Tag Archives: wandelen

Re?¬?nie

France, landscape, in the morningUitzicht met opkomend zonnetje

We steken elke morgen het grote weiland over waar het hooi nog steeds niet is opgeruimd. Gisteren regende het twee keer, dat is voor de rollen geen probleem, maar wel voor het gras dat JP maandag heeft gemaaid. Hij dacht dat het 3 dagen relatief mooi zou blijven, een beetje al te optimistisch, maar ja, hij wilde van dat laatste veldje af. Ikzelf dacht dat het niet warm genoeg zou zijn en dat klopt ook, want gisteren hebben we de cuisini?®re aangestoken, ik noteer even: op 10 juli.

De kleine Blauwoog doet het uitmuntend, Bess doet voor haar doen heel erg aardig, hoewel ze op bovengenoemd weiland, als ze los mag, soms zo in opwinding geraakt dat ze hem plotseling wil domineren en het lollige spel dan ontaardt in een agressieve aanval. Ik grijp dan naar methode Millan en leg haar op haar zijkant, net zolang tot ze weer helemaal rustig is, zoiets als die gehypnotiseerde kippen, die vroeger weleens op TV te zien waren. Allemaal een kwestie van energy en de state of mind. De methode lijkt prima te werken, vooral ook omdat ze bijna niet meer reageert op de bossen honden achter hekken, die we steevast onderweg tegenkomen.

Blue-eyed baby boyKijk hem nou ereis trouw kijken

Gisteren gingen we met zijn allen, dwz de meisjes, Blauwoog en ik naar Giraud voor room en een kleine hondenfamiliere?¬?nie. Dat was interessant om te zien: ze herkenden elkaar pas in de tweede instantie, moeder, zus en broer, en moeder was feitelijk totaal niet ge??ònteresseerd, terwijl de kleine zus jaloers de aanval inzette. Ons ventje was te beleefd om iets terug te doen en holde snel naar de keuken, waar de oude mevrouw met haar melkspullen bezig was, om daar eens lekker uit de bakken te drinken, die op de grond stonden en zich te laten knuffelen. Nog een geluk dat we dat teefje niet hebben, dat zou een grote ellende met Bess zijn geworden. De mensenfamilie was daarentegen heel blij hem weer even te zien.
(Toen ik hem voor het eerst zag en ik mocht kiezen tussen hem en zijn zwarte broer, koos ik hem om zijn zoete gedrag. Dat broertje zette met zijn 8 weken ook al zijn borst op en stapte met stramme, dominante pootjes rond.)

Verder is er niet veel te melden, behalve dat het weer (m?©t?©o bedoel ik) pet is, en dat de tuin niet opschiet, maar dat is geen nieuws. Het is reuzegezellig met de meisjes, die verder hun eigen gang gaan. Vanmiddag ga ik weer Tour kijken, na de rustdag van gisteren en hopen dat het peloton in de eerste bergrit een beetje uit elkaar valt, opdat het iets spannender wordt. Hoe die Franse tourjongens die naam van Bradley Wiggins uitspreken! Ik versta steeds Brother Higgins en denk, wie is dat, wie is dat. De gele trui, dat is hem.

Een ebook en een ezel

Android als ereader

Ik lees nu al meer dan een jaar ebooks (e-boeken) op mijn google-phone, onderweg, in wachtkamers, in bed. Zo heb ik alle oude Dorothy Sayersen weer gelezen, die in ebookvorm gratis via mobileread.com online zijn te vinden, een beetje Proust, Zola en meer van die Franse jongens, en deze week heb ik dan eindelijk Stevenson uitgelezen.
De Schot Stevenson kennen de meeste mensen als de schrijver van Treasure Island, Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde en dit reisverslag Travels with a Donkey in the C?©vennes.
Volgens de informatie die ik online vind, schreef hij met dit reisboek a pioneering classic of outdoor literature. Stevenson liep in 12 dagen 120 mijl van Le Puy in de Auvergne naar St. Jean du Gard in de Cevennen. Om alle spullen voor onderweg mee te kunnen sjouwen diende ezel Modestine, die hem het eerste gedeelte van de reis mateloos irriteerde, maar die toch aan het eind, als hij dier heeft verkocht, z’n vertedering weet op te wekken. Met een zelfgemaakte en loodzware slaapzak, brood voor hem en Modestine en zijn schrijfspullen doet hij dagelijks verslag van de tocht, de mensen, die hij ontmoet, de angsten die hij uitstaat en de moeilijkheden die hij tegenkomt. De kampeerslaapzak komt hier voor het eerst in de literatuur voor.

Ezel op de markt op Ste Madeleine

Ik ben vooral dol op de beschrijvingen van de herbergen, waarvan sommige sinds de middeleeuwen niet lijken te zijn veranderd: de gelagkamer is de keuken, waarin de familie woont met de stal en suite, de gasten slapen boven op 1 kamer en een enkele keer – in Chassazac – delen gasten het bed. Hij is blij dat hij alleen in een bed slaapt en dat het raam open mag blijven. Daar in Chassazac bevallen de gasten hem, jongens die aan het spoor werken:
They were intelligent and conversible, and we decided the future of France over hot wine, until the state of the clock frightened us to rest.¬¨‚Ć, want over het algemeen zijn het wel erg eenvoudige mensen die hij tegenkomt. Om 05:00 moet iedereen weer op: “He, bourgeois; il est cinq heures!”

In het trappistenklooster van Notre Dame des Neiges en Ard?®che bevallen de gasten hem minder: die zijn geschokt als ze horen dat hij protestant is en proberen hem agressief te bekeren. Voor de trappisten zelf, die daarover niet moeilijk doen, heeft hij bewondering: hoe kunnen ze er toch zo fris en gezond uitzien met dat sobere leven, bijna geen eten, altijd hard werken en zwijgen. In de winter eten ze eenmaal per dag, om 14:00, nadat ze om 02:00 zijn opgestaan. Maar als hij weer verder trekt, is hij opgelucht dat hij dat leven niet leidt.
All the brothers were then hurrying to the chapel; the dead in life, at this untimely hour, were already beginning the uncomforted labours of their day. [..] And I blessed God that I was free to wander, free to hope, and free to love..
Ja ja, Stevenson schreef dit boek om financieel onafhankelijk van zijn ouders te worden en zo met zijn meisje te kunnen verkeren, de arme jongen. (Als je die liefdesgeschiedenis leest, zinkt de moed je in de schoenen.)

GR 70

De tocht is mooi te volgen via Google earth/maps of de site van de Grande Randonn?©e 70, de Chemin Stevenson: www.gr70-stevenson.com en is dan ook populair bij wandelaars, vooral ook door het overzichtelijk parcours (120 mijl in 12 dagen) en de goed georganiseerde slaapplaatsen onderweg. Zelf vind ik het ontbreken van een doel, anders dan gewoon wandelen van a naar b, wel prettig, wat misschien het grootste bezwaar voor een ongelovige is van de weg naar Compostella: het religieuze karakter.

Misschien dat we hem eens gaan lopen, zonder ezel dan, maar met lichtgewicht spullen en de telefoon, waarop ik dit boek heb gelezen. Daarmee kan ik net als Stevenson dagelijks op dit blog verslag doen, boeken lezen en jawel, zelfs telefoneren met het thuisfront. Lezen op zo’n klein schermpje is een beetje behelpen, hoewel ik denk dat een groter scherm niet veel uitmaakt. Het boek weegt niets, maar laat zich niet zo gemakkelijk openslaan als een papieren. De dikte laat zich niet schatten en een passage terugvinden in een fysiek boek is een stuk eenvoudiger vanwege het aantal bladzijden en het formaat: op de linker- of rechterpagina, halverwege of aan het eind om maar iets te noemen. Dat houvast ontbreekt bij een e-book en ik heb dat na veel books nog steeds niet onder de knie. Wel kun je natuurlijk iets vinden door te digitaal te zoeken. Dat kan weer niet met een papieren boek.

Travels with a Donkey is ook via Google Books te vinden.