zon moet wel even hebben geschenen, voordat ik de tondeuze ga proberen. We werden vanochtend wakker met een vette mist, waardoor het gras nog natter is dan gewoonlijk. Dan maar wat in de tuin rommelen. Een hapje sla, een radijs en een stukje peterselie, handig zo’n aarden bak vol eten. Als ik zo doorga, is de radijs op voordat de familie er is. We zaaien straks een nieuwe portie, makkelijk zat. Even kijken of het volle maan is. (NOT)

Runner beans
De runner beans gaan lekker

Gisteren ging ik Tour kijken bij Paul (86), die een enorme sportfanaat is. Hij kent alle renners, weet wie kans maakt, kent de klimmers en de niet-klimmers en hield abusievelijk de broertjes Schleck voor Nederlanders, begrijpelijk, want ze hebben dezelfde vlag in Luxemburg. Ik wees aan waar ik in Rotterdam had gewoond en gewerkt, want dat kon je mooi zien op de TV. Commentaar kwam van de krakende stem van Laurent Fignon, die verschrikkelijk genoeg aan een vergevorderde vorm van kanker lijdt. Als ik dan op de afdeling gelovige kruiden lees dat paardebloemen of gemalen paardenvijgen goed zijn tegen kanker, kan ik mijn woede bijna niet onderdrukken. Maar dit even terzijde, ik beheers me weer kranig.
Ha. Daar zal je de zon hebben.

Vakantie

Coeur de Boeuf
Coeur de Boeuf ziet er toch anders uit dan die gratis pruimtomaat

Plotseling neemt de groente een spurt. Terwijl ik overweeg hiernaast een woestijntuin te beginnen met cactussen en zand, the basics zijn al aanwezig, zie ik beneden in de moesafdeling komkommers, courgettes en tomaten ontstaan. Ik sleep ‘s ochtends en ‘s avonds met gieters bij gebrek aan een benattingssysteem. Dat is er wel, maar dat werkt niet, ik kijk naar boven en schud mijn vuist. Morgen gaat het heelheel misschien onweren en hopelijk valt er dan wat water. Nou ja, c’est comme ??üa dan maar weer.

Ik laat even achter elkaar de fases van een paar favorieten zien:
gevonden tomaat
De gratis tomaat, dat duurt niet lang meer of hij is rood

Courgette
De courgette, het mocht eens tijd worden

komkommer
De komkommer, zo’n echte Franse augurkvormige met pukkels

Terwijl ik dit onder de parasol in de hitte van de tuin tik, zwoegen de fietsers door de bergen, ze moeten nog 50 km. De Franse verslaggevers kletsen maar door en door en ik kijk zo nu en dan op de site van France2. Ik probeer het woord peloton net zo uit te spreken als zij dat doen. Peton, of misschien zelfs pton.

de Tour in de tuin
De Tour op France2

H?©, daar gaat Contador in het geel, achter Armstrong in zijn gewone pakje. Verhip, ik weet eindelijk aan wie Lance Armstrong me doet denken als hij op zijn fiets zit: Rob Verlinden, van Eigen Huis en Tuin.
De honden liggen voor dood onder de tafel en ik hou nu even vakantie, als me dat lukt. Ik haal denk ik nog maar een biertje uit de koeling.

Vol verwachting in Bonnat

Het plaatje ontbreekt nog, maar het filmpje doet het: bekijk de pretentieloze ontvangstruimte van de Tour in Bonnat op 14 juli. Die band was erg leuk.

Het plaatje is er, zoals jullie zien. Als je een gratis account hebt, gaat alles traag, trager, traagst.

Le Tour

Hollanders
Overal herkenbare Nederlanders

Nou, het was een geweldig feest, hoor, die Tour hier. We reden heel laat, na de start feitelijk, naar Bonnat, de plek die op de kortste afstand van ons van het parcours lag. Het bleek daarnaast ook nog een mooi ritje te zijn, heerlijk zwierend met de eend over pittoreske lanen.
Hoewel we een beetje bang waren voor de drukte en de onbereikbaarheid, bleek dat geen enkel probleem. We parkeerden de 2cv in de berm tussen de andere auto’s en liepen in 5 minuten naar het centrum, waar een vrolijke drumband de stemming erin hield.


Cool, super cool

We werden door Siebe voor de TV vanuit Nederland via SMS op de hoogte gehouden van de verrichtingen van het peloton, die een langzaamaanactie hielden, want het duurde nog minstens 45 minuten voordat ze eindelijk eens uit Gu?©ret aan kwamen kakken, een afstand van 22 km. De helikopters deden de spanning oplopen.

De Nederlanders waren goed te herkennen aan hun leuke vrijetijdskleding. Een endje verderop waren de bejaarden op stoeltjes onder een luifel gezet, waar ze braaf zaten te wachten op de 2 seconden opwinding, waarbij ze konden zwaaien met schuimplastic handjes.
Er kwamen almaar auto’s langs, met mannen die zo onverschillig mogelijk keken, omdat ze erbij hoorden. Geen vrouw te bekennen daar. Motoren met fotografen achterop, nog cooler dan cool, fotografen in van die fotografenvestjes met honderd zakken, die fotografen zagen we even later op het balkonnetje met het mooiste uitzicht over het centrale plein van Bonnat.

fotografen

Twee fotografen, naast elkaar, op hetzelfde moment dezelfde foto’s makend. Ach, wat geeft het ook.

En ja, daar waren ze, de mannen van staal, zwieeuwzwieeuwzwieeuw, en weg waren ze. er volgden nog auto’s vol reserveonderdelen, tot het peloton voorbijflitste zwieeuwzwieeuwzwieeuw en toen was het gedaan. We juichten allemaal zoet, keken elkaar aan en moesten lachen om de anti-climax, die natuurlijk niet onverwacht kwam.

Kijk, Armstrong

Het gaat hier om alleen om wat komen gaat, niet om wat gaat. Het wachten, de verwachting, de oogjes en het elkaar aanstoten in een vrolijke verstandhouding, dat is de hele grap. Leuk dat die renners ook nog langskomen, maar herken je iemand? Welneen, ze zijn alweer voorbij.