Tag Archives: verdriet

Uitbreiding

Baptism ceremony
Doopplechtigheid van een andere baby onder de linde van Le Mas Saint Jean

Terwijl de dorpen op het Franse platteland leeglopen, wordt hier in ons eigen dorpje van – even tellen – 11 vaste bewoners met 3 kinderen het huis uit en een stuk of tien incidentele, een baby geboren. Hoera en beschuit met roze muisjes, want het is – alweer – een meisje. Sinds JP die nu toch al richting 50 gaat, zijn er geen jongens meer geboren.

Buurvrouw S vertelde dat ze hier niet aan kraamhulp en/of vroedvrouwen aan huis doen. Je blijft 5 dagen op de kraamafdeling van het ziekenhuis, that’s it en omdat niemand vertrouwen heeft in het ziekenhuis van Gu?¬©ret, gaan ze allemaal 80 km verderop naar Limoges, wat het kraambezoek niet vereenvoudigt. Ik wacht wel tot de jonge moeder weer hier in haar huisje zit.

Of de kleine ook gedoopt gaat worden in de kapel van Le Mas Saint Jean weet ik nog niet. De ouders zijn op die gedenkwaardige datum 16082008 getrouwd hier in de mairie en daarna in de kerk van Dun. Ik bedoel te zeggen dat ze kennelijk niet onkerks zijn.

Baptism ceremony
Wachten op de dopeling

De achterkleindochter van de Dierenfluisteraar Jean werd – ik kondigde dat al aan – op 28 september in de kapel hierboven op de berg gedoopt. Hoewel ik het niet zo heb op het geloof in het algemeen en de RK-kerk in het bijzonder, moet ik toegeven dat dit gebouwtje onder de beschermende armen van de linde een bijzonder en intiem plekje is zoiets te doen.

Chapelle du Mas Saint Jean
In de kapel

Volgens buurman P was de linde “Class?¬©“, maar het kapelletje weer niet, ondanks de poging van oud-burgemeester Raymond Pascaud daartoe. De voorwaarden tot toelating van de Franse monumentenzorg waren zo veeleisend, dat hij het had opgegeven, had hij gezegd. De daken van de huizen in de buurt moesten bijvoorbeeld met dezelfde dakpannen als die van het monument worden bedekt.
Nu kan ik de linde helemaal niet vinden in de lijst van Arbres Remarquables en de hoeveelheid huizen rond de kapel valt ook wel mee: alleen in de verte tegen de helling staat een verder niet storend huis. Hoe dat nu precies zit, ga ik nog eens uitzoeken.

La chapelle du Mas Saint Jean, Creuse, the Tree
Doopcadeautje

Hier is in wijde omgeving geen cur?© meer te vinden, maar gelukkig wil de pensioneerde priester twee gehuchten verderop af en toe nog dienst doen, zoals hij dat ook altijd doet op Sint Jan in juni.
Ik, ongelovige, vond het mooi en ontroerend, zo’n lieve familie met vrienden, die in een plechtigheid bijeen zijn, onder de indrukwekkende boom.

We waren ook allemaal tegelijkertijd verdrietig, want die arme Jean was wel heel erg niet aanwezig.

Lelijk in de luier

Petit cockerel
Met de tang gehaald

(Waarschuwing! Deze post kan foto’s bevatten die niets te maken hebben met de inhoud van de tekst)

Toen we (ik, Saar keek) 2 maanden geleden tegen alle advies dat laatste kuiken in godsnaam maar uit het ei trokken, omdat er geen schot in zat en het al de 24e broeddag was, waren we niet zeker of dat halfdode slappe hoopje het zou overleven. Dat deed het wel en zoals jullie kunnen zien op bovenstaand plaatje, heeft het zich ontwikkeld tot een intens lelijke haan in de dop. God, wat een ugly pants.
Laten we hopen, schreef ik aan de dochters, dat hier ook geldt: lelijk in de luier, mooi in de sluier, hoewel hij dat laatste niet gaat meemaken, haan zijnde en bestemd voor de casserole.

Nu kwam er gisteren nog het probleem bij, dat ik hem plotseling hoorde niezen en een beetje rochelen, zo’n verkouden baby-ademhaling, ik hield mijn oor tegen zijn longen en hoorde dat het gereutel hoger zat. De rest van de kuikens keek ge??ònteresseerd toe.
Dierenarts gebeld, het bleek een bekend probleem en ik kon meteen antibiotique komen halen, het zg. doxycycline, voor al uw rochelende vee. Toen ik al schrap stond met mijn portemonneetje in mijn knuist, want die dierenartsen vragen immers altijd fantasiebedragen voor simpele zaken, 7 euro voor 1 wormpilletje, dat online de helft of minder kost, bleek ik slechts 5 euro voor een blik poeder te moeten betalen, genoeg voor een kuur voor het hele toompje. Dat viel me warempel voor de verandering mee, of dat baliemeisje moet zich vergist hebben, daarom maakte ik dat ik na betaling onmiddellijk wegkwam.

All my chickens
13 stuks pluimvee

Nu was de dosering 0,2 gram poeder/dag per kilo kuiken of kip, op te lossen in hun drinkwater, met andere woorden: ze moesten worden gewogen. Ik greep het eerste het beste kuiken en zette het in de emmer die ik op de weegschaal had gezet, leidde hem met een rozijntje af en noteerde het gewicht: 1100 gram! Allemachtig, bijna klaar voor de slacht. De kleinste woog 850, ook niet verkeerd. Dat ging nog makkelijker dan ik dacht. Buurvrouw P. verbaast zich altijd enorm over mijn praktische handigheidjes (die emmer!), ik word daarnaast ook door de rest van het dorp uitgelachen, omdat ik de kippen zo verwend heb dat ze, althans sommige kuikens, vanaf de grond fladderend op mijn arm springen en dan hop! tevreden als een tamme kraai op mijn schouder hun rijk overzien, niet poepen, jongens, en dat kwam nu eens goed van pas, nietwaar? Ook de volwassen dikkerds lieten zich grijpen, op Haantje na, die houdt altijd precies 50 cm afstand en neemt zelfs nooit eens een hapje van me aan.
En nu maar hopen dat het helpt.

Survival kit
Survival kit: onderbroeken en leesbril van de HEMA, drop en Zomergasten (Johan Simons) op de USB-stick

Zo snelt de tijd voort. Het is ook bijna niet te bevatten dat alweer 1,5 week geleden Lucienne’s begrafenis was, de meest basale ooit meegemaakt. Ik reed naar de begraafplaats in de dorpskern van Villard, waar al wat volk wachtte, stapte uit en net toen ik dacht, ik ken helemaal niemand, zag ik onze eigen buurman JP, neef Christian “Schijf” Lej. uit Le Mas St Jean, onze wethouder Kunstzaken Jeannette, onze eigen burgemeester natuurlijk, boer Guy enzovoorts. Allemaal leuke boerengezichten, nette kleren aan. Ik was de enige met hakken, die ik speciaal voor dat doel heb.
De rouwstoet kwam eraan, ik zag de lieve familie van Bleu met betraande gezichten zitten, de auto met de kist reed tot het graf, ze haalden de kist eruit en zetten die op een verhoging, de familie stelde zich er een paar meter achter op.

Sunflowers
Ja, ze bloeien eindelijk allemaal

De massa kwam in beweging, liep tenslotte een voor een langs die arme Lucienne en keerde in een U-turn om naar de uitgang. Ik keek ondertussen naar de mensen en naar het zomerse boerenland, dat zich vanuit dat hoge punt schitterend voor ons uitstrekte en schuifelde om de zoveel tijd een paar stappen verder.
Toen ik aan de beurt was, zag ik die arme treurende familie staan en ik week af van het protocol, ik was tenslotte de enige buitenlander, dus wat gaf het, en omhelsde de zoon en schoondochter en hun kinderen stevig, die onmiddellijk weer in tranen uitbarstten. Ach, ach, wat een verdriet! Even het boek tekenen en weer naar huis. Geen toespraken, geen kerkdienst, geen bloemen, niks.
– Dat verandert ook verder niks, zei vriendin P., toen ik verslag deed, als je dood bent, ben je dood.
Inderdaad, als je dood bent, ben je dood.

Hoeden

Dog watching the cows and the neighbouring village
De wei is toevallig vandaag leeg

Goed, die gekke Bleu nu.
Ik wandelde twee dagen geleden diep in gedachten over het oude pad naar Saint Sulpice, ik dacht aan Jeroen, dat ik me onmogelijk kon voorstellen dat ik hem nu echt nooit meer zou zien, ik dweilde maar door in mijn hoofd en maakte me alsnog woedend over de streek die een ontzettende glupo bijgenaamd blokhoofd me vier jaar geleden had geleverd, door zo verschrikkelijk manipulatief te liegen dat ik het toen beneden mijn waardigheid achtte en ik mezelf te deftig vond om daar ?¬?berhaupt op te reageren, omdat ik me niet kon voorstellen dat geen mens die leugenaar niet zou doorzien, wat een vergissing bleek, van die dingen, de moord op Roland, de dood van Bart, de pijn van verlies, verongelukte kinderen in het verkeer, het kolkte en klotste maar in mijn kop, toen ik op de plek kwam waar het pad naar beneden gaat en na 25 meter in een beek verandert. Ja, ja, ik was de hond aan het uitlaten zonder ook maar op te letten.

Daar liepen zoals gewoonlijk buiten de omheining van de wei twee stevige kalveren, geen Charolais dit keer, maar de iets pittiger Limousin, van dezelfde boerenfamilie van de dierenfluisteraar.

En ze waren weg! De hond achter de kalveren aan, die niet wisten hoe snel ze de wei weer in moesten komen, een uitgestrekte wei, misschien wel de grootste in de omgeving, behorende bij het gehucht Grote Wei, het woord zegt het al, en in die wei bevond zich de rest van een enorme kudde Limousinrunderen, aanvankelijk verspreid over de vlakte, maar binnen 30 seconden een cordon sanitair vormend, om denkelijk de kleinere kalfjes te beschermen, dat lees je wel eens in een boek.

Ik stond erbij en keek ernaar. Aan de grond genageld en gefascineerd. Hond draaide grote cirkels om de koeien tot hij er een mooie ronde roestbruine kluit van vee van had gekleid, en toen ik eindelijk wakker geworden mijn fluitje pakte en erop blies, keek hij me vanuit de verte aan, holde met grote sprongen naar me toe en ging naast me zitten wachten op zijn snoepje.

Hoe vind je die? Nu alleen nog rechts en links leren en klaar is kees.

Border on chair
Hij let wel op, zo te zien

Dans le midi

Camping
Tent is compleet, check!

(Ik heb me de afgelopen week verbaasd – of eigenlijk helemaal niet – over (foto)redacties van de wereldpers, ook de Nederlandse, die zich door die Noorse moordenaar hebben laten manipuleren: de bij de moordpartijen meegeleverde persfoto’s vonden gretig aftrek en ja, die gefotoshopte kop met de bijbehorende parano??òde boodschap is wereldwijd verspreid. En toen de gearresteerde met een tevreden smoel in de arrestantenbus was gekiekt, kregen we d?‚Ćt verdomde beeld eindeloos te zien. Domme en teleurstellende berichtgeving, dat was het, alweer, nakakelen en de hersens niet gebruiken. Maar dit even terzijde.)

Door de Noorse schok ?®n door het falende internet had ik er even geen zin meer in en ook al dat het de hele tijd ijskoud was en regende. Nu schijnt de zon, de temperatuur stijgt en de wereld ziet er minder grimmig uit, hoewel het verdriet van die arme mensen, die op de een of andere manier met de dood van hun kinderen moeten leren om te gaan, niet uit mijn hoofd verdwijnt.

Morgen rijden we naar het zuiden, waar de dochter en ik na zes jaar vakantie in een Frans huis van steen, weer eens een paar dagen met de honden gaan kamperen en wel hier. Het is er feest, het is er warm, het is er woest en ledig. Daar worden we vrolijk van. De cavia’s worden door ons lieve buurmeisje verzorgd.
Onderweg hebben we geen muziek of die moet uit onze mobieltjes komen. De eend maakt echter denkelijk teveel herrie dat er nog iets van te verstaan is. Daarom zingen we gezellig duetjes, zoals die keer toen ik met T. en C. naar Spanje reed in de andere eend. Wacht even enkele ogenblikken (op 2:15) tot dat Italiaanse vrouwtje in onderstaand filmpje gaat meezingen en je hebt ons niveau zo’n beetje te pakken.


Ze gaan hier ook naar Le Midi

Voor het probleem Bess (die gisteren weer met buurhond R. slaags raakte en goed op haar kop kreeg) heb ik via internet een muilkorfje aangeschaft, dat er pornografisch uitziet en dat die arme Bess bij het aanpassen zo op een creepy sm-alien deed lijken, dat we niet wisten of we hysterisch moesten huilen of lachen. We zullen de beelden binnenkort wereldkundig maken.