Tag Archives: You Had One Job

Négligence

View on our village
Bleu bekijkt zijn koninkrijk

Ik weet niet wat het is in dit land, maar ik ben hier het laatste half jaar stevig geconfronteerd met de algemene laksheid en slordigheid van instellingen waar ik iets van moet.
Ik heb het niet over de Sécu en de carte vitale, want dat is zo top georganiseerd, dat je als je thuiskomt van een bezoek aan de tandarts, ik noem maar iets, het geld al op je rekening is bijgeschreven. Feitelijk verdien je erop, want die cheque die je hebt uitgeschreven aan de tandarts, wordt vaak pas een week later geïnd.

Nee, het gaat om bijvoorbeeld de notaris. Of de garage, ook zoiets. Of de werkgever.
Volgens buurman zijn zoon Pierre is het  typisch Frans: als je niets zegt, mededeelt of communiceert, bestaat het niet of gaat het misschien vanzelf weg.
Als je een sollicitatiebrief verstuurt, of een ander verzoek aan een instantie, mòet je die met ontvangstbevestiging versturen, anders beweren ze rustig desgevraagd dat ze niets hebben ontvangen. Als je er niet naar vraagt, hoor je nooit meer iets, indien dat beter uitkomt.

Snow in the forest
Plotseling ziet alles er anders uit, het was heel tijdelijk besneeuwd

Ik was twee maanden geleden bij de garage geweest, waar de auto een nachtje logeerde, omdat die een grote beurt nodig had en nog wat rare dingetjes zoals de geur van motorlucht binnen.

Nu hadden ze een beetje zitten klooien en de conclusie was: er moest een nieuw filter en filterhuis in en er zat een gat in de uitlaat, dat ze zouden solderen, want een nieuwe uitlaat kostte meer dan die hele auto waard was.
Ok. Ik vroeg om een offerte, die ik tot op heden niet heb gekregen. Ik heb gebeld, gemaild, gebeld, ik ben er langsgegaan, nog een keer, etc.
Antwoord: oh ja, vergeten, of ik hoorde niets. Nooit teruggebeld, nooit email beantwoord.
Tot ik anderhalve week geleden niet wegkon, omdat hij niet meer startte. Ik moest de garage wel bellen, anders kon ik niet naar werk.
De automonteur kwam, startte met moeite de auto, wierp een blik onder de motorkap en zei: nou, hopeloos geval, dat gaat je kosten! Je kunt beter een andere kopen.

 Cat is too fat
Dikke PP (=buuf voert hem vet) vindt de auto nog prima 

Ik was niet blij. Tweedehands is hier veel duurder dan in Nederland en als hij me niet zo had laten barsten, had ik tenminste nog een half jaartje mee kunnen rijden, tot de APK vernieuwd moest worden. 

Ik reed in mineur naar mijn klantjes en toen ik in B. bij de weduwe  van de bakker aankwam en mijn beklag deed, zei ze:
– Onze auto staat nog in de garage, kopen? 
Een renault 21 uit 1993. Ik heb het in godsnaam maar gedaan. Waarover een andere keer meer.

Border collie during walkie walkie
Wachten, wachten, wachten 

Ondertussen zat ik vanaf eind augustus te wachten op de afwikkeling van de echtscheiding, d.i. het huis dat – tegen betaling – op mijn naam zou worden geschreven. De Franse lokale notaris (zie een paar stukjes eerder) had alle papieren gekregen, een vertaling, half oktober had hij toegezegd en toen ik begin november nog niets had gehoord, belde ik of al het papierwerk in orde was bevonden en of de zaak aan het rollen was.

De klerkmevrouw die de zaak behandelde, zei dat ze nog geen tijd had gehad.
Oh. Hoe zit dat dan met die belofte van half oktober? Neen, over een week zou ze me een bericht sturen.

Na tien dagen belde ik weer. Nu klonkt ze al licht hysterisch. Neen, neen, neen, ze had nog geen tijd gehad. Als het maar voor 1 december klaar is, mevrouw, stelde ik voor, want als ik werkelijke deadline, 31 december 2017 zou noemen, zou ze het ongetwijfeld daarop hebben laten uitlopen.
Ik nam me voor elke vrijdagmiddag te bellen, zolang ik niets van ze gehoord had. Was dat een goed idee? Dat vond dit mevrouwtje van niet.
Ze raakte er zo volkomen van over haar theewater, dat ze meteen al gilde:
– U moet me niet steeds BELLEN! U MOET ME NIET STEEDS BELLEN! U MOET ME NIET STEEDS BELLEN!  en vervolgens: DÉSOLÉE ! DÉSOLÉE ! DÉSOLÉE ! DÉSOLÉE !
Christusmeziele. Dat dacht ik. En: lekker professioneel.

Ik probeerde haar nog in alle redelijkheid ervan te overtuigen dat ze van me af zou zijn, zodra er een datum bepaald was, maar ik sprak tegen een dolgedraaide klerk. Na haar op het hart gedrukt te hebben haar werk en mij serieus te nemen, verbrak ik zuchtend de verbinding. Dat herhaalde zich in de loop van de maand nog een aantal keer. Hopeloos, hopeloos geval.

De volgende strategie was mailen, waarin ik dreigde met een andere notaris. Daar kreeg ik al helemaal geen reactie op. 
Ondertussen drong de tijd. Ik belde nog een keer voor kerstmis, met het idee dat we dan nog 5 dagen zouden hebben. De smoezen waren: ik heb geen TIJD!! ik moet VANAVOND EEN CURSUS volgen, ik moet ook nog NAAR HUIS, MEVROUW!!! In een gillend hoog volume, paniek, paniek. 
Me during walkie walkie in the forest
I give up 

Toen was de maat helemaal vol. Ik belde de notaris zelf, die “in bespreking” was, maar die me zou terugbellen. Nooit gedaan. Tot op heden. 

Toen 30 december en de laatste dag was aangebroken, schreef ik dat ik er genoeg van had en dat ik naar een ander zou gaan. Bedankt voor helemaal niets. Dat ik nog nooit zoiets onprofessioneels had meegemaakt en dat ik had verwacht op de hoogte gehouden te worden van de gang van zaken, maar dat het enige resultaat de hysterische aanval van een employee was.

En warempel, ik kreeg antwoord. Dat er een papiertje ontbrak. Dat ze de convenant hadden laten vertalen voor dat en dat bedrag. (Hoezo? Er was een vertaling!) Dit alles beschouwde ik als een truukje om de schuld bij mij te leggen, waar ik natuurlijk niet intrapte.  
Te laat, schreef ik, ik heb al contact met een ander, die me verzekerd heeft dat het hooguit 3 weken gaat duren, als de papieren in orde zijn. Meneer, u heeft gewoon 4 maanden geen spat uitgevoerd. Ontken dat maar eens. 

Goed, beste jongens en meisjes, ik kreeg een poeslief mailtje met alle documenten in pdf, waarmee ik naar die ander ben gegaan. Daar zit beweging in. Ik denk dat dat nu nog een week gaat duren, hooguit. Was dat nou zo moeilijk? Kennelijk.

(Als hij – de eerste – het waagt een rekening te sturen, dien ik een officiele klacht in. Nalatigheid is een gegronde reden. Ik hoop dat hij het niet zo ver laat komen.)

 

             

 

You Had One Job

Sunrise
Elke dag de zon op zien komen, is ook iets waard.

Ik had de afgelopen weken weer die dodelijke vermoeidheid te pakken, waarvan ik weet dat die overgaat, als ik een jaar met vakantie mag, zei ik tegen de dochter van een klantje. Het is naast de gewone fysieke vermoeidheid ook alsof de hersenen dienst weigeren.
Ik kan niets tot me nemen, maak net geen ongelukken en parkeer de auto in een muurtje, omdat het zwart voor mijn ogen wordt. Niet zo handig, maar gelukkig was de kleinzoon van dat klantje er, die me er weer uitduwde. Ik val tussen de middag in slaap.

Vandaag gaat weer beter, na geslapen te hebben vanaf vrijdagmiddag. Ik heb een theorie dat ik er niet tegen kan om 5:00 op te staan, omdat dan mijn biologische klok van slag raakt.
Het is een jetlag. 6:00 gaat veel beter en 7:00 niks aan de hand.
Laatst had de nieuwe roostermaakster (de enige met hersens en gezond verstand vertrekt jammer genoeg) me een nieuw gestuurd, waarbij ik om 7:00 zou moeten beginnen. Dat sloeg nergens op, vooral omdat ik die dag dan om 11:00 klaar zou zijn.

Ripening tomatoes
Ik heb de kersentomaatjes er al tussenuit gevroten

Ik leg het uit. Ik moest beginnen bij iemand die – net als de meeste andere ouderen – heel slecht slaapt en dan in de vroege ochtend eindelijk eens wegsukkelt. Die zit (ligt) echt niet op me te wachten om eens lekker onder haar bed te gaan stofzuigen. Nog afgezien van het feit dat ik dan om 4 uur op moet om de honden uit te laten, de kippen te verzorgen en wakker te worden.
Ik legde dat per mail uit aan die nieuwe medewerker, niet van die honden en die kippen, maar dat je bejaarden niet uit hun slaap moet rukken, als het niet nodig is, en dat ik om 9 uur bij haar zou kunnen beginnen, makkelijk te realiseren als je het rooster anders zou organiseren.
(En dan heb ik niet eens gehad over de volgorde van het traject: als je de weg van A, B, C, naar D moet rijden, is het niet logisch te beginnen bij C, terug te rijden naar A, dan naar D en vervolgens B. Ze willen me altijd dezelfde weg volkomen onnodig 3 keer laten afleggen en met mijn systeem kun je later beginnen, heb je meer pauze tussen de middag, ben je eerder klaar en maak je minder kilometers. Wordt er geluisterd? Hahaha, grapje zeker.)

Pole beans on their climbing constructions pergola. Sort of.
Mijn bonenrek met rechts de zich verdringende bloemen

Daarop werd ik gebeld door haar collega (die weggaat), die me vertelde dat de nieuwe niet begreep wat ik bedoelde.
Oh, verrek, was mijn Frans zo slecht? Ik testte de letterlijke tekst van mijn mail uit op buurman P (bijna 93) om te zien of er lulkoek instond en die zei: glashelder en logisch. Dat is dus allesbehalve een verbetering, die nieuwe.
Ik beloofde zelf een andere en logischer indeling voor de hele maand te maken en stuurde die op, waarop ik bijna per kerende post het aangepaste rooster kreeg en een hartelijk bedankt van de vertrekker.
Nee, echt, hoor. En als ik nou de enige zou zijn die last van die wanorganisatie had omdat ik zo’n kritisch zeikwijf ben, wat ik ben, maar de anderen èn de klantjes lijden er ook onder.

Lavatera and verbena
0,29€ zakje zaad bij de lidl, toch een schoonheid, dat eenvoudige bloempje

De huisarts had gezegd, praat eens met de bedrijfarts en zo gezegd, zo gedaan. De man was cynisch over het hele Franse systeem, het minimumloon, de uitbuiting en de mentaliteit, nadat ik hem had uitgelegd wat me dwarszat. Toen ik hem vroeg of die onwil om alles soepel te laten verlopen typisch Frans was of dat dit specifiek voor dit bedrijf gold, was het antwoord: allebei.
Maar wat denken ze te bereiken met die onwil om naar rede te luisteren en zo fokking waardeloos te communiceren? 75% van de vragen per mail wordt niet beantwoord en als je belt, zijn ze er eveneens 75% niet.
Bang voor gezichtsverlies? Handhaving van hun positie in de pikorde? Totale onverschilligheid? Dat laatste vooral, vrees ik. Elke dag denk ik: You Had One Job, naar het twitteraccount.

You Had One Job

De bedrijfsarts schreef een officiële brief dat ze mijn uren gelijkmatig over de week moesten verdelen en niet alles op éen dag van 11 uur met 10 minuten pauze tussen de middag, wat werkelijk, ik zweer het, eerst het geval was. We kletsen nog wat na en waren er beiden van overtuigd dat zo’n gesubsidieerd bedrijf in een commerciële vorm onmiddellijk failliet zou gaan. Verspilling van middelen, mensen en energie.
Er zijn trouwens heus wel ondernemingen die beter communiceren, vertelde hij desgevraagd en verstrekte me de informatie. Kijk, daar hebben we wat aan. Ik ga eens een briefje schrijven.

En warempel, de week daarop begon voor mij het normale leven weer, normale tijden, normale dagen en nog beter: mevrouw Dojevlieg, zie vorige post, was van het rooster afgevoerd. Waarom kon dat niet toen ik erom smeekte?

First sunflower
Eindelijk bloeit er eentje, mocht eens tijd worden.

Maar goed, beste mensen, dit is misschien nog wel 3 jaar te doen. Zolang ‘t giet, zoals ‘t giet, natuurlijk.