Franse Zaken

Vlak voordat ik naar Châteauroux ging, had ik de banden door Valdi laten bekijken en terecht, want de ene voorband liep steeds heel langzaam leeg. We maakten een afspraak voor de zaterdag, waarop ik bijna nog te laat kwam, omdat de klok aan hetzelfde euvel leed als de band: die was ongemerkt steeds langzamer gaan lopen: batterijtje bijna op.
Bij Valdipneus hangt altijd volk in de vorm van gemotoriseerde mannen. Eén hele dikke met een lief toetje en een bouwvakkersdécolleté, dat ook zonder dat hij bukte ruim te bekijken was, was z’n achterlicht aan het repareren. Valdi haalde het wiel al telefonerend, handen schuddend, wasstation reparerend, van de eend af, terwijl hij ook nog doorkletste met de omstanders. Zijn wasstation is 50 meter verderop, daar reed hij tussendoor met de auto naartoe. Niemand loopt hier en fietsen is een hobby.
Het wiel werd in z’n geheel in de grote waterbak gegooid en de conclusie: profiel was nog ok, band was poreus. Dat werd dus een binnenband à 14 euro. Een hele opluchting, want als ik een nieuwe band moet, moet ik er twee. Bij het afrekenen verzuchtte hij: je deviens fou. Dat leek me ook.

De radijs kan alweer geconsumeerd

Ik ging om twee redenen naar de Grote Stad, voor de aanschaf van de oude grasmaaier van de buren, die daar wonen, maar hier de helft van de tijd in het huis van zijn grootmoeder zitten, en ik moest een nieuwe tuinslang met hulpstuk, want de alleroudste was zo’n knakmodel. Weg ermee.
De route nationale leidde me regelrecht naar de bestemming. Je merkt onmiddellijk wanneer je de Indre binnenrijdt, de wegen zijn beter onderhouden en het land is veel platter. Mooi dat we daar niet zitten.
Het was reuzegezellig, ik at natuurlijk mee en dankzij die handige queue van de eend paste de maaier makkelijk in de auto. Ik dacht er ‘s ochtends bij het vertrek nog net op tijd aan de achterbank eruit te smijten.

Tuinmelde moet er binnenkort ook aan geloven

De zon moet wel even hebben geschenen, voordat ik de tondeuze ga proberen. We werden vanochtend wakker met een vette mist, waardoor het gras nog natter is dan gewoonlijk. Dan maar wat in de tuin rommelen. Een hapje sla, een radijs en een stukje peterselie, handig zo’n aarden bak vol eten. Als ik zo doorga, is de radijs op voordat de familie er is. We zaaien straks een nieuwe portie, makkelijk zat. Even kijken of het volle maan is. (NOT)

De runner beans gaan lekker

Gisteren ging ik Tour kijken bij Paul (86), die een enorme sportfanaat is. Hij kent alle renners, weet wie kans maakt, kent de klimmers en de niet-klimmers en hield abusievelijk de broertjes Schleck voor Nederlanders, begrijpelijk, want ze hebben dezelfde vlag in Luxemburg. Ik wees aan waar ik in Rotterdam had gewoond en gewerkt, want dat kon je mooi zien op de TV. Commentaar kwam van de krakende stem van Laurent Fignon, die verschrikkelijk genoeg aan een vergevorderde vorm van kanker lijdt. Als ik dan op de afdeling gelovige kruiden lees dat paardebloemen of gemalen paardenvijgen goed zijn tegen kanker, kan ik mijn woede bijna niet onderdrukken. Maar dit even terzijde, ik beheers me weer kranig.
Ha. Daar zal je de zon hebben.